Nakakaintriga talaga kapag nilaro ng may-akda ang dynamics ng magkasintahan — parang sinasabi niya na ang pagmamahalan ay hindi linear at dapat makita mo ang lahat ng gilid nito. Ako, bilang madaldal na mambabasa, naiintriga kapag hindi agad perfect ang relasyon; nagbibigay ito ng tension na nagpapaikot sa isip ko kung ano ang susunod. Kapag may misunderstanding, external pressure, o lihim na trauma, hindi lang drama ang naidudulot nito kundi pagkakataon din para lumabas ang tunay na kulay ng mga karakter.
Isa sa mga dahilan na madalas kong naiisip ay character development. Kung laging smooth ang relasyon, wala kang lugar para makita kung paano magbago ang tao kapag tinest ng buhay. Nakakataba ng puso kapag nakikita mong nag-aaral silang magpatawad, magkompromiso, o mag-set ng boundaries. Naalala ko nung nabasa ko ang isang serye na sobrang sweet sa umpisa pero todo komplikado sa gitna — yung mga eksenang kumakapit ako sa libro kasi naka-level-up ang empathy ko para sa kanila.
May artistic naman na layunin ang komplikasyon: nagse-serve ito bilang engine ng plot. Ang conflict ay hindi laging tungkol sa pagmamahalan lang; pwede ring commentary ito sa pamilya, society, o identity. Minsan sinasalamin ng komplikadong relasyon ang pagiging imperfect ng mundo — at bilang reader, mas naiinvest ako kapag hawak-hawak nila ang kanilang mga flaw at sinusubukan nilang mag-work out, kahit na masakit ang proseso. Sa huli, gusto ko ng kuwento na nagpapatalas ng puso, hindi puro easy wins, at doon nagmumula ang tunay na satisfaction para sa akin.