Dog Death Quotes Rainbow Bridge Novels & Stories

Matagal na nanahimik si Darien bago siya nagsalita. “Mahirap basahin ang puso ng tao,” sabi niya. “Habang nabubuhay tayo sa mundo, talagang makakatagpo tayo ng masasamang tao.” Huminto siya sandali bago nagpatuloy. “Yung sinasabi nilang rainbow after the rain… para iyon sa mga taong nasa pinakamababang punto ng buhay nila. Parang konting pag-asa ang simbolo noon.”

Gusto ko na s'yang tanungin kung anong ibig sabihin ng mga insurance na 'to nang biglang mahagip ng paningin ko ang mga ribbons na nakadikit sa Funeral Flower "Forever in our hearts by Lucan." "Cherished and loved by Zero." "With love and memories by Ace." What the hell?! Bigla akong natawa pero agad din na nagsalubong ang kilay ko. "Hey, bastard! do you know how to run?" Seryoso kong tanong sa kan'ya. Hindi ko na s'ya hinintay makasagot dahil agad kong kinasa ang armalight na nakasabit sa balikat ko.

" Good job Zenny." " Sirang-sira na ang senator." Ngumiti si Zenny. Isang ngiting lobo ang iginawad niya sa kaniyang ina. "I am already crossing the bridge of success. And I'm going to move until I reach the other side. I'm not going to jump from the bridge. Thanks to you my little brother." Nginitian ni Zenny ang picture frame ni Andromeda. "I must admit that the hardest thing in life, is to know which bridge to cross and which bridge to ignore." Napapikit ang presidente." You gave me new life, new hope and new me. I love you Andromeda."

Kailangan kong tatagan ang loob ko. Napuno ng iyakan ang buong paligid. Magang-maga na rin ang mga mata ko sa walang-tigil na pag-iyak. Hindi ko pa rin makakayang tanggapin na wala na sila. Iniwan nila ako. “Today, we gather to bid you farewell, to honor the beautiful souls you were. Though my heart is heavy, I want to celebrate the love and joy you brought into our lives.” I turn to the gathered mourners, my voice filled with conviction. “Let us remember Britney and my Dad not with tears of sorrow, but with smiles of gratitude for the time we had with them. They may be physically gone, but their spirit will forever live on within us.” I walked towards the casket, gently placing a bouquet be

"No! Kailangan mong kayanin Rain! Nakalimutan mo na ba agad ang sinabi ko? Wala akong binibigyan ng permiso kahit isa sa inyo na mamatay. Hindi ka pwedeng mamata-" "I-i'm sorry west, P-please t-take care of y-yourself. D-don't forget that even though I am d-dead I'll always be there to watch and p-protect you. I-i'm sorry if I need to f-follow Z-zack. I-i love you e-everyone. G-goodbye..." Suminghap si Rain ng hangin sa huling pagkakataon. Tumulo ang luha mula sa mga mata nito bago iyon unti-unting magsara.

Gold froze because of what she heard and slowly faces her Tia Ceniza, only to find Ceniza looking somewhere, far away. THE END 🍽️ "Death is not the greatest loss in life. The greatest loss is what dies inside us while we live." - Norman Cousins #RIPYel #SaveSen Thank you for reading! <3

Hindi naman kasi halata kay Ahrio na mahilig pala itong magbasa. “Oo. Maraming beses." Ngumiti ito sa kanya at saglit na tinitigan siya. Svetlana returned his gaze and somehow in that short moment, it feels like they made a connection with each other, a small smile appearing on her face for the first time that day. “Death is so much easier for the ones who died, you know. But it’s always harder for the ones left behind.” He said with deep, soulful eyes.

“Bakit kaya hindi na lang maging parang isang bituin ang mga taong pinapahalagahan ko? Bakit parang hindi mga bituin na hindi umaalis?” “Sadly, we're just humans. And humans can’t live forever. Everything has a limit and even our life is. It’s scary how you don’t know when and how you’re going to die.” Napangiti ako ng mapait dahil sa sinabi niyang iyon. “Gusto ko ‘yung payapa. ‘Yung walang sakit.” “Who wouldn’t want a painless death? All of us do.” Tumango ako. “Ikaw Nico? Kailan mo masasabi na handa ka nang mamatay?”

Sinabi nang mapanghamak ni Ruby, “Mawawala ang lahat pagkatapos ng kamatayan. Kung mamamatay ako, ang pinakamagandang wakas ay mamatay ako nang walang pag-aalala. Hahayaan kong bumalik ang katawan ko sa mundong ito bilang abo. Para naman sa pagtatayo ng mga monumento at pagbibigay galang sa akin, patay na ako sa sandaling iyon, kaya bakit kailangan ko pa ang lahat ng ito?” Napagtanto ni Brody na nag-iingat si Ruby sa kanya, kaya bumuntong hininga siya nang walang magawa at binulong, “Hindi madali para sa atin na mabuhay sa mundong ito, kaya ayokong mamatay nang hindi napapansin. Gusto kong maalala ako ng mga tao, at ayokong makalimutan ako pagkatapos kong mamatay.”

"I say broken bones. But death? Impossible." May biglang nagsalita kaya dali-dali kong pinahiran ang aking mga luha at nilingon yung tao. She's a she. She's wearing a black hoodie and without a make up on her face. Her elbows were resting on the railings as she looked down under the bridge. "Excuse me?" I asked. "Kung tatalon ka man, huwag na. Baka magsuffer ka pa sa sakit. If you want to unalive yourself, go take a less painful way but quick," Sagot niya bago ako nilingon.