Bantay Ng Computer Shop Book 2 소설 & 이야기

Maya-maya ay kumilos ang binata at iniatras ang kanyang swivel chair kaya napilitan na lumapit sa kanya ang dalaga. Umikot ito sa lamesa at dumukwang sa kanyang laptop, habang seryoso ang dalaga sa pagbabasa ng mga nakasulat sa screen ng laptop ay pasimple na nilalanghap ni Zac ang natural na bango ng dalaga.

Itinuro nito ang dalawang baboy ramo at bago pa siya makapag-reklamo ay nag-simula na 'tong lumakad pabalik kayla Zeny kaya naman wala na siyang nagawa pa kung hindi ang sundin ito Naka-simangot niyang binuhat ang dalawang baboy ramo tsaka rito sumunod. Hindi man lang siya tulungan, tsk! END OF CHAPTER 22

untag n'ya ulit sa akin ng ilang minuto akong napatitig lang sa kanya. Malalim akong muling napabuntong-hininga. "Galing akong Book Store kanina. Naglalakad ako papuntang sakayan pauwi dito ng may makita akong babaeng pinagtutulungan ng dalawang lalaking nakainom ata. Wild guess, maybe they're planning to rape her so I intervene and helped her. Hindi ko inaasahan na may patalim 'yong isang lalaki. Sa subrang gulat ko 'di ako kaagad nakaiwas ng undyanan n'ya ako ng saksak. Buti na lang daplis lang."

Kabanata 27 NANENG POINT OF VIEWS "Hey! Come back here! What are you trying to do, Naneng?!" "Putragis ka Kid! Ano passcode ng laptop mo?!" "Why would I tell you? Come back here!" "Delete mo 'tong files na ito kung ayaw mong sirain ko 'tong laptop mo!" "Fine! Go ahead. Don't dare me!" Mas lalo akong nainis. Bago ko makalimutan—barya lang sa kanya ang bumili ng panibagong laptop.

bulong sa isip ni Jason Tores dahil mabilis naman naintindihan ni Winston ang pag aalinlangan na sagutin ang tanong niya sa mga Guard, naisip ni Winston na baka isipin ng mga ito na wala akong gamit na cellphone or laptop sa luob ng bahay, kaya mabilis nag isip si Winston ng palusot sa mga Guard, “Ahm nasira kasi yung laptop ko, at naiwan ko naman sa Aspire Bank ang Cellphone ko kahapon, kaya pupunta ako ng Computer Shop para sabihin ko kay Arnel na dalhin ang aking Cellphone dito” palusot na sinabi naman ni Winston sabay mahinang tumawa ito habang patalikod at balak lumabas na ng Villa

wika nito. Nagulat siya ng agawin nito ang hawak na pobreng cellphone at ibalik iyon sa box na dating pinaglalagyan niya. Malalim na napabuntong-hininga siya at dahan-dahan na sumandal sa kaniyang kinauupuan. "Malapit na akong makaipon para sa laptop eh, nakakapanghinayang kung maghihintay pa si Tin ng isa pang buwan. Alam mo naman marami ng pinapagawa mga titser niya. Ayoko naman na palagi siyang nakatambay sa computer shop para lang magawa ang mga assignment niya," mahabang saad niya.

O baka mga libro pa niya ito noong hindi pa siya member ng BAS. Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at agad kong hinagilap ang kanyang computer. Ngunit dahil madilim sa loob kaya isinuot ko ang aking salamin na may night vision. Binuksan ko ang computer ni Ninong ngunit natuklasan kong may password pala ito. Hindi man ako katulad ni Denver na magaling mang-hack ngunit may kakayahan naman akong ma-decode ang password ng isang isang bagay na katulad ng laptop, cellphone, computer at iba pa.

Tanong ko habang tinititigan yung nasa screen. Tumango siya bago pumindot sa Laptop niya. "There was an orphanage within the vicinity." Sabi niya bago ihinarap sa akin 'yung laptop niya. Agad ko din namang binasa kung ano yung nakasulat doon. "Blossom Hope: Home of the Orphans?" TO BE CONTINUED

Gumanti siya ng ngiti habang isinasara ang kanyang laptop. Sunday ngayon kaya nandito siya sa library, sinundo ko sya para sa aming hapunan. Masaya ako dahil buong araw siyang nanatili sa tabi naming mag-ina. Bukod pa ron ay nagsimba kaming buong mag-anak. Kahit papaano ay naging panatag ang loob ko. Tumayo siya at lumapit sa akin, pumulupot ang mga braso niya sa maliit na bahagi ng aking baywang saka ibinaon ang mukha niya sa pagitan ng leeg ko.

Malapit na kasing matapos ang teleserye pero sa pagkakaalam ko ay nagbabalak ang network na gawan iyon ng book two kaya sobrang pinagbubuhusan nila iyon ng pagod at atensyon ngayon. Nadala naman ako sa pagtatampo niya kaya tumayo ako mula sa kinauupuan ko at yinakap ko siya. “Sorry na po.” Inabot ko ang batok niya at ako na ang nag initiate para sa isang mainit na halik. Kahit sag anito ay mapawi man lang ang pagod ng mister ko.