Novel & Cerita Could I Call You

Lumingon ako at tumango sa tanong niya. "Yeah, bakit?" "I can be your friend. Sounds strange pero pwede mo akong kausapin whenever you needed one ---- ay wait lang! Pwede bang makitawag?" Naglaho bigla ang ngiti ko sa sinabi niya pero ibinigay ko naman ang phone ko. Nagtype siya ng number at pamaya-maya ay nag-ring yung phone niya sa bulsa. "Tinawagan mo yung phone mo?"

Habang nakahiga sa kama ay hindi ko maiwasang isipin ang huling pag-uusap namin ng lalaking nagligtas sa akin. Ang huling sinabi niya ay, “I am…” Maaaring, “I am disappointed you didn’t show up. I was looking forward to seeing you in the hotel.” O kaya ay pwede din namang, “I am calling you to ask if I can see you again. Pwede ba kitang dalawin sa bahay mo? Hindi ka kasi maalis sa isipan ko mula nang magkakilala tayo.”

Isn't it the other way of calling that certain friend of yours? "We can call ouselves with each other's name, Lev. No need for that," Iling ko. "So you're not a fan of endearment either," Tango niya. "I got it." "Lev! Here you are, mate!" May biglang tumawag.

Sana umuwi na siya para makapag-usap na kami! "Wala pa rin pala si Kuya? May number ka naman niya diba? Bakit hindi mo tawagan?" seryosong tanong niya sa akin! Wala sa sariling napatitig naman ako sa hawak kong cellphone sabay iling

"Paano ako tatawag? Wala na sa isipan ko iyon. Ok na siya ngayon, kailangan lang ng pahinga." "Mabuti naman. Ano ang maitutulong ko? May maitutulong ba ako?" Pabalik balik ako sa kwarto. "Uhm, pwede ka bang pumunta rito? Hindi ko kasi pwedeng ewan ang kapatid ko ngayon, kaya pwede ba?" "Ano? Pwedeng pwede." tawag niya sa linya.

I know this is all bullsh*t and stuff, pero wala rin namang mawawala kung gagawin ko ang bagay na ito at paniniwalaan ito. Kung ito naman lang din ang magiging paraan para magkita at magkausap kami ni Alex gagawin ko na. I can't just call him with my phone na parang walang nangyari. Baka makampante siya at isiping pinatawad ko na siya pagkatapos ng lahat ng mga naganap noon. Hindi naman 'yun p'wede. I mean I could, pero makakaya ko bang gawin 'yun?

Madalian at short time pa iyon, ha? But anyways, hinanap ko na nga ang number ni Daddy sa cell phone ko para tawagan siya. And well yes, it is an overseas call. Pwede namna sana sa social media account na lang, pero alam ko namang maliit ang tsansa na masagot iyon ng ama ko dahil hindi naman iyon mahilig mag-on ng status sa mga ganoong social platforms. Kung tawag o text sa personal number nito ay pwede pa. Basta at hindi lang siya ganoong kaabala. Ilang beses nang ring lang nang ring ang naririnig ko habang paulit-ulit kong sinusubukan na tawagan si Daddy. Hanggang sa pasuko na sana ako ay doon naman siya biglang nag-call back.

Pero hindi basta-basta mapawi ang separation anxiety ni Clara sa ilang salita lang ni Celine. Ang maliit nitong katawan ay nanginginig pa rin sa kakaiyak. "Mommy… puwede po ba nating i-call si Uncle sa phone? Gusto ko po siyang kausapin. Gusto ko po mismong marinig sa kanya." "Puwede natin siyang i-call, pero kailangan nating maghintay kapag free na siya. Baka kasi busy siya sa work niya ngayon."

Lalo na't marami pang pwede itong mahalin kaysa sa kanya. Paano ba niya kasi makakalimutan si Carl kung araw-araw nakikita niya ang bunga ng pagmamahalan nilang dalawa. Habang nagsesenti siya tumunog ang kanyang cellphone. Phone call mula kay Calli ang kanyang pinsan. Ringing... Agad niyang sinagot ang tawag nito. "Hello, cous! Kamusta na? Balita ko nasa Pinas ka na ngayon." ani ni Calli.

I know I look stupid as of the moment because I unconsiously/consiously make faces when Im confused. “What the hell is this? Who the hell are you Mister?” I muttered. I declined the call. But then the caller is persistent. I have no choice but to answer him again. “Hey Mister, leave me alone and stop calling this number. Wrong number ka uy!” I yelled out. There was a short silence on the other line. “It was quite unpleasant to drop a call like that Ms. Quiva. And this is not a prank if thats what you think. Stay where you are and see you soon.”