Estranged Novels & Stories

Pilit kong kinakalimutan ang nangyari pero pinapaalala pa din ni Cheska. Yes, tinataguan ko nga ang estrangherong lalaking nakilala ko sa bar isang buwan na ang nakakaraan. Estranghero dahil hindi ko siya kilala, hindi ko nga din alam ang pangalan niya. But that stranger man is my husband.

Happy memories was filled with darkness, laughter was replaced by suffering and the smile was replaced by strange sadness. "T-Theo, don't stay away please. Don't leave me, I need you. I can't fight if you're not by my side. I beg you my love. Don't be like this. You said, you will stay by my side and you will not walk away from me like the others. But what happened? Why did you stay away from me? Why did you leave me? Why --- When I already love you, when I already believe in you, when I'm used to your presence then you just leave me and stay away as if nothing happened? You even broke your promise. Why Theo? W-Why? Why!"

Destiny has it's different ways to spell our words of love, it has different kind of ways to find the right one for us we just need to be sure with what we feel so we can't lead ourselves to the wrong one when the right one is just Infront of us standing and waiting for us to see them. "The end." Narinig ni Yenna na pumalakpak ang anak Niya na nakikinig sa kaniya sixteen year old na ito at gusto nito na ikwento niya ang Love Story nila ng asawa niya ngayon na si Lennon na nakikinig lang din sa kwento niya. "Mommy, why you titled your book Broken Destiny?" Tanong ng anak niya na naka higa sa kama nito at pati ang asawa niya ay nakikinig.

"What if you're really, really, really hungry?" "No babe, if it's for me, then I'd rather eat you than those strawberries. But if you're the one who's hungry, I'll plant strawberries for you. I don't want you eating other people's strawberries." "Really?" Tumango si Hugo. Kinagat ni Catalina ang pang-ibabang labi at pinigilan ang sariling matawa. The strawberry test is to test your partner's loyalty. And Hugo... Oh dear Hugo... "What?" Hugo asked when he noticed Catalina biting her lip.

“L-leave… I don’t want to hear any words from you r-right now.” Parang dinurog ang pagkatao ko, hindi lang puso ko dahil sa mga katagang sinabi niyang ‘yon. Dahan-dahan akong lumayo sa kaniya at wala sa sariling lumabas ng opisina niya. Nagmamadali akong sumakay ng elevator at dali-dali kong pinindot ang ground floor button. Nang bumukas na ang elevator ay nagmamadali akong lumabas doon at palabas na sana ako ng exit nang biglang may humarang sa akin.

Deadline na daw kasi 'non sa susunod na araw kaya hindi pa kami nakakalabas. Ako lang ngayon ang nandito sa bahay. Si Love ay isinama ni Lay sa kanila. He lives outside the City and they'll be there for a week. Si Faith naman ay nasa beach ngayon kasama ang blocmates niya. Sem ender daw nila at sa isang araw pa ang uwi niya. Wala pa naman si Manang ngayon kasi umuwi din sa kanila.

Akala ko ba maglalahad pa siya ng milyon para layuan ko ang apo niya? I don’t even know that stranger! “Sa totoo lang ay hindi kita gusto para sa apo ko, Ms. Adieli,” diretsang saad sa ’kin ng matanda. Hindi ko rin gusto ang pamilya niyo. “Pero ayaw kong masira ang apelyidong inaalagaan ko ng ilang taon kapag nalaman nilang engage kayo pero hindi matutuloy ang kasal kalaunan, ngayon pang alam ng lahat na mayroon kayong relasyon. Ayaw ko ring malaman ng lahat ang nangyari sa pagitan niyo ni Arkin.” Nag-iwas ng tingin ang dalawa nang tignan ko ito.

At dapat iyon ang gawin niya kasi estranghero ang kaharap, pero may sariling isip ang katawan niya na nanatiling nakaupo sa hagdanan. "Ano'ng pangalan mo?" tanong ng lalaki. "Dapat nasa loob ka. Baka mamatay ka sa lamig, Sige ka, magiging violet ka." Tumaas ang kilay niya. "Violet talaga?" "Okay. Hypothermia na lang para mas sosyal pakinggan," sabi ng lalaki na nakataas ang sulok ng mga labi. "Anway, I'm Eren."

Ito ay tinatawag na strangling. Ang ang nararansan niya ngayon ay malapit na sa kamatayan, dito na ba talaga matatapos ang lahat sa kanya? Bakit kailangan niyang maranasan ang bagay na ito? Naalala niya ang kanyang ina, masaya ito nong lumisan ito. Pero siya mamamatay na walang kalaban-laban, walang lakas, walang pag-asa.

” Galit ding tugon ni Denice na ang tingin kay Rhed ay tila isang estranghero. “I don’t care! Answer me. Damn!” Nagngangalit ang mga bagâng ni Rhed sabay hampas ng dalawang kamay nito sa ibabaw ng lamesa ni Denice. “I don’t know what you are saying! Because I don’t care about you! Kahit maging pulubi ka pa! We’re done, at tinapos ko na kung anuman ang kaugnayan ko sayo.” Matigas na sagot ni Denice, subalit ang mga mata nito ay nag-aapoy sa matinding pagkamuhi para sa lalaking kaharap. Marahas na hinaklit ni Rhed ang kaliwang braso ni Denice saka hinatak ito palapit sa kanya na halos gahibla ang layo ng mukha nila sa isa’t-isa.