Cat Miscarriage Novels & Stories

Agad akong kinarga ng lalaki pasakay sa tricycle niya. * * * I couldn't hear what the doctor said after she told me that I had a miscarriage. Parang may matinis na tunog sa loob ng tenga ko. Natulala ako sa kawalan. It was such a heavy guilt on my heart, so painful to bear. I didn't feel anything other than a range of negative emotions. My unborn child left me, too.

NANGATAL NA ANG labi ni Charlotte matapos bitawan ang mga salitang iyon. Nadama niya pa ang sakit na bumabalot sa kanyang puso. Ang guwang na iniwan ng kanilang magiging unang baby isang araw matapos nilang malaman ang tungkol dito. She truly didn't blame her husband for the miscarriage. Ang tanging kinakasama ng loob niya ay ang magpanggap itong mahalaga siya at may nararamdaman na si Nero sa kanya, iyon naman pala hanggang ngayon ay wala.

"Pero naalala kong mahigpit na tumanggi ang asawa niya at mother in-law dahil ayon pa sa kanila, hindi magiging matalino ang sanggol na dadaan sa caesarian procedure. Nakakaloka diba? Hindi ko alam kung saan nila narinig ang pamahiin na yun. Ilang oras matapos kong manganak, narinig kong namatày ang babae dahil sa dystocia at wala naring buhay ang bata. Nakakaawa talaga sila." Mabilis na nakaramdam ng lungkot si Scarlett. Kung hindi siya mabilis na natulungan ni Celeste nang magkaroon siya ng miscarriage, siguro ay wala narin siya ngayon. Humugot siya ng hangin bago pinahid ang panibagong luha sa kanyang mga mata. Siguro totoo nga na kapag labis na kabiguan ang napagdaanan mo, babalik at bab

“Pero… meron pa kayong kailangang malaman.” Napatingin ang dalawa sa isa’t isa, parehong kinabahan. “Ang miscarriage ay dulot ng matinding stress at emotional trauma. Pero higit pa doon, may lason sa katawan niya.” “What?!” sabay na bulalas nina Michael at Andeline.

Pumayag kami ni Trace para mabuhay ang dalawa. Then the transfer of the embryos to the surrogate mother was done. Nakakausap pa nga namin ang surrogate mother ng kambal. We made sure na healthy si Charlotte, ang surrogate mother. But one day, sadly, Charlotte had miscarriage before the twins came to their fourth month of age. Dumating kami sa ospital pero wala na ang kambal. Ginawa naman ng doktor ang lahat kaso mahina ang kambal kaya hindi naging maayos ang pagtira nila sa womb ni Charlotte.

Kahit na nararamdaman ko pa rin ang sobrang sakit sa halos kalahating parte ng katawan ko ay hindi ko na magawang umaray dahil wala na akong natitira pang lakas. "Fuck, Aki! Don't leave me!" Narinig kong sigaw ni Captain bago ako tuluyang nawalan ng malay. "She may have mood swings, difficulty concentrating in sleeping, tire more easily, and feel irritable. She will have some cramping pain and bleeding but it's normal to someone who experience miscarriage." My tears fell down as I heard those words. I am still half asleep but I heard it clearly. Enough to break my heart. It breaks me. How can I live my life now? My baby. . . Our baby.

Buti na lang sa pagkakataong ito, nagkataong nasa opisina ang doktor nang dumaan si Enrico. Nang makita niya si Carmina sa kwarto ay nakilala niya agad ito. Mabilis na nag-react ang doktor, at agad na tumingin kay Enrico: “Please excuse us for a moment.” Pagkatapos ng pagsusuri, ang doktor ay tumingin kay Carmina: "There are some signs of miscarriage. Fortunately, the bleeding has stopped. I have to take the anti-fetal medicine on time for the past few days. It's fine if there is no bleeding. Once there is bleeding, come to the hospital immediately to find me."