Regretted In Tagalog Novels & Stories

Baka hindi niya magustuhan ang gagawin ko. “You must be rushing things between us. I am really scared that you'll regret it in the end. Things got a little out of hand. Hindi ko alam kung saan ako lulugar. Tapos hindi mo pa ako iniimik. Ni tawag o text na hindi related sa trabaho. I feel like you're regreting everything about me.” malungkot nitong saad sa akin. Malungkot ang mga mata nitong sinalubong ang mga mata ko. I sighed in relief. Akala ko ay ayaw na niya sa akin. Iyon pala ang nararamdaman niya.

Cheese sauce nakikilabutan ako sa ginagawa ko ( I miss you kiddo.) Teka what? Nag buffing yata yung utak ko. Wait wait wait, may nakakamiss kay-- " Miss mo ko?" ( Thank you for sheltering me. But I can't go back in your house anymore.) In our house? DITO? " Dito sa bahay?" may nakapunta na ba dito sa bahay, hindi ko manlang alam? ( What happened lately was just an accidental chance, kung ano mang nangyari nung gabing yon I'm very sorry I promise it will never happen again. I'm so sorry.)

Bigla nalang nanlabo ang aking paningin hanggang sa nag-uunahan na itong mahulog mula sa aking mga mata. "I know kahit anong gawing paliwanag ko ngayon hindi na maibabalik ang mga taong nawala kayo sa akin dahil sa katangahan ko. I am so sorry Shine. I really am. I regret all the things I did to you. If I could only go back to that day I swear I will not hurt you." Pinalis ko ang mga luha sa aking pisngi. "S-shine, I'm begging you. Please baby g-give me one more chance..."

Humawak ako sa paanan n'ya and hugged his toes, halos mabasa na ng mga luha ko ang pantalon n'ya dahil nakadikit doon ang mga mata ko. Humalakhak s'ya sa sinabi ko at umaagos na rin ang mga luha n'ya. "Being you as my wife is one of the things that I regretted and loving you is the biggest mistake I did in the past, I wish I never met you." Tinanggal n'ya ang kapit ko sa paa n'ya at pumunta sa taas. I'm just here, crying. Crying for the lost love. Crying for something I never did. Ang sakit, sobra. Yung halos hindi kana makahinga kasi ang sakit sakit.

Isang pagdaloy na dahilan ng mas maluwag kong paghinga. “I’m sorry. Sorry dahil hindi ako nagtiwala sa kakayahan mo. Sorry kasi inisip kong hindi ka bagay sa anak ko. Sorry dahil inapi kita, sinaktan at ininsulto.You are right. You are more than enough. Sorry dahil hindi ko tinanggap ang apo ko nang panahong kailangan mo ang anak ko at kailangan mo kami.” Huminga siya ng malalim. Mabilis ang paglakbay ng mga luha sa kanyang pisngi. “Pwede bang makita siya? Pwede ko bang makita ang apo ko?” “Wala na ho ang apo ninyo, Mrs. Castro.”

"You wish for this, Mateo. Gusto mo bang ibalik ko sa 'yo kung papaano mo inabanduna ang anak na sinasabi mo bago pa siya mabuo? Kung sakaling nawala sa isip mo 'yon, kaya ko namang i-kuwento sa 'yo ng buo. Walang labis at walang kulang." Natigilan ako. Nakaramdam ako nang labis na kahihiyan sa sarili ko, lalo na sa anak ko na nakamasid sa akin habang hawak hawak ang inuman niyang may gatas. "P-Please, Fayra. Kahit ngayon lang, hayaan mo along makabawi. I-I regret it." Saad kong nakatitig sa kaniya. Prente lamang niya akong pinakatitigan, kaya't wala na akong pakialam nang hawakan ko ang kamay niya. "I regret everything I said to you that night. Please, gusto kong makasama kayo ngayong araw.

“Let me go. Please. Ayoko nang tumira kasama ka. Ayoko nang makita ka. Ayoko nang isipin ka!” Pero kahit sa anong pagmamakaawa ni Amber ay wala man lang pinakitang kahit anong emosyon ang lalaki. Napayuko ito at tahimik na umiiyak, bumagsak ang mga kamay sa hita. “I regret it…” bulong niya. “I really regret it.”

Don't know what to do whenever you are near Don't know what to say my heart is floating in tears When you pass by I could fly Every minute every second of the day I dream of you in the most special way You're beside me all the time Every minute every second of the day I dream of you in the most special way You're beside me all the time All the time... All the time... All the time... And somehow I regret na pinilit ko syang magpakasal and minsan di ko rin nire regret. Ang gulo ko diba?

Humahagulgol na si Mihrimah. “I-I’m sorry po. I’m sorry na hindi ako nakikinig sa ‘yo. I’m sorry po na ang tigas-tigas ng ulo ko at hindi kita sinusunod. I’m sorry. I’m sorry.”

At naramdaman ko ang pagtulo ng luha mula sa aking mga mata. 'Yung mga salitang iyon ay hindi lamang simpleng mga salita ngunit ang mga salita iyon ay tila tinatawag ang lahat ng nabaon kong damdamin mula sa nakaraan. "I regret it Dawn, I regret not being able to save my grandchild. I regret hurting my own son. I regret hurting a woman like you na walang ginawa kundi mahalin ang anak ko ng buo. I regret insulting your dignity at nagsisisi ako na tinanggalan kita ng karapatan na mahalin ang anak ko. Kung pwede ko lang itama ang lahat ay gagawin ko pero hindi ko magawang ibalik ang nangyari na Dawn ngunit isa lang ang magagawa ko..."