Novel & Cerita False Hopes

"You think so?" "Ang alin?" "Ang kidnapin si Cenon." "Baliw ka na talaga." "Yeah." Ngumiti lang ito ng mapait sa kanya. Magkaibigan nga sila, pareho silang bigo sa pag-ibig. MONDAY. Back to reality. At ang reyalidad na iyon ay kailangan niyang asikasuhin ang business nila. Iyon lang kasi ang inaasahan nilang magkapatid. Although, marami narin siyang naiipon sa bangko ay hindi pa din siya dapat mapanatag. Maraming umaasang pamilya sa salon nila.

Hindi nawala ang sakit bagkos ay lalo pang tumitindi. Kahit ilang beses niya pang paniwalain ang sariling kailangan niyang manatili para sa anak nila ay hindi niya pa rin maitatago ang katotohanan. She was still hoping. She is hoping that Clinton's promises will come back to life. She is hoping that her love for him is so strong that it can reverse his decision and feelings towards her. She hoped, but all she got was disappointment.

May halo itong takot—takot sa pagkawala ng perang inaasam, takot sa pagkabunyag ng lahat ng kasinungalingan. Sa loob ng ilang araw na pagkawala ni Hope, halos baliw na siyang naghanap. Lahat ng eskinita’t eskwelahan ay binantayan. Ngunit sino’ng mag-aakala na sa ganitong lugar siya magtatago? Kung hindi nila ito mahahanap, hindi lang sila mauubusan ng pera—baka may mga tao ring mawala, mga kasunduan masira, at mga pamilyang masagasaan.

They are in the middle of uncertainties, for goodness' sake! Sa tantya nga niya ay halos sampung minuto na rin silang nagpapalutang-lutang sa ibabaw ng malalim na dagat. At sa aminin niya man o hindi, unti-unti na rin siyang nakakaramdam ng kawalan ng pag-asa. Ano pa nga ba ang tsansa na makaligtas sila sa gitna ng kawalan kung saan puro tubig lang ang nasa paligid nila? Ni wala nga silang ideya kung ano ang mga bagay o nilalang sa ilalim nila na pwede ring magdulo ng kapahamakan sa kanila. Parang napakaimposible na rin na may dumating pang magliligtas sa kanila dahil wala naman sigurong matinong tao na nasa matinong kaisipan ang maglalayag pa kahit alam naman nang hindi maganda ang panahon.

“Their confidence are overrocketed. Perhaps an army of goverment. But are they expected that someone as myself is right at the track they are heading? ” Nasa harapan na ang kasagotan. Ang patuloy na pagsabog at ang kumakalat na itim na usok sa bawat bahaging kanilang madaanan. Ito ang kasagutan na ang posibilidad ay nakakaepekto sa kanilang kasiyahan! “I may not that importance, but if I'm die, can father cause a scene just once?” Napakurap-kurap na lamang ako at nanghihina sa ideyang hindi umaayon sa gusto kong mangyari.

“I-I don’t trust you b-but… Are you telling the truth? I still have a chance to be back to normal? Eighty percent is a bit high and I don’t want to disappoint myself…” Hindi siya makapaniwala sa sinabi ng babae, lahat ng espesyalista sa mundo ay nakausap na nila at iisa lamang ang sinabi, bente porsyento lamang ang posibilidad na gagaling pa siya. He already loss his hope pero bumalik iyon nang marinig ang sinabi ng dalaga. As if his hopes were ignited at muling umasa ulit na gagaling pa siya. He really didn't want to be like this forever, a useless and crippled man.

Hindi ka dapat maging masaya. Inis ang naramdaman ni Avva habang tinitingnan niya ang umiiyak na si Hope. Gustong-gusto niya itong saktan kaya lamang ay napapaisip siya dahil alam niyang posible itong makasira sa kaniyang plano. “Ikaw na bata ka, tumigil ka na nga sa kakaiyak mo. Tumahimik ka kung ayaw mong iwanan kitang mag-isa rito," pananakot ni Avva sa bata.

It was a painful realization that I had wasted so much time holding on to false hope. "Tahimik akong umaasa simula noon tapos ganyan ang ipapakita mo sa akin pagkatapos ng walaong taon, dahil jan sa mga moves mo na yan bumibigay ang puso ko," I said through my tears. Chae's recent actions had shattered the illusion of hope I had been clinging to. It was heartbreaking to see him treating me with indifference after all those years of waiting.

Hobby na yata talaga natin ang umasa sa isang bagay kahit alam naman nating wala na tayong aasahan hindi ba? I know, I am not alone--I know there are people out there like me, who really loves to hope and expect for something---they have no assurance with. 'Yung tipong naghihintay parin at umaasa kahit wala silang pinanghahawakan. And that was a false hope that I must refused to do anymore.