Cinta Satu Malam Novels & Stories

Mahal Ko, Halik ng iyong pagmamahal Ang aking tanging hiling magpakailanman Ang palagiang masilayan ka Sa aking puso ay nakapagbibigay ng saya Pangarap ko na sana habang-buhay makasama ka Sapagkat ikaw lamang ang nag-iisang irog na aking sinisinta. Bulong ng pag-ibig ay palagiang sasabihin ko Upang malaman mo na kahit tumanda man tayo Kagandahan mo ay mananatili sa mga mata ko At ang pangalan mo, magpakailanma'y nakaukit sa puso at damdamin ko... Nagmamahal, Evan "WALA kang isang salita. Sinungaling!" Carla hatefully uttered after reading the letter. Inis na ibinalik niya ang card sa maliit na kahon. Tears kept on falling from her eyes.

Malamang magigising yun ng walang kamalay-malay sa mga pangyayari at balak niyang ilihim na lamang ang lahat. "Damn!" Inis na nahampas ni Krissy ang manibela. Gusto niyang magalit sa sarili dahil feeling niya pagod na pagod na siyang intindihin at habol-habulin si Calex. Ang asawa niyang never naman nagkaroon ng pakialam sa kanya. She's tired but yet she's still fighting! At mukhang ito na nga ang sinasabi nilang depinisyon ng totoong pagmamahal.

Sherra's POV Pabiglang iminulat ko ang aking mga mata at iginala sa loob ng silid na aking kinaroroonan. Nagtaka ako kung bakit naroon ako sa silid na hindi pamilyar sa akin. Ngunit saglit lamang ang aking pagtataka dahil agad na bumalik sa aking isipan ang mga nangyari. Hinimatay pala ako matapos kong masaksihan ang pagpapalit ng anyo ni Kurt Contreras. Nang maisip ko ang nakakatakot na anyo ng lalaki ay tarantang sinuri ko ang aking katawan dahil baka nabawasan na ang aking laman. Sinuri ko ring mabuti ang aking leeg dahil baka may tusok o kagat ng pangil na nakita ko sa bibig ng lalaki. Nakahinga ako ng malalim nang masiguro kong intact pa ang katawan ko. Walang sugat at walng pingas kahi

Iiling-iling kong hinaplos ang guwapo niyang mukha. "Hanggang ngayon hindi pa din ako makapaniwala. Napapatanong ako kung bakit ako? Sa dinami-dami ng babae sa mundo, bakit ako?" "Kasi naniniwala ako na nakatadhana talaga tayo sa isa't isa. Kaya hindi ako tumigil na mahalin ka kahit sa mga panahon na parang malabo na. Dahil ba may gusto ka, may mahal ka at may asawa ka na titigil na ang puso ko na mahalin ka? Hindi kita ginulo pero patuloy akong nagmamahal sa'yo kahit sa malayo. Kahit madaming babae na umaaligid, I only have eyes for you."

"ARE YOU SURE? BAKA HINDI MO---" "GAGAWIN KO" putol ko sa sasabihin niya. "BE MY WOMAN IN JUST ONE NIGHT" sabi niya na ikinagulat ko. Yeah that word is from him. What does he mean? Yumuko ako. "WARM MY BED IN JUST ONE NIGHT NAZLI" pag-uulit niya. Kagat-labi akong tumingin sa kanya at hindi ko namalayan na tumulo muli ang aking mga luha.

Hindi ko maipaliwanag ang naramdaman ko ng may kinuha ito sa bulsa n'ya at inilahad sa akin ang pulang kahon na may lamang kumikinang na sing-sing. "FREYA FUENTABELLA. I would like to say that you are the most beautiful woman in the world I've ever seen maliban kay mama. You are my treasure that I don't want to steal by anyone. You are my oxygen that's very important on my life, without you, there's no me. Tonight, I am here kneeling in front of you and asking your permission. Freya Fuentabella, I want you to be with me to the rest of my life, I want you to be with me while multiplying our genes. And now, will you marry me? Miss Eya?" Mahaba-haba din ang komplimasyon ng lalaking kaharap ko n

Napatigil ako sa paghimas ng ulo niya. 'Innocent Love....' Mapait akong ngumiti at muling hinimas ang buhok niya. "A-ano ba daw ang ibig sabihin noon?" Umiwas ng tingin sa akin si Erol. "Innocent Love, Mama. A love that wants nothing in return. Pag-ibig na walang hinihinging kapalit. Pag-ibig na kahit nasasaktan ka na... handa ka pa ring magparaya...."

Kaya limos ang kinalabasan. Halos lamunin ng lupa si Darlene ng alukin ng one night stand ng Indonesian at ito na daw ang bahala sa lahat. Pero hindi pumayag si Darlene labas sa prinsipyo niya ang gamitin ang katawan. Pero naisip isip niya noong isang araw lang ay balak na niya itong gawin.

KABANATA 105: GUSTO KITA Sa gitna ng malambot na ilaw ng mga kandila at malamig na simoy ng gabi, unti-unting lumambot ang ekspresyon sa mukha ni Martina Acosta. Sa kabila ng lahat ng pinagdaanan niya sa mga nagdaang buwan—ang sakit, ang pagkalito, ang pagkakanulo—ngayong gabi, naramdaman niya ang bahagyang katahimikan sa puso. Para bang sa unang pagkakataon, may tumama na liwanag sa madilim na bahagi ng kanyang damdamin.

Napuno ng pagmamalaki ang kanyang mukha na para bang umaasa siya na magpapasalamat ako sa kanya. Tiningnan ko ang kahon. Naglalaman ito ng isang simpleng pares ng mga hikaw na hugis bulaklak, na nilinyahan ng malliliit na dyamante, at ang mga petals nito ay gawa sa blue gemstone. Maliit at maselan ang mga ito. Tiningnan ko ito, pagkatapos ay itinulak ko ito pabalik sa kanya ng walang pag-aalinlangan.