Century Tagalog Novels & Stories

clint pero. "excuse me Mr.montaire, cr lang po ako "10 minutes lang.saad nito "okay po "nakalimutan kona first time kopala dito kaya hindi ko alam kung saan ang cr "habang hinahanap ko kung saan banda ang cr may isang matanda ang nakita kung nahihirapan huminga malapit sa may elevator. "excuse me, ano pobang problema. sa sobrang taranta ko nakalimutan kung nasa ibang bansa pala ako at kailangan English ngunit nagulat naman ako ng bigla itong sumagot.

Chandria POV Nandito ako ngayon sa isang restaurant dahil nagkita kami ng isa sa matalik kung kaibigan. "Balita ko babalik kana ulit sa Pilipinas," wika ng kaibigan ko habang kumakain. "I need to go back, kailangan kung bawiin ang pag mamay ari ko." seryosong turan ko "Ang tanong may babalikan kapa ba? It's been a year Chan at paniguradong galit siya sa'yo."

Napairap na lang ako sa kawalan at nagsimula nang kumain, kung ayaw niyang kumain, wala na akong pake roon. Ilang sandali pa ay nagsalita siya, "Where do you want to go?" "Pwede bang magtagalog ka? Feel na feel kong nasa 18th century ako tapos iinglesin mo lang ako?" naiinis na sabi ko. Tumikhim siya. "Saan mo ba nais na magpunta, aking binibini? Maari ko bang malaman?" Yumukod pa siya sa harapan ko na siyang ikinatawa ko.

Merong bang mas makakasakit sa puso ng isang ama kaysa sa pangungusap na ito? “Kalokohan! Kalokohan!” Itinaas ni Master Centipede ang kanyang kamay at sinampal ang mukha ni Kerry. Tinakpan ni Kerry ang kanyang mukha gamit ang kanyang mga kamay. Sinuntok ni Master Centipede ang kanyang ulo, braso, at tiyan. Pinalo niya ito ng husto. “Paano mo napagnanasaan ang kapatid mo?

"Hello po mama! Masaya yata kayo?" "Tatawagan na sana kita nak, kaya lang naunahan mo ako. It means mas mabilis ang kamay mo kaysa sa akin sa pagpindot ng keyboard." "Ay syempre po, millenial yata ako ma. I belong to Generation Z!" "Ako rin nak, I belong to Generation Z---- Zero!" At nagkatawanan kaming dalawa. "Kumusta ka dyan nak? Kumain ka na ba?"

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Baka may pambili ka ng pang school supplies nila, sila mama nag-aalala na sayo, kamusta ka na ba dyan? Tiningnan ko rin ang mga message ng mga pinsan ko, na puro humihingi ng tulong o ‘di kaya ay nagtatanong kung kailan ang regalo nila. Isa pa si ninang Mylene nangungulit din. Oo, alam kong mahirap ang buhay lalo na don sa probinsya namin pero nakakawalang gana naman ‘to.

"Don't be, just feel at home, Mara. Huwag mong tingnan na iba ka. Pamilya tayong lahat." Sumabat bigla si Quil. "I don't understand, the two of you. What's 'pamilya' means?" Curious na tanong nito. "It means family, Quil." Sagot naman ni Mara sa paslit. "Oh, is that Spanish? Familia, right?" Natawa si Mara, ang talino talaga ng batang 'to. "Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?"

Mahal na mahal ni kuya ang kanyang pamangkin. Nang tumakas kami sa Maynila ay dito kami sa Quezon province napadpad. Basta na lang kami sumakay ng bus at wala kaming siguradong direksyon na pupuntahan. Ang mahalaga lang noong mga panahong yun ay makalayo kami sa Maynila at ang unang bus nga na nasakyan namin ay biyaheng Lucena sa probinsya ng Quezon. .

Bulong niya sa sarili. “Oh? Anong tinutunganga mo d’yan? You should have waited in the car.” “H’wag mo nga akong ine-English. Alas sais pa lang ng umaga at baka magdugo na ang ilong ko sa ‘yo.” “Come with me.” Tipid lang nitong utos saka dire-diretso nang nilampasan ang dalaga.