Sobrang nakakabilib talaga ang iba't ibang art style sa manga — iba-iba ang impact nila sa damdamin ko depende sa mood. Para sa akin, pangunahin sa listahan ko ang 'Vagabond' dahil sa panting-pinong brushwork ni Takehiko Inoue; parang buhay ang mga linya, malalim ang sombras, at ramdam mo ang bigat ng mundo sa bawat panel. Kasunod nito ay 'Berserk' na gawa ni Kentaro Miura — napaka-textured at madilim, parang obra na puwedeng pag-aralan nang detalyado sa loob ng mahabang panahon.
May mga manga rin na kakaiba ang charisma tulad ng 'Dorohedoro' na gritty at surreal, at 'Blame!' na architectural at malamig, instant mood-setter para sa sci-fi noir. Hindi ko rin malilimutan ang cinematic na komposisyon ni Katsuhiro Otomo sa 'Akira' na nagbigay ng bagong definition sa scale at detalye.
Kung titingnan mo, may tatlong klase ng art na namumukod-tangi: hyper-detailed realism, stylized expressiveness, at experimental composition. Ako, madalas pumipili base sa gusto kong emotional punch—kailangan ko ng linya na makakapagdala ng bigat o ng galaw. Laging may bagong napupuntahan ang mata ko sa mga piraso ng art na 'to, at lagi akong na-e-excite sa susunod na discovery.