Cinta Dalam Diam Novels & Stories

Napanatili ko pa rin kasing mataas ang mga written activities ko kaya ganoon. Love: Hintayin kita sa may gate ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ Me: Sige, malapit na ako ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ Naging madalas ang pag-uusap through messages. Hindi kasi ako masyadong nakakalabas kapag bakasyon kaya mabuti nalang at may phone na ako para makausap pa rin siya.

Time seemed to stand still as they explored the depths of their desire, their bodies pressed together in a silent yet passionate embrace. In that very moment, walang salitang lumabas sa kanilang bibig, maging ang mga pagdududa ay naging bula, only the overwhelming sensation of being consumed by the flame of their mutual longing. And as they finally pulled away, breathless and exhilarated, Rose couldn't help but feel a newfound sense of intimacy and closeness with Xavion, a silent acknowledgment of the unspoken bond that had formed between them.

The lovers continued to hold each other's gaze, exchanging unspoken promises and affirmations of love. As they continued to stare into each other's eyes, the world outside seemed to fade away, leaving only the two of them enveloped in the warmth of their shared connection. The room became a sanctuary of love, where time stood still, and the only thing that mattered was the beauty of the person lying next to them. In the quiet intimacy of that shared gaze, a universe of emotions unfolded, and the lovers found solace in the silent language of love that spoke louder than any words could express.

Paano ba magmahal nang totoo? Dati ang akala ko, sapat na ‘yung kasiyahan sa kama, ‘yung kilig sa simula. Pero ngayon, habang yakap ko siya, habang iniipit niya ‘yung kamay ko sa tiyan niya—alam kong hindi lang ‘yon. Love isn’t loud. Hindi ito puro pasabog. Love is staying. Kahit mahirap. Kahit madilim.

Walang maging sila. Yumuko siya. Maingat niyang hinalikan sa labi si Diane. "Paalam. Mabuti nang hindi malalim ang pagkakakilala mo sa akin para lahat nang nangyari sa atin ay maiiwan dito sa loob ng kuwartong ito. Ito na ang una at huli nating pagkikita. Isang masarap na gabi, bukas makalawa, makakalimutan din natin ang lahat. Okey na 'to, no expectation, no emotion, no complications"

Ilang minutong katahimikan pero hindi ako makaramdam ng pagkabagot. I realized that there's no room for dullness when you are in love. Kahit na walang salitang sasabihin, kahit na hawak lang ang kamay ay hindi ka makakaramdam ng pagkabagot. You feel like every minute is precious at ayaw mo nang matapos. Iyon bang katabi ko lang siya pero okay na sa akin. Kalma at kampante ang puso ko sa kanya.

“Wala nang lihim. Wala nang laro. Ikaw at ako, sa huli.” At sa katahimikan ng gabi, tanging ang tunog ng ulan sa labas at ang magkahalong hinga nila ang maririnig. Matapos ang ilang sandali ng katahimikan, muling nagsalita si Cassandra, mahina, pero buo ang loob. “Dominic… kung talagang mahal mo ako, patunayan mo. Hindi lang dito sa kama, kundi sa lahat ng laban sa buhay. Kasi pagod na akong mahalin lang sa init ng sandali.”

Parang may usapang sandaling huminto nang maramdaman ang presensya nila. And their smile is saying something, napaka‑obvious, na para bang kahit hindi siya magsalita ay alam na nila ang nangyari sa buong magdamag. The way their eyes sparkled said everything, para bang may silent announcement na naganap at sila lang ang hindi nakasama. Hindi man sila nagsasalita, pero sapat na ‘yung mga sulyap at titig nila para magpadagdag ng init sa pisngi ni Dia.

Mahinang natawa si Purisima, parang ayaw niyang aminin na unti-unti siyang nadadala, saka niya ito hinalikan—hindi nagmamadali, pero buo ang sagot. “Love is still missing,” bulong ni Purisima, halos pabulong lang sa pagitan nila. “Then I’ll prove it,” sagot ni Dirus, mas mababa ang boses, mariin pero maingat. “Hindi sa salita, hindi sa pangako… kundi sa bawat araw na pipiliin kitang tratuhin nang tama. Hanggang sa hindi mo na kailangang magtanong kung totoo.”

Iisipin n'ya bang ang kapal ng mukha ko dahil iniisip ko ngayon na kakalimutan n'ya ang mahal n'ya para saakin? Hindi ko na alam pa. The silence between us isn't awkward. This is the silence of peacefulness. Kung p'wede lang ay wala nang magsalita. Kahit dito nalang kami habang-buhay kaysa may lumabas pa sa mga labi n'ya na makakasakit saakin. Kung mangyari 'yon ay hindi ko na alam pa ang gagawin.