Breastfeeding Husband 소설 & 이야기

Araw-gabi siyang nagtiis, kahit gusto na niyang yakapin si Cailyn nang buong-buo, kailangan niyang maghintay. Anim na buwan. At sa wakas, matapos ang halos kalahating taon ng paghihintay, napapayag din niya si Cailyn na itigil na ang breastfeeding. May ngipin na kasi si baby Manman, at minsan, masakit talaga kapag kumakagat. Lalo pa’t malakas na ang katawan ng bata, kaya hindi na kailangang mag-alala sa nutrisyon.

sabi ng mommy niya. “Baka nagugutom na, Ma.” sambit niya saka agad na kinuha ang anak at itinabi sa kanya sa pagkakahiga. Hinubad niya ang isang strap ng damit at inilabas ang dibdib para padedein ang anak. Breastfeeding si Callie. Mas gusto niya iyon, para healthy ang anak niya. “Saan po pumunta si Dad?” “I don’t know. Kanina pa siya umalis. Gabi na pero hindi pa rin umuuwi. Baka nakipagkita sa mga kaibigan. Alam mo naman ‘yon, madaming kakilala.”

At talagang nararapat na samahan ng asawa ang kanyang asawa. Ang problema ay ang presensya ni Hevan ay nagpapagawa ng kapaligiran na dapat ay mahinahon na maging tensyonado. Karaniwang nagkukwentuhan nang magaan ang mga doktor at nars kasama ang mga magiging magulang para mabawasan ang tensyon at takot ng mga ito, lalo na kung ito ang unang anak na ipapanganak. Ngunit, paano naman nila magagawa iyon kay Hevan, ang taong hindi maaaring lapitan maliban na lamang ng kanyang sariling asawa.

Nakaramdam siya ng ibayong kiliti habang ang mga matitigas na palad ng lalaki ay dahan -dahan gumalaw at kusa niyang ibinubuka ang isang paa ng babae. At dahan- dahan niyang kinakapa ang masilang bahagi ng babae. Hindi na nakatotol pa si Zara. At kusa niyang ibinuka ang isang paa nito at naramdaman niyang Hinimas- himas ng asawa ang kanyang maliit na bahagi ng kanyang katawan. Kung iyong hahawakan ay parang mani ito sa tigas. At naramdaman ni Mateo na may kung anu siyang nahahawakan na Madulas sa kanyang gitna.

Nilagay nito ang mga kamay sa bulsa pagkatapos ay tinanggihan ang bayad niya. “I’ll just ask my staff to transfer the payment to your account.” “You don’t have to. It’s my responsibility as your husband to provide for you needs and wants,” sagot nito na kinaawang ng bibig n’ya. Husband? Napangisi siya sa sinabi nito, pagkatapos ay umiling. “Kung makapagbiro ka parang okay ang lahat sa’tin ano?” Hindi niya alam kung nagsisisi man lang ba ito sa mga araw na hindi sila kasama.

Kailangan pa niya akong ma-stress bago tuluyang pakainin. "Do you want coffee?" tanong ng lalaki sa oras na makaupo ako sa upuang inalok niya. "Nope. I don't drink coffee." While I'm seated here in his little dining area, the man is standing tall behind the kitchen counter doing some chef stuff, na hindi ko alam at wala akong pake. Though I know how to cook, kadalasan ay mga Italian cuisine. "How about juice?" tanong niya, ang mga kamay ay nakahawak sa counter.

“Mr. Brent Santillian ngayon ko lang alam na sobrang kulit mo. Umuwi na tayo at nag-aalala ako sa anak natin,” “Can we sleep together tonight?! Huh? I miss you!” “Yes, we can but stop what you think it’s not good for the baby,” “I’ll be gentle, promise, it will not hurt our baby,” a naughty smile forms on his handsome face. When they got home, Brent cooked food for her. While watching his husband freely moving into the kitchen, she realized how loving and caring this man is. Lahat ng sama ng loob at hinanakit nila sa isa’t isa ay naglaho dahil natutunan na nilang magpatawad.

"Hindi kami masamang mga tao." Tumingin sa kaniya ang batang lalake. Nang magtama ang mga mata nila ay agad na tumakbo ang bata sa kaniya payakap. Umiyak ito na hindi nito ginawa sa ilang linggong naroon. Si Helen na nanonood sa asawa at sa bata ay hindi mapigilang maiyak. Naalala kasi niya ang anak na namayapa. Halos kasing edad lamang nito ang batang karga ng asawa.