Tuwang-tuwa ako kapag nakikitang natatawa at natututo ang mga bata habang naglalaro ng kasabihan. Simulan ko lagi sa isang maikling kwento na may karakter na kakikitaan ng aral — halimbawa, isang maliit na unggoy na laging nagmamadali at natutunan ang 'huli man daw at magaling.' Pinapakita ko ang eksena gamit ang papel o maliliit na manika para madaling masundan ng mga bata.
Pagkatapos ng kwento, hinihikayat ko silang ulitin ang kasabihan nang sabay-sabay, saka namin ginagawa itong kanta o sayaw. Mahalaga ang ritmo: basta may tindig o galaw na kaakibat, mas madaling maaalala ang linya. Nagkaroon din ako ng mga simpleng flashcards na may larawan sa isang side at salita sa kabilang side, at ginagawa naming paligsahan kung sino ang makakapares. Madalas gumamit ako ng tanong na may konteksto, tulad ng "Ano ang gagawin mo kung nagmamadali ka?" para masanay silang iugnay ang kasabihan sa totoong buhay.
Hindi kailangan maging komplikado — paulit-ulit, masaya, at may visual cues. Pagkatapos ng ilang araw, inuulit namin ang mga kasabihan sa pang-araw-araw na sitwasyon para maging natural sa kanila ang paggamit. Nakakatuwa kapag bigla nilang nasabi ang tamang kasabihan sa tamang pagkakataon; ramdam ko talaga na may tumubo na maliit na katutubong karunungan sa kanila.