Monster House 소설 & 이야기

tanong ni kuya Maze kay Dylan. Tumingin ang bata sa akin at umiyak. Ngumiti lang ako sa kanya. "Dylan, why are you crying?" Tanong ni Lotus sa bata. Tinuro ako ng bata. Tinuro ko ang aking sarili habang nakatingin sa kanya. Tumango siya. "Why? what happened?" Alo naman ni Jackson. "A monster get her. Huhuhuhuhuhu! I don't want the monster to get tita." Iyak niya.

bulong ko, mabilis na umupo sa gilid ng kama at inabot siya para yakapin. Nanginginig ang buong katawan ng anak ko. Ibinasubsob niya ang mukha niya sa dibdib ko at humagulgol nang mahina. “Y-Yaya Rea... there's a monster... it's dark,” hikbi niya, ang maliliit na kamay ay mahigpit na nakakapit sa damit ko.

Nakikinig lang si Maria sa sinasabi ng Monster Mom niya sa kinauupuan niya. "Hindi na ako magpapasakalye pa madam. May I ask about your daughters?" tanong nito. Kumunot ang noo nito sabay sabi na; "I have only one daughter. No other than that Mary Montefalco." wika nito at super proud pang ipakilala ang anak niya sa lahat. Tumayo si Mary at gustong gusto naman talaga ng atensyon kahit kailan. Mas nagsalubong ang kilay ni Maria sa narinig niya sa Monster Mom niya na ilang buwan niya ulit bago nakita.

Sumabay na rin sa iyak ng kakambal si Miggy. “Shh…kapag may monster, tawagin niyo lang si mommy’t daddy. Ok? Hindi namin kayo palalapitin sa monster.” Pag-aalo ng ama sa mga ito. Minsan, hindi niya magawang maawa sa kambal. Takot ang mga ito ngayon sa monster pero sa zombies, kahit magdamag ay nanonood ang mga ito. Nagyaya pa nga ang mga ito na pumunta sa horror booth nang minsan niyang ipasyal ang mga ito.

NANG MATAPOS ang sayawan ay nagkaroon na ng salo-salo. Magkakasama ang mga dugong bughaw sa iisang table na gawa rin sa ginto. Malaki ang table na iyon kaya naman naroon din ang amang hari ni Wayne, si Stefan, si Princess Tiana at mga magulang nito at maging si Chaos. Mayroon ding ilang member ng royal family doon na hindi niya kakilala. Karamihan ay iyong mga napansin niya kanina na nang-aapi ng mga alipin. Iyong nakita nga niyang babae na nakahubad at nakatali na parang aso ay naroon din pero habang nakaupo ang amo nito ay nakaluhod naman ito sa sahig na para pa ring aso.

Mabuti na lang at medyo malaki ang kinuha na tent ni Bryan. “Guy’s monster are not real,” Tumingin ako kay Bryan at ngumiti sa kanya. “But in the movie Dad, I see monster,” Sagot naman ni Lilia. Hay naku ang laki na nito pero naniniwala pa rin sa monster, kung sa bagay totoo naman ang monster at nakikita ko na ito, alam ko rin kung nasaan ang bahay niya. napangiti naman ako sa aking naiisip habang napakagat sa aking labi. Kaso nga lang hindi ko pwede makita ang monster na ‘yon dahil nandito ang mga anak namin, kaya dyan na lang muna siya sa loob ng pajama ng asawa ko.

"Are the monsters gone now? I can fight too, Mom! Are they big as bears po ba?" Trixie’s smile faltered for a microsecond as the image of Wendy flashed in her mind. Not yet, baby. But Mommy will surely wins this. For you. For my family. "The monsters are being handled, my princess. Don't you worry about them. And even they are big as dinosaurs, your mother is a strong woman so she can defeat her!" Trixie said at kunwari pang kinagat ang kaniyang anak kaya naman napuno na muli ng tawanan ang kwarto ni Xyza.

“The Marquez Masacarre “ I immediately crampoled the paper, scared that someone might see it. Tiningnan kong mabuti ang paligid para hanapin ang lalaking ‘yon, pero wala na talaga siya. Nagmadali akong pumasok sa loob ng kotse ko at doon muling binuklat ang papel. “The Marquez Masacarre, alam ko ang ginawa mo Henry.” Someone except kay Mama knew about this, hindi ito si Mama. Who’s doing this? Papunta na sana ako sa ospital kung na saan si Lilly pero minabuti kong pumunta muna sa bahay para kausapin si Mama.

He's a monster! And speaking of that word, para bang may pumukol sa ulo niya sa simpleng pag-alala sa mga akusasyon nina Addi at Mr. Harrison. Zandro is a monster and as she thinks about it throughly, it went vivid like she was slipping down into a deep well. She went silent for a while, until a vague memory flashed at the back of her mind.

sigaw ni Mommy. Nakita ko ang isang monster na lumapit kay Mommy at bigla niyang hinatak sa buhok ang Mommy ko. Tumatawa pa rin ako habang lumuluha. Ang kati-kati ng loob ng utak ko. Napahawak ako sa aking ulo at sinasabunutan ko ang sarili kong buhok. “Ano, Zehara!? Lalaban ka pa? Magtatangka ka pang umalis?” galit na galit na tanong ng monster kay Mommy.