Cat Miscarriage Novels & Stories

Hindi pa man ako nakakapag react ay muling tumikhim ang doctor kaya tumutok ang tingin ko sa kaniya. "I know this is not the right time to tell you this, but it's better for you to know everything. You had a miscarriage, Celeste. Nabugbog masyado ang katawan mo dahil sa nangyari kaya hindi kinaya ng baby mo. I'm so sorry." Something exploded inside of me when I heard that. Sa isang iglap ay bigla akong nakaramdam. Sa isang iglap ay bigla kong naalala ang lahat ng nangyari sa akin.

Muli niyang tinext ang kaibigan at sinabihan na malapit na nilang simulan ang inihanda nilang palabas. “Five years ago,” panimula ni Sam, “I had a miscarriage.” Napasinghap ang lahat dahil sa narinig. Nagkatinginan ang mga pamilya nila hindi makapaniwala, “I was devastated during those times. I almost wanted to end my life. Hindi namin ito sinabi sa lahat kahit pa sa mga magulang namin because it was not a simple miscarriage. It was planned. May isang taong gustong sumira ng pamilya ko nung mga panahong iyon.” Napalunok si Sandra nang magtama ang paningin nila ni Samarah.

Tiningnan ko siyang muli at nakita ko ang pagtaas ng dalawang kilay nito. “Mrs. Noble I’m talking to you.” dagdag niya at napalunok laway ako bago muna sumagot. “Y—yes, I have.” tanging sagot ko sabay yuko. “No wonder! I want you to know something, pregnancy after miscarriage is not good, this is much stressful. The sadness, and anxiety you experienced before is still occurs right now. It isn’t a lie but I see it into you, you are still confusing, and paranoid. Can you handle your situation?” doctor explained and I suddenly touch my chest.

Hinalikan ni Miscy ang anak bago ito niyakap na animo'y dito kumukuha ng lakas. Sobrang nag-alala si Kitty sa kaniyang Mama ng malaman niyang dinala ito sa hospital. Sa sobrang panic niya ibinalita niya iyon sa kakambal na nagkaroon ng miscarriage tulad ng sabi ng Ninang niya. ng Mama nila lalo pa't pareho nilang iniisip at excited sila na maging ate.

But that was all done outside that after a while, she run out of options again. “I actually attempted to cause Trixie’s miscarriage para sa ikasasaya mo,” malamig na sabi ni Emily. “Gusto kong mawala ang mga batang iyon bago pa sila maisilang. kala ko iyon ang pinakamabilis na paraan para makita kitang nakangiti muli. Ngunit tila may anting anting o kaya ay tila binabantayan ng mga anghel ang ng babaeng iyon dahil wala roon sa mga efforts ko ang nagtagumpay. That what makes me so damn frustrated before.”

Wala akong magawa kundi tumakbo sa gilid niya habang itinutulak nila ang stretcher papasok sa loob ng ER. Pagdating sa examination room, sinara nila ang kurtina at mabilis na nagsimula ang assessment. “BP dropping.” “Prepare the Doppler.” “High stress. Possible threatened miscarriage.” Parang bawat salitang naririnig ko ay nagiging kutsilyong tumatarak sa dibdib ko. Shit.. Miscarriage. Halos hindi ako makahinga. Pakiramdam ko babagsak ako kung hindi ko siya mahahawakan.

Ngunit alam din niyang may dahilan ito upang pigilan ang sarili. “She’s not in a condition to get emotional,” malamig niyang sagot. Napabuntong-hininga si Cassidy, kunwa’y walang malisya. “Talaga? That’s a pity…” marahan niyang sabi. “If we could stimulate her enough to cause a miscarriage, wouldn’t that kill two birds with one stone?” Bigla siyang napahinto, kunwa’y may nasabing mali. Tinakpan niya ang bibig.

“But I’m afraid there’s a bigger problem than her wounds.” “Ano po iyon, doc?” “Base sa check-up at ultrasound namin, the results showed that she suffered from miscarriage.” Parehong natigilan ang magkakaibigan. Binalot sila ng matinding pag-aalala at awa para sa dalaga. “Dahil po ba sa saksak niya sa tiyan, doc?” mahinang tanong ni Autumn, hindi maitago ang awa niya sa babae at bilang kapwa ina na rin.

"We did everything we could to stabilize her and save the remaining fetus. Thankfully, the other baby is still alive. However, she suffered a miscarriage. I'm deeply sorry." "A-Anong... ibig mong sabihin?" I stammered, eyes wide in disbelief, turning to Mama. "Ma… a-anong ibig niyang sabihin? Ano… anong sinasabi niya?" But Mama didn’t speak. Her lips quivered, her face crumpling in silent grief. The doctor’s gaze softened further. He crouched slightly to my level, choosing his words carefully. "Stella… the trauma caused a miscarriage. One of your twins didn’t survive. I’m so sorry. We tried everything… but one of your babies passed away."

natatawa pa din nitong saad. Wife? Imbes na mainis ako dahil pinagtatawanan n'ya ako dahil sa cravings ko, I feel strange. I feel butterflies. "It's okay, Mr. Sy, but please take this last one seriously because it's the most important." "Emotional discomfort and depression are quite common during this trimester, but they are very dangerous. They can even lead to miscarriage, which usually happens in the early months of pregnancy." "I won't let that happen, Doc!"