Hoy, sobrang trip ko kapag may eksenang nag-aalok ng pantayong pananaw dahil nagbibigay ito ng pakiramdam na ‘wag pipiliin ng manunulat kung sino ang bida o tagapagkuwento — lahat may boto!’ Sa pelikula, example na agad ang classic na ‘Rashomon’ kung saan magkakaibang testimonya ng iisang pangyayari ang ipinapakita; hindi nito pinagpipilian kung alin ang totoo, kundi ipinapakita ang relatibong katotohanan sa mata ng bawat karakter.
May mga anime at serye din na mahusay sa ganito: sa ‘Death Note’, halata ang switch ng tensyon tuwing magpapalit ng focalizer mula kay Light papunta kay L; pareho silang binibigyan ng eksenang mag-isip at gumawa ng hakbang, kaya pantay ang dami ng atensyon sa intelektwal na tunggalian. Gusto ko rin ang mga montage o split-screen na nagpapakita ng sabay-sabay na karanasan ng grupong karakter — parang orchestra na pantay ang nota. Sa personal, inuuna ko ang mga kuwento na ganito dahil mas malalim ang empathy at mas matamis ang paghahanap ng katotohanan kapag hindi lang isang tingin ang sinunod ko.