Novel & Cerita Monster Shadow

Ang leader ng Seven Monsters mula sa Snow Mountain ay isang matandang lalaki na kasalukuyang nakangiti. “Isang grupo sila at hindi ko alam kung paano nila natuklasan ang miracle. Bukod dito, nakapasok pa sila sa kailaliman ng miracle. Simple lang talaga ito. Alam ko na ang Seven Monsters mula sa Snow Mountain ay nagtataglay ng isang uri ng lason na kilala bilang Snow Mountain Silkworm Venom na pwedeng gawing isang makamandag na fog. Imposibleng pigilan ang ganitong uri ng lason. Naisip ko kung pwedeng palabasin ang nakalalasong fog na ito sa kailaliman ng miracle. Pagkatapos nito, gusto kong patayin ng Seven Monsters of Snow Mountain ang mga taong iyon bago niyo dalhin ang kanilang mga bangk

“Dark demons!” “D’ Monsters!” Sabay-sabay na hiyawan ng manunuod. Minulat ko ang mata ko at napuno na lang ng pag-aalala ang nararamdaman ko ngayon dahil sa lagay ni Matthew. Sineseryoso talaga ‘to ni Thunder at wala siyang balak na maawa. Lumipas pa ang ilang minuto at itinalaga na dark demons ang nanalo sa laban. Agad akong humiwalay kay Rain para puntahan si Matthew.

Sapphire's Point of View VIOLET, skinny, scaly, and slimy monsters called lures are everywhere. Hindi ko maiwasang manginig sa takot by just looking at how sharp their nails and teeth were. Ni hindi ko magawang magbiro, dahil maging ang partner in crime kong si Evagne at sumisiksik sa akin.

Hindi ko alam kung anong kalokohan ang balak niya ngayon… pero isang bagay ang malinaw: Hindi ko hahayaang madamay si Kara at ang magiging anak namin. Kahit anong mangyari—haharapin ko si Andrade. Ako lang. Hindi ako takot kay Andrade. Hindi niya alam na ang taong tinatangka niyang gapiin ay hindi lang basta negosyante. Hindi niya alam na ako—si Chris Montero—ay isa sa mga lider ng Shadow Syndicate, isang organisasyong kinatatakutan at nire-respeto sa buong Southeast Asia. Tahimik kaming gumagalaw sa dilim, walang bakas, walang ingay—pero kapag umatake, hindi na nakakabangon ang kalaban.

Sa mundong ito, dehadong dehado ako sa umpisa pa lang. But all the omen falls on me when something I stepped on. It created a loud crack reverberated in the entire terrain. The minotaur immediately look into my direction where the sound is coming from. I gulp as soon as I met the monster's eyes. Now, I am totally doomed. I saw how it's eyes turned red like rage consumed it's being. Tila wala itong sugat na tumayo at malakas na umalulong. The monster grabbed it's hammer and suddenly slammed the ground.

Ngunit ang malamig na katahimikan ng silid at ang sakit na nararamdaman ko sa bawat hibla ng aking katawan ay nagpapaalala sa akin na ito ay totoo. Wala na ang kadena.. Hindi ko alam kung nasaan ako. At hindi ko alam kung kailan siya babalik. Ang Monster na sumira sa katahimikan ng buhay ko. Ang malaking lalaking nag-iwan ng mga sugat na hindi nakikita ng mga mata, ngunit ramdam na ramdam ng aking puso at isipan.

Nang mahubad ko na ang damit ko ay saka ko naman sinuot na kaagad ang damit na binibigay nito. Black naman na v neck ang damit na pina suot niya sa akin at saktong sakto lang naman sa katawan ko. Pero nang balingan ko ng tingin si Monster ay yun kaya naman pala hindi nag sasalita ay tulala lang ito at panay ang lunok na wala naman iniinum saka mag babasa ng labi at kakagatin ang pang ibabang labi nito. Ano ba ang nangyayari dito. Parang tanga kasi eh. Baka na nono na ito ah. O di kaya naman ay nabigla sa nakita na mga baby abs ko.

Turo niya sa akin bago naunang pumasok sa loob. Mariin akong napapikit. “OMYGASH! Is that true? Tuluyan mo na talagang nabihag ang puso ng isang monster CEO na iyon?” Napatakip sa bibig si Shaelza nang isiwalat niya iyon at tila sinapian ng masamang espiritu na tinaas-baba ang mga paa.

"That's impossible! Si Hugo lang ang may kakayahang pamunuan ang mob." ["He's still the underboss. I also confirmed it with a made man (an inducted member of the mob). Ayon pa kay Shadow at sa made man, misteryoso raw ang sumunod na boss. Mga capo at mataas na opisyal lang ang nakakikilala sa kaniya."]

Sa loob ng silid, ang mga ilaw ng screen at projector ang tanging liwanag, habang bawat isa sa team ay alerto, handang sumabak. Cassandra stood at the head of the table, ang mga mata niya matalim, focused, at hindi nagpaapekto sa kaba na pilit kumakapit sa dibdib niya. Sa kanan niya, si Damien, nakapamewang, mabigat ang aura, pero matatag—ang tahimik na lakas niya, parang sandalan ni Cassandra sa gitna ng unos. “This is it,” Cassandra started, her voice steady kahit ramdam ang pagod ng magdamagang plano. “Wesson thinks they can break us with their games. Today, we show them we don’t break. Today, we fight back.”