Mort Mga Nobela at Kwento

Napaupo ako sa sulok at doon tahimik na umiyak. Mabilis din akong tumayo nang makarinig ng matinis na tunog. Lumapit ako kay Mommy upang hawakan ang kamay niya pero nilayo ako ng mga nars. Para akong natakasan ng dugo nang makita ang deretsong linya sa monitor. "Time of death 4:37 p.m." "H-Hindi..." Maraming beses akong umiling. "H-Hindi pwede! Buhay pa po si Mommy!"

May pag-aapurang dinampot ang kanyang phone at tinanggal doon ang usb. Dumayal. “Hello… si Theodore Rossell ito… gusto kong ipatanggal ang apelyidong Rossell sa pangalan ni Solenne Stevens… yes, ‘yong babae na ipinahahanda ko ang cremation… no, huwag n’yong ibigay sa akin ang ashes n’ya… ibaon n’yo sa kahit saang bundok kapag walang kahit sinong kumuha… yes that’s my final order.”

Tila gumuho ang mundo ko nang maya-maya ay marinig ko ang tunog ng isang flat line na isa sa mga kinatatakutan kong marinig mula sa makinang nakakabit sa kaniya. “L-lolo...” “Time of deàth, 3:40 pm.”

bungad niya habang nakakunot ang noo. “Bro, diretsahin na kita. "Your mom is dead." “What did you say?” Hindi makapaniwala si Seidon sa narinig. “You heard what I said, Bro. Your Mom is Dead. Kasalukuyang nasa St. Benedict hospital ang bangkay niya. Sinubukan siyang e-revive ng Doctor ngunit talagang binawian na siya ng buhay. Pwede mo siyang puntahan to confirm what I said.”

Sa ibabaw nito, isang black and white na litrato ng binatang may matikas na features, maputi ang ngipin, at nakangiting parang sumisikat. Araw ngayon ng death anniversary. “Mom…” tawag ni Betty. Agad pinunasan ng mommy niya ang luha niya. “Tingnan mo nga ako, iyak nang iyak, kumain ka na, lumalamig na yung ulam…”

"Ano bang gusto niyong mangyari?!" Ngumiti lang ang matanda bago humarap sa mga reporters na kanina pa kumukuha ng pictures. "Ten years ago," panimula ni Mrs. Anderson gamit ang mikropono, "Namatay ang asawa ko sa isang car accident. Sa aksidenteng 'yon, malubhang nasugatan din ang anak ko. Kailangan niya ng AB-negative blood para mabuhay. At si Margareth, walang pag-aalinlangan niyang ibinuwis ang sarili niyang buhay para mag-donate ng 500mL na dugo sa anak ko."

Kaso mediyo luma na kaya nagbura na iyong picture ng lalaki, nasaan na kaya siya matapos ang car accident na nangyari sa kanila? "Aalis ka pa hindi ba?" "Ay kabayong multo! Bakit ka ba nanggugulat?" Inis na tanong ko rito. "Multo ako pero hindi ako kabayo." Napairap ako matapos niya itong sabihin. Ang hirap na nga makakita ng multo ganito pa siya. Hindi ko rin alam kung bakit hanggang ngayon hindi pa rin naisasara ang third eye ko, bata pa lang ako nakakakita na ako ng mga kaluluwa at bata pa lang ako ay kaibigan ko na itong multong si Mildia, ewan ko ba kung bakit hindi pa siya kinukuha ng nga Grim reaper. Basta palagi ko siyang kasama at sobrang kulit niya, akala mo naman talagang buhay ku

// Please Comments or vote po para maramdaman ko naman ang mga presents niyo at mapasalamatan. Please vote comments and share and don't forget to follow me on my account Lady Kimmy thank you!

Madaling araw ay mamamatay si Terry at pagsasamantalahan si Maria ng demonyong si Azreal! Naikuyon ni Thaddeus ang kamao, bumalik siya sa nakaraan kung kailan niya masasaksihan ang nangyari kay Maria. Pero hindi pa huli ang lahat puwede niya pa itong matulungan. Napapaisip si Thaddeus. "Ouch!" Daing ni Thaddeus dahil sa sakit, kinurot niya ang sarili sa pag-aakalang panaginip lang ang lahat.

Everyone can feel déjà vu pero parang malaking parte ang mga malilit na bagay na iyon sa buhay ko, sa pagkatao ko. Sa labis kong pag-iisip ay nakarinig ako ng tunog ng makina. Makina sa hospital kapag may namamatay. That noise of the flat line. Napa-upo ako sa sahig at agad tinakpan ang mga tenga gamit ang magkabilang kamay ko.