Novel & Cerita Cabin In The Woods Monsters

Mabuti na lang at medyo malaki ang kinuha na tent ni Bryan. “Guy’s monster are not real,” Tumingin ako kay Bryan at ngumiti sa kanya. “But in the movie Dad, I see monster,” Sagot naman ni Lilia. Hay naku ang laki na nito pero naniniwala pa rin sa monster, kung sa bagay totoo naman ang monster at nakikita ko na ito, alam ko rin kung nasaan ang bahay niya. napangiti naman ako sa aking naiisip habang napakagat sa aking labi. Kaso nga lang hindi ko pwede makita ang monster na ‘yon dahil nandito ang mga anak namin, kaya dyan na lang muna siya sa loob ng pajama ng asawa ko.

Sumabay na rin sa iyak ng kakambal si Miggy. “Shh…kapag may monster, tawagin niyo lang si mommy’t daddy. Ok? Hindi namin kayo palalapitin sa monster.” Pag-aalo ng ama sa mga ito. Minsan, hindi niya magawang maawa sa kambal. Takot ang mga ito ngayon sa monster pero sa zombies, kahit magdamag ay nanonood ang mga ito. Nagyaya pa nga ang mga ito na pumunta sa horror booth nang minsan niyang ipasyal ang mga ito.

“What?” “I mean babalik na lang ho ako sa itaas pagkababa n’yo ho.” Humarap ako sa tapat ng pinto ng elevator dahil hindi ko na naman matingnan ang magkasalubong niyang mga kilay. Hindi dahil sa nabibigatan ako rito kundi naguguwapohan. My God, Ava! You're making yourself insane. Baliw. “You choose... sasabay ka sa akin o ikukulong kita rito kasama ako para hindi na tayo makadalo sa event ng mga bata?”

Beast *** "So why did you just take a shower at my place?" Napaiwas naman ako ng tingin kay Dr. Orene nang tanungin niya ako tungkol sa biglaang pagsugod ko sa bahay niya at doon nakiligo. Kagabi pinagbigyan ako ng pasyente kong 'yon and I don't think there'll be a next time. Kahit na tulog pa siya or gising na, at least naniniguro lang ako. Malay ko ba kung saan aabot ang libog niya at talagang nagpalagay ng camera sa apartment ko hanggang banyo. At misteryoso pa rin sa akin iyon kung paano niya nagawa ang bagay na iyon. Argh. "A-Ahhmm... Nawalan ng tubig sa apartment ko kanina?" Pagpapalusot ko na sana nga ay lumusot.

mapanuyang sinabi ni Wesson. Sa oras na ito, biglang lumitaw ang Seven Monsters mula sa Snow Mountain na nawala sa sofa. Nanliit ang mga mata nila sa oras na ito. Mukha silang kalmadong sa meditation at walang kahit ano sa mundong ito ang kinahihiligan nila.

Kasalukuyang nakatayo sa tabi ng isang bonfire sa isang sulok ng base camp si Debra habang tinitingnan ang 10 mga Gigantic Monster hindi kalayuan sa kaniya. Napuno ng matinding kalungkutan ang kaniyang mukha.

Ngunit ang malamig na katahimikan ng silid at ang sakit na nararamdaman ko sa bawat hibla ng aking katawan ay nagpapaalala sa akin na ito ay totoo. Wala na ang kadena.. Hindi ko alam kung nasaan ako. At hindi ko alam kung kailan siya babalik. Ang Monster na sumira sa katahimikan ng buhay ko. Ang malaking lalaking nag-iwan ng mga sugat na hindi nakikita ng mga mata, ngunit ramdam na ramdam ng aking puso at isipan.