Hele Ng Ina Sa Kanyang Panganay นิยาย & เรื่องราว

Habang buhay pa ako at may sariling kakayahan, I will fight without hesitation. "Andito na po tayo, Ma'am." Tumango ako sa babaeng hindi ko matukoy kung anong trabaho niya. Nakapam-bahay kasi siya, pwede kaya 'yon sa kompanya ni Penelope? "Look after him. May kakausapin lang ako." utos ko sa tatlong bodyguards. "Yes po, Ma'am!"

Being the leader of this group is a huge responsibility, and I’m genuinely amazed at how effortlessly he handles it. “Wait here,” saad n’ya. Pinapasok n’ya ako sa isang kwartong nagpalaglag na naman ng panga ko. Gusto kong maiyak. Bigla kasi akong sinampal ng kahirapan. Mala-condo ni Sage ang kwartong pinasukan ko. Jusme!

pahayag ni Leih na nakabuntot sa kanila dala ang mga gamit niya. "Bodyguard ka niya, responsibilidad mong ipaalala sa kanya kung may makalimutan siya." "You mean, I also need to memorize all those stuff you're mumbling about just now? Holy shit!!! " Napakamot sa ulo si Leih.

paalam nito. "Yes, yes..." walang ganang saad niya sa ina. Ano kayang pakiramdam na lumaking mayroong ina sa tabi mo? Hindi ko kasi iyon naranasan dahil nasa abroad si Inay. Bata pa lang ako nang umalis siya at hanggang ngayon ay hindi ko pa rin siya nakikita ng personal. "She left, come out now." katok niya sa cabinet niya.

Nangniningning pa ang mga mata. Binalingan niya (Cassandra) ito. Sisinghalan na naman niya sana kaso inunahan siya ng panganay na kapatid. "May sariling mundo iyon, kapatid. But it's not what you think. He's living independently from his parents, pero kagaya ng sabi ni Daddy ay hindi ko rin maaaring ipagsasabi kung nasaan siya ngayon. But you have an option," anito kaya't nag-isang dereksyon ang kanilang paningin.

Angel p.o.v. "paano na yung panagarap mo anak?,ngayong may asawa ka na,sigurado akong magiging mahirap para sayo ang sitwasyon mo"ani ng Ina niya sa kaniya habang nakatitig Ito sa kaniya ng may pag-aalala,hawak nito ang dalawa niyang kamay. nasa labas sila ngayon ng operating room kung saan naroon ang daddy nya at nakataray sa loob ng hospital bed.

Hindi hamak na ampon lang naman siya. Kaso, lang kahit na ganun, ay kailangan pa rin na siya ang masusunod. Parang hawak niya sa mga leeg ang mga nagtrarabaho doon. Isa pa, kahit na ganyan siya. Nahahawakan naman niya nang maayos ang company."

Gaya kanina iwas din ang tingin nila sa akin. "SOP po Ma'am. Instruction from the higher management. We're just following orders from our Boss, kaya pasensya na po." aniya saka agad nag-iwas ng tingin. Kuya looks so professional in his job at ayaw kong mapagalitan siya ng dahil sa akin kaya nagpasalamat na lang ako at nilagpasan siya.

Natawa ang attendant sa kanya. "She's fine po. No need to worries. Normal po na nangyayari iyan sa aming mga babae. Pero hindi po biro ang pinagdadaanan niya dahil in her case namumutla po siya—which is kailangam niya ng maraming pahinga." "I don't know what to do. I'm sorry." "It's okay po sir Iñigo. Just take care of her nalang. Try niyo tanungin kung anong gusto niyang kainin—nagcacrave iyan for sure."

Nasa dining ito ng mga sandaling iyon at kumakain kasama ng ‘bisita’ nila. “Henry, hijo… Mabuti at napilit kitang umuwi,” anang kanyang ina na tumayo at sinalubong siya. Humalik siya sa pisngi nito nang magawi ang mga mata niya sa kasama nito doon. Liana was looking at him with such adoration in her eyes. Mabilis siyang kumawala sa ina at nakataas ang kilay na tinitigan ang dalaga.