Blossoming Quotes Novels & Stories

Kasi ano naman ang kanyang gagawin ‘yon kung hindi niya aaliwin ang sarili sa pagtatanim ng mga bulaklak? “I hope to see you bloom before I leave this place,” mahinang wika niya habang nakatingin sa sprouted seeds na kanyang tinanim last week. “I would be very sad if I have to leave and you still didn’t show me the beauty you can give. Please grow up fast while I’m still here. May mag-aalaga pa sa inyo hangga’t sa nandito pa ako.” “You can stay until they bloom.”

Iba kasi ang comfort na dala niyon sa kaniya. "A flower bloom once and they'll fade away." Nagmulat siya at binalingan si Zymon. Saglit lang itong tumingin sa kaniya. Binalingan nito ang mga bulaklak at marahang hinawakan ang mga iyon. "Pero alam mo kung ano'ng gusto ko sa mga bulaklak? Minsan lang silang mag-bloom but it's the most beautiful moment in their season. Minsan lang, maikling panahon, pero iyon ang pinakamagandang nangyari sa kanila." Makahulugang bumagsak ang mga mata nito sa kaniya at nabanaag niya ang lungkot sa mga mata nito.

Isa na namang palumpon ng mga bulaklak. Hindi tulad ng mga rosas na madalas ipadala ni Dylan, ngayon ay halo-halo ng mga sunflower, daisies, at tulips. Maliwanag at masigla, ang ayos ng mga bulaklak ay parang sumisigaw, "Nais kong magpasaya ka." Kasama nito ang isang sulat. “Good morning, beautiful. Just a little reminder to start your day right. -D”

Inilapag niya sa lamesa ko ang bouquet ng bulaklak. Itatapon ko sana pero crimson chrysanthemums ang mga ito. Ang paborito kong bulaklak. Bumuga na lamang ako ng hangin at tumayo na upang ilagay ito sa vase. Nalaglag ang note galing sa bulaklak at kuryuso ko itong pinulot at binasa. “Have a nice day ahead! Sana makita at maalala mo pa ang mga ito kahit na maging abo sila sa katagalan...” I bit my lower lip. Anong ibig nitong sabihin? Does it even mean something?

Hindi siya pwedeng magtagumpay na ipakita akong mahina. “Kaya pala ang blooming mo, Miss Clarisse,” sabi ko, pilit kong pinagaan ang boses. “I guess dala na rin ng blessing mo, no? Masaya ka siguro kasi may panibagong simula.” Umangat ang isa niyang kilay. For a moment, nawala ang ngiti. Pero mabilis din itong bumalik. “Of course. Sino ba naman ang hindi magiging masaya, diba? Lalo na kung alam mong secured ka na.”

Gano’n rin kasi ang ginagawa niya sa’kin kapag malungkot ako. “Isipin mo nalang na parang bulaklak ang buhay. Nagsisimula sa maliit at mumunting halaman hanggang sa lumaki ito at maging makulay ito. At times where the blooming starts, that’s where the challenge becomes harder. Hanggang sa dumating ang oras na hindi na ito naaalagaan at nahuhulog na ang mga petal nito.” Her voice was convincing, it was a like a mellow tune of a calm song I’m sure I’ve heard somewhere. Kakaiba ang boses niya sa madalas na naririnig ko kapag nakikipagkwentuhan siya sa mga kapitbahay. It was like she’s saying these out of an experience that she’s been discreetly bearing.

sabay hagikhik sa sinabi niya. "The rose petals are lacy and delicate. Their beauty never lasts it stays hangga't hindi nalalanta but their thorns remain. Mahihirapan ka munang makamtam ang kagandahan ng bukaklak ng rosas hanggang ang mga tinik nito ay naroroon pa rin. You're just like that rose darling. Your thirteen now at lalo ka pang gumaganda anak how I wish I still be there to witness your graduation." ngumiti siya sa sinabi nito.