Bill Of Rights Philippines の小説・ストーリー

“ART. 1, about national territory lang iyon. ‘The national territory comprises the Philippine archipelago, with all the islands and waters embraced therein, and all other territories over which the Philippines has sovereignty or jurisdiction, consisting of its terrestrial, fluvial and aerial domains, including its territorial sea, the seabed, the subsoil, the insular shelves, and other submarine areas. The waters around, between, and connecting the islands of the archipelago, regardless of their breadth and dimensions, form part of the internal waters of the Philippines.’ Ah ganun ah? Mas lumakas ang topak ko na inisin siya. Pasimple ko siyang nginingitian nang matamis at kita ko sa mukha ni

"Sabihin mo 'yan sa sarili mo." I let out a harsh breath. "Whatever." Aalis na sana ako nang hawakan ni Adhaya ang kamay ko. "What?" I asked. "Bakit mo kasama si Dixon kahapon?" I gulped and look away. Ugh! Kasalanan talaga 'to ni Dixon! "Uy, sumagot ka," pilit niya. I cleared my throat before answering her. "According to Philippine Constitution 1987 Article 3 section 12 paragraph 1, I have the right to remain silent," I remarked before I turned my back on them and walked away.

Halatang hindi nila gusto ang direksyon ng usapan. "Ayon sa batas," dugtong ni Tyron habang binubuklat ang ilang dokumentong nakahanda sa harapan niya, "ang sinumang mapapatunayang may kinalaman sa pagkamatay ng isang tao ay hindi maaaring makinabang sa kanyang mana. Ang batas na ito ay tinatawag na 'Parricide and Inheritance Disqualification Rule,' na nakasaad sa Article 1032 ng Civil Code of the Philippines."

“ “Frank can’t go back to the Philippines. He’s got an ongoing case there. Isa pa, mas madaling bayaran ang batas sa Pilipinas.” Nang araw din iyon ay nag-impake sila. Habang nasa ere, nasa isip pa rin ni Bernadette ang nangyari sa Ancestral House, ilang taon na ang nakakaraan. Malinis ang pagkakatrabaho, wala naman sigurong mahahanap na ebidensya. [RI] “MAMA, hindi pa po tumawag si Daddy?” tanong agad sa kanya ni Mihrimah nang magising ito.

Amp! Muli kong tinitigan ang brown envelope na kipkip ko sa aking dibdib. Kapag hindi pa talaga pumayag ang Zionn Montallejo na iyon at pilitin pa rin kaming paalisin sa Sitio Yakal, itatapal ko na talaga ang envelope na ito sa pagmumukha ng poncio pilatong iyon! Kaya hindi umuunlad ang Pilipinas dahil sa mga pangungurakot at kasamaang ginagawa nila sa kanilang mga kapwa. Mga buraot ng lipunan!

“Paano ang papeles, Teddy? Paano kung kailangan pa natin ng bagong passport o visa? Hindi ba mahirap sa Singapore?” “May plano tayo,” sagot ni Teddy nang matatag. “Una, temporary visitor visa muna para sa atin. Dahil private jet at may medical reason, mas madali ang processing. May medical certificate ka na ‘fit to travel’ mula sa OB-GYN mo sa Manila, kasama ang ultrasound at prenatal records. Sa Singapore, puwede tayong mag-apply para sa extension o short-term stay sa ilalim ng compassionate grounds, lalo na kung ipapakita natin ang threat of violence. May recording tayo ng banta mula kay Wright, at may draft ng Philippine court Temporary Protection Order na inihahanda ex-parte batay sa RA

Walang pipigil sa kaniya, kahit na baliin pa niya ang batas. But he was not in the Philippines. He's in f*****g California! Wala siyang kakayahang pagalawin ang kapangyarihan doon. He needs to follow the rules. He needs to follow the orders. And every second that passes by, it was like taking away his twenty-four hours of a lifespan. “I’m so sorry, Bro.” Umiling ito. “D****t! Are they really doing their jobs? Because for me it wasn’t enough!” mariing sambit niya na ang tinutukoy ay ang mga pulis doon.

Pahabol pa nito, pagkatapos ibaba ang maliit na papel sa aking harapan ay tuluyan na siyang lumabas ng aking opisina. “Camilla St. Palawan, Philippines.” Ito ang laman ng kapirasong papel, at ito rin ang address na nakalagay sa Marriage contract na hawak ko. Mahigpit na naikuyom ko ang aking mga kamay na halos mapunit ang papel na hawak ko. Kailangan kong bumalik sa Pilipinas upang makaharap ang babaeng lapastangan na nagnakaw ng aking kalayaan. “Mananagot talaga sa akin ang babaeng ‘yun!” Anya sa aking isipan.”

Ang bawat isa ay tila hindi humihinga, naghihintay sa hatol na babasahin. “Sa ilalim ng Revised Penal Code ng Pilipinas, ikaw, Ilagan Amor, ay napatunayang nagkasala sa mga sumusunod: Kidnapping sa ilalim ng Artikulo 267, kung saan nagdulot ka ng trauma at pagkawala ng kalayaan ng mga biktima. Human Trafficking sa ilalim ng Republic Act No. 9208, kung saan ginamit mo ang mga tao bilang produkto para sa sariling kapakinabangan.

"Attorney Jelsey, Attorney Christine, where's bribery in the law?" Jelsey smirked and give me a go signal to state it. Tumingin naman ako ng diretso kay Rayver at nagsalita, "Republic Act No. 3815 or the The Revised Penal Code of the Philippines, book one, title seven, chapter two, section two, Article 210, which includes direct bribery." Ngumiti sa akin si Jelsey at tumango. Humarap naman ito kay Rayver at ngumisi. "Do you want us to discuss direct bribery, Rayver?"