Cat Miscarriage Novels & Stories

"I recently had to shoot a scene in another hospital. Papasok na sana ako sa ospital nang nahagip ng mata ko na kakalabas niya pa lang sa isang Lying - in. Maputla at hindi makalakad ng maayos. She's holding her tummy while carefully walking. May nakita ako na listahan sa kamay niya pero hindi ko alam kung ano 'yon. So, pumasok ako sa Lying - in para magtanong. The doctor said that she had a miscarriage and the baby was three weeks old." Tia started to cry as she spoke. "Kung ako nasa posisyon niya ay hindi ko ipalaglag ang bata, Crassus. Hindi makatao 'yon. Paano niya naatim na ipalaglag ang bata? Wala na ba talaga siyang konsensiya kaya pati anak ninyo ay naisip niyang patayin? Bakit siya

How come! “She had silent miscarriage. Because of a sudden impact, the embryo inside her womb stopped beating.” Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa narinig ko. Does it mean, I killed my own fucking child. Halos mapaluhod ako ng wala sa oras, sobrang nanlambot ang tuhod ko. My child. My flesh! I killed my own child. “I’m so sorry, Mr.” dugtong ng doctora at tinapik ang balikat ko.

Walang nagbanggit sa kanya at hindi rin siya nagtanong. Kahit isang taon na ang nakalilipas, hindi pa rin niya alam kung ano ang mararamdaman sa pagkawala ng baby niya. It was a chromosomal abnormality that cause her miscarriage. Walang kinalaman ang lifestyle niya o kahit anong environmental factor sa pagkakalaglag ng bata. May mga ganon raw talaga sabi ng doktor. Na kahit gaano pa alagaan ang pagbubuntis, mawawala at mawawala pa rin ang bata kung iyon ang kaso.

Tulad na lamang ng paghihirap ko noong una. "Masasabi ko ring pwede rin siyang tawaging disappearing twin syndrome. An early ultrasound might detect two gestational sacs, but later on, only one fetal heartbeat is detectable and the second sac has disappeared. Or, in a subsequent ultrasound, one normally developing baby is present alongside a blighted ovum." "I get it now, doc. Thank you," malungkot na saad ni Orson sa doktora na kausap namin. "Still, you're both lucky. Healthy ang isa niyong baby. But please, Ms. Del Fuego iwasan mo muna ang ma-stressed. Delikado ka na sa miscarriage, pakiusap lang," ani ng doktora sa akin.

sigaw niya rito at doon pa lang ito gumalaw at dali-daling lumabas ng silid. Naiwan siyang hindi makapaniwala at sobrang nasasaktan. Napasapo siya sa kanyang mukha at hinayaang umiyak ng umiyak hanggang sa tuluyang gumaan ang nararamdaman niya. Hindi niya alam kung ilang oras o minuto siyang umiyak, tumigil din naman ang pagtulo ng kanyang mga luha dahil mugto na ang kanyang mga mata. Isa pa ay naalala niya ang sinabi ng doktor sa kaniya na dapat huwag siyang ma-stress dahil isa sa pinakadahilan ng miscarriage ay ang matinding stress.

“Miss Sevilla, internal hemorrhage due to severe physical trauma ang dahilan ng pagdurugo mo. We did everything we could to clean your system.” Huminto siya sandali, bago nagpatuloy nang may pakikiramay. “I don’t know if you were aware, but you were one and a half months pregnant. And because of the severe impact to your abdomen… you suffered a complete miscarriage. I’m sorry, you lost the baby.” *Buntis?* *Miscarriage?* *Lost the baby?* Parang may bomba na sumabog sa loob ng utak ko. Isang buwan at kalahati na palang may buhay sa loob ko na hindi ko man lang alam. At nawala ‘yon dahil lang sa ginawa nila Maegan.

Gusto ko na lang maglaho, mawala sa mundong 'to dahil maski ako ay hindi ko matanggap ang mga nangyayare. "Mrs. Madeline is now in good state, but the problem is, kailangan niya ng bed rest. We know that she's young and it really affects her health. She could be discharged tomorrow kung maganda na ang magiging lagay ng katawan niya so we will still observe her... And again, I'm sorry for everyone's loss. Ilang beses ko talaga chineck ang heartbeat but it's too late. The cause of her miscarriage is stress, fatigue and tiredness."

Kung p'wede na siya na lamang ang masaktan, 'wag lang niyang makita na ganito na nasasaktan ang ang asawa. "I'm sorry Mrs. Montecillo, but you lost your baby. You had a miscarriage." Saad ng Doctora kay Xandria. Niyakap niya ito at pilit na pinakalma. Hinawakan siya nito sa damit habang umiiyak at nagtatanong ang mga matang nakatingin sa kan'ya.

Ang iba nga ay hindi alam na buntis na pala sila dahil iniisip nilang dinalaw lang sila ng buwanang regla. Sa ganitong sitwasyon, kapag nalaman mong buntis ka, kailangan mo agad dumeretso sa doktor dahil malaki ang tsansa na ito ay senyales ng preterm miscarriage na nangangailangan ng agarang gamot para maingatan ang bata. Ngunit sa totoong buhay, marami sa mga ganitong kaso ang hindi naman nangangailangan ng matinding medikal na interbensyon, at kusang nawawala matapos ang ilang araw.

Maria cried out. Dr. Glover, napakasakit. Pakiusap, tulungan mo ako. “ "Hindi ito maganda," sabi ni Ann, lumulukot ang mukha sa pag-aalala. “ Kailangan ka naming dalhin sa ospital. I think you're having miscarriage. “ Natarantang sumigaw ang babae kina Michael at Ann, "This is your fault! Damn you both!"