Banats For Your Crush Tagalog 소설 & 이야기

Pero paano kung ang kaligayahan at saya na nararamdaman ngayon ay bawiin din agad? Napailing nalang ako sa naiisip at nagkibit balikat Ibinaba ko ang paa mula sa kama at nakita ko pa ang iilang mantya ng dugo doon. Bahagya akong napangiti at nagpapadyak ng paa. Ito ang tanda na siya ang nakauna sa akin, na sa siya ang nauna wala ng iba. Daig ko pa tuloy ang teenage kung kiligin dahil hindalikan ng crush sa kanto. Like 'totoo ba talaga 'to o panaginip lang?'

irap ko sakaniya “Wala naman, i just wondering kung bakit naging crush mo e hindi mo naman pala nakita yung mukha” saad naman niya. “Hindi naman kasi sa lahat ng bagay e babase tayo sa mukha. Well, oo natural lang talaga yung nag kaka crush ka truh appearance, pero mas okay pa rin magkacrush sa talagang may mabubuting puso. Parang ikaw? i know you have a good heart kahit na—”

Ngiting-ngiti si Bondat nang balingan siya muli nito. "Miss, sa'n ba tayo nagkakilala? W-wala akong matandaan o baka naman crush mo'ko noon pa kaya ngayon ka lang nagparamdam?" Nakanganga ang lalaki na titig na titig pa sa kanya. May langaw din na dumaan sa bunganga nito pero hindi ito inalintana ng kaharap. "Imposible namang makalimutan kita dahil isa kang Diyosa. Magaganda rin ang mga kaibigan mo kagaya namin, mga guwapo!" Nakalagay pa ang kamay nito sa baba para alalahanin kung sa'n siya nito nakita.

Grabe! I'm driving him crazy daw! Nababaliw na sya sa pagka crush sa akin. "Crush mo ko no?" tiningala ko sya at papasok na sya sa banyo. "I'm not that stupid," aniya at tuluyang pumasok na sa banyo. Humaba ang nguso ko at sinapak ko ang noo ko. Napahiya pa tuloy ako. Pungol talaga ako. Bwisit! Pero hindi. Crush niya ako talaga. Idini deny lang niya. Paaaminin ko sya. Kala niya.

Nagkatinginan silang dalawa subalit mabilis na umiwas ng tingin ang dalaga. "Ako, apo ni lolo. Bata pa lang isinilang na akong mayaman. Lahat ng gusto ko nabibili ko pero hindi ko inisip maging perpektong anak ng aking ina at perpektong apo ni Lolo Delio. Dahil, kahit anong gawin ko hindi 'yon maaabot. Kahit gaano man ako kayaman, hindi pa rin magiging perpekto lahat. Ginawa ko lang mga bagay naisin kong gawin para sa sarili ko. Alam ko sa aking sarili na mayroong hangganan ang lahat. Kaya, Mr. Bustoz kung ang perfectionism ang pagpapakita sa'yo ng kahusayan, maaari na kahit sa pag-ibig mapupunta pa rin lahat sa imperfection. Tao lang tayo nagkakamali at may pagkukulang. Di mahalaga ang sasa

Bakit ba hindi siya sumasagot sa akin? I caressed his eyebrows, mas makapal pala talaga ang kilay niya kaysa sa kilay ko. Ganoon rin ang pilik mata niya, mahaba iyon hindi katulad ng akin. Bumaba ang aking tingin sa kaniyang peklat sa mata. I tiptoed just to kiss it. Ngumiti ako sa kaniya bago nagpatuloy sa paghaplos sa kaniyang mukha. Ang aking kamay ay bumaba sa kaniyang panga, his aristocrat jaws. Medyo magaspang iyon pero masarap sa pakiramdam.

Pangangantiyaw ni Zoey. "Baka naman Mitch aminin mo na sa'min crush mo ba si prof? Ikaw lang nakakasagot sa kanya ng ganyan e," wika ni Atom na nagpabilis ng tibok ng puso ko, hindi ko akalaing masasabi niya iyon sa harap namin at hindi ko alam kung ano na ang sunod kong gagawin kung aamin na ba ako ngayon kahit limang araw ko pa lang naman nakakasama si prof sa klase kaya paano ko masasabing crush ko nga ito.

Gagawin lang inspirasyon muna ang crush at sana wag naman maging depresyon ito. " Ay oo Besh, kahit nagba-vibrate itong tinggil ko ay kinakalma ko naman. Pa-demure naman ako kaya pa ng lactacid gamutin ang kati sabayan na din ng kamot." bawi ni She kahit kailan si papatalo sa bargasan ng salita. Sabay kaming napatawa ng malakas.

Tahimik sana silang naglakad ng makarinig sila ng mahinang palakpak sabay ang mabagal at mabibigat na yapak palapit sa kanila. "Bien Fait! bein fait!" french word ibig sabihin ay bravo o well done. Agad napalilong silang lahat sa pinagmulan nito. "I admired your gutz young lovey-dovey. Do you really think that I will not be notified with your plans and your flight back to your country?" Sinabayan pa ito ng malakas na halakhak ni Johanson. Ang kaba na kanina pa nararamdaman ni Tin ay mas lalong lumala ngayon. Sabi na nga at ayaw niyang sumama muna para masigurong makauwi ng maayos ang asawa bago s'ya.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.