Got7 Just Right Novels & Stories

But there is something about Ashton that other people don’t see. Speaking of Ashton ay tumatawag ito ngayon sa kanya. Agad na sinagot niya iyon. She’s never been this happy answering a phone before. Masayang-masaya ang tinig nito. Ibinalita nito na tumaas ang sales ng restaurant. Masaya siya para dito. Sinasabi na nga ba at kayang-kaya nito kung magfo-focus lang ito. “Let’s celebrate. Susunduin kita—”

Hindi pa nga nag-uumpisa yung paghahanap ko ng trabaho, sira na kaagad ang heels ko! Kaasar naman. At dahil pagod na ako kahit kaunti pa lang ang nalalakad ko ay pumasok ako sa isang malapit na convenience store. Siguro naman ay may glue dito. I searched for the glue nang sa wakas ay makahanap ako. Kaagad ko ito binili. Then, I sat down to the side para ayusin ang sira kong heels. "Do you need a help?" dinig kong sambit ng lalaking boses sa gilid ko.

Nang matapos na ito sa pagtulong sa pagkakamada ng mga gulay sa plastic ay nakunsensiya naman ako kaya inabot ko sa kanya ang dala kong tambler na may malamig na tubig at yelo. "Thanks for this". Nakangiti nitong sabi sa akin. "It's so refreshing." Itinaas pa nito ang thumbler na ininuman nito na parang commercial model ang dating. "Masaya pala ang magbuhat ng mga gulay, just like doing my everyday workout?" Hindi mawala sa guwapo nitong mukha ang ngiti, pati ang mga mapuputi at pantay-pantay nitong mga ngipin ay kitang-kita ko.

Guo kay Drake, ang ekspresyon niya ay nagbabago mula sa kumpiyansa patungo sa galit. "Drake," sabi ni Mr. Guo, ang kanyang boses ay mababa ngunit puno ng babala. "Huwag mong kalimutan kung sino ang nagdala ng malaking benepisyo sa kumpanya niyo. Ang partnership na ito ay isang haligi ng tagumpay ng pamilya Manalo. At hindi mo basta-basta maitatapon ang lahat ng iyon dahil sa pansariling damdamin."

nakangising suhestiyon ko. Ngiting-ngiti ako habang siya ay nakasimangot na. Kita ko ang irita sa mga mata niya lalo pa nang halos ipahawak ko na sa kanya ang mga napili ko. "Hawakan mo kasing mabuti, Delton. Kukunin ko lang iyong bra na 36C-" "Your size is 34B, Baby. Don't lie to yourself. I know it by my eyes and by my hands—"

] ayon, ayon ang huling salita niya nang patayin ko agad ang tawag at nag-madaling magpalit ng damit na nasa paper bag. It’s just a simple dark blue dress together with an inch tall heels. Pagkatapos ko magbihis ay ininom ko yung gamot na nasa side table kanina at kinuha yung note—sakto non ay tumunog ulit ang aking phone and this time pangalan na ulit ni Aron ang nakalagay. Basta ko nalang pinasok ang note sa bag at lumabas na agad ng suite tiyaka sinagot ang tawag.

Inilapit niya ang kanyang mukha sa screen. Dito na nakuhanan ng camera ang paglabas ng hindi kilalang lalaki. Ang dalawa ay lumapit sa gilid ng kama, binuhat ng lalaking ito si Andrea at inihagis sa kutson. Habang tumatalbog ang kotson kung saan naroon si Andrea ay hinubad na nito ang kanyang soot na damit na pang itaas. Napabuntong-hininga si Gardo Gomez. Hindi niya inaasahan na ang pagbabantay niya ay parang naging viva max movie marathon.

At kanina nga ay hindi ito pumasok. Pagkalabas niya sa building ay sinalubong sila ng mga makukulay na balloons na nakatali sa mga upuan, may mesa na puno ng chocolates at bulaklak, at higit sa lahat—isang malaking banner na may nakasulat na: "SORRY GEL, FRIENDS FOREVER?" Parang gusto niyang lamunin ng lupa sa sobrang kahihiyan. Narinig niya pa ang mga pasimpleng hiyawan ng mga estudyanteng nakapaligid.

"Hindi ba puwedeng magkamali sa unang araw? Gusto ba niya perfect agad?" Sa sobrang inis at pagkadismaya, hindi na niya napansing may paparating sa kabilang direksiyon. At sa eksaktong pagliko niya sa kanto ng hallway... BAM! Diretso siyang bumangga sa matigas na dibdib ng isang lalaki. "Aaaaaa!" Napaatras si Crystal habang muntik nang mahulog ang kahon ng mga gamit niya.

That was the start of the curse—the curse of sadness and outrage. ***** KASALUKUYAN kong tinitingnan ang mga gamot para sa ubo at sipon, ngunit lahat ng mga gamot na nandoon ay lumagpas na sa expiration date nila. May katagalan na rin kasi ito. The only way I know for me to get medicine is through Rex. But I don’t want to bother him, purchase medicine, and go here because it’s already night time , the fact that it’s raining outside and it’s slippery for him to drive his mom’s or dad’s car.