Novel & Cerita Bakit May Pista

kunot-noong tanong ni Maya. Pero kahit gusto niyang magduda…hindi niya mapigilang mapangiti. At sa labas, sa gilid ng bintana, nakatalikod si Lucas, pinupunasan pa ang grasa sa kamay. *** Napabalikwas si Maya ng madaling araw. “Parang gusto ko ng matamis. Pastillas…Yung gawa sa carabao milk. Yung tunay!” “Ma?” antok na sabi ni Dahlia. “Wala po tayo pastillas, pero gusto ko din nun.”

Hindi ko na siya napigilan at binuksan niya na yung chocolate at kaagad na kumuha ng kapiraso at sinubo iyon. “Uhmm… ang sarap ah! anong chocolate ‘to?” tanong niya na sinuri ang pakete ng chocolate. “Pista… Pistachio? parang… ano… hays! hindi ko ma-explain! basta, ang sarap!” ngumiti ulit siya sa akin at itinuloy ang pagkain niyon. Hindi naman ako mahilig sa matamis pero… alam ko talaga na may sweet tooth siya.

aniya. “Hubby, anong oras ka makakauwi?” tanong naman nito. Napakunot naman ang noo niya. “Maybe four or five in the afternoon. Bakit?” “Bigla kasing nag-crave ang mga bata ng pistachio chocolate cake. Sinubukan ko namang mag-bake pero, epic failed. Hindi pa ako gaanong marunong,” paliwanag naman nito. Napatango naman siya. “I will buy later.”

Ang adobo, ang pakwan, at ang leche flan. “At kung laro naman ang pag-uusapan,” patuloy ni papa, na may kislap ng alaala sa kaniyang mga mata, “mahilig siya sa luksong baka at piko! Ay, naku, Everett, ang likot-likot ni Misha noon. Lagi niyang kasama ang mga bata sa kalsada para maglaro ng piko, at tuwang-tuwa siya kapag nakakaabot siya sa dulo ng piko nang hindi natatalisod.”

Napansin agad nila ang lungkot sa mukha ko. "May nangyari ba sa inyo?" tanong ni Aling Loleng. Umiling ako. "Ayos lang po sila. Tinanong ni Mamang kung uuwi ako sa fiesta." "Oo nga pala sa sabado na ang pista sa atin," ani Aling Loleng na napatampal pa sa kanyang noo. "Hindi pwedeng sabay kayong umuwi," sabi naman ni Linda.

Hindi nakasagot. “Bakit may dala ka nito?” she whispered. “Para… sa… inyo ni Ma’am Stacy?” aniyang tila hiniwa ang sariling puso. Nanigas ang panga ni Rafael. Nagtama ang kanilang mga mata. Pero hindi pa rin ito kumibo. Bago pa niya marinig ang paliwanag nito, biglang tumunog ang phone ni Rafael na nasa tabi lang niya.

Mukhang naglakbay na naman ang isipan ni Pam sa kakompetensiya. “Aba ewan ko,” sabi ni Betsy. “Baka bongga talaga kasi nga 'di ba ang tagal na niyang ipinagmamayabang iyon. Magmula pa noong pista ng itim na Nazareno.” Natahimik na naman ang kaibigan niya at napaisip. Kinabahan na siya dahil alam niya na talaga ang takbo ng utak ng kaibigan niya.

Baka sabay na kaming mag BSC sa susunod na pasukan. “Ba’t ka rin pala rito, ha? Iniwan mo si Tita Melinda?” tanong ko kay Jaime. “May pista kaya maraming bumili ng isda kaya naubos agad umaga pa lang.” “Wala pa si Tita sa bahay ah?” “Naimbintahan nung suki niya sa pistahan. Kanina pa kami nakauwi. Pagkatapos maligo at magbihis ay umalis na agad si Tita.”

Ibinuhos na lang niya ang pagkairita mula sa mga lalaking tingin ng tingin sa babae sa snacks sa bag nito. Kitkat. Mik-mik. Flat tops. Cry baby? Napahilamos si Ale sa mga choice of snacks ni P. He searched for more hanggang sa makita ang isang maliit na bag ng pistachio. At last, may nahanap rin siyang pwede niyang kainin. He started munching on it. Nang makita niyang nakipagkamay si P sa isang surfer ay flat tops ang napagdiskitahan niya.

Ang madla ay nakaupo sa nakatulala na katahimikan, ang kanilang sama-samang pagkalito ay nakaukit sa mga bulungan na sumunod. "Bakit?" May nagtanong sa wakas. "Hindi ba talaga siya pumasa sa college entrance exams? Hindi kahit sa university?" Ipinakita ng system ang malungkot na mga marka ng pisika at kimika ng Subject One, na sumasagot sa kanilang mga tanong.