Customer Service Quotes For Customers Novels & Stories

"Dahil kayang gawin ng anim na taong gulang mong pamangkin ang disenyong ito, imumungkahi ko sa'yo na huwag ka nang mag-aksaya ng pera at ang pamangkin mo na lang ang pagawain mo ng disenyo." Hindi inasahan ni Naomi sasagot nang ganito sa kanya si Madeline. Medyo nainis siya at sinabi, "Ganito ba ang trato ng Whitman Corporation sa customer nila? Eveline, gusto mo bang mawalan ng negosyo?" "Ang motto ng mga negosyo ay talagang the customer is always right, pero kung walang respeto ang customer sa mga tao at bagay, itatrato ko lang sila nang ganito."

tanong ulit nito na tila ba naiinip na at hindi gustong makapag-usap sa kaniya. "Oh sure but I want you to accompany me here." mapang-akit na sagot niya dito na parang wala lang sa kaniya ang ipinakita nito. "I'm sorry ma'am pero bawal po kaming makipagkwentuhan sa customer while on duty hope you understand." sagot nito sa mapagpasensiyang tono. "Okay let's talk outside na lang." pangungulit pa niya dito.

“Po? Hindi ba ang usapan ay—” “Hindi ka naman ikakama agad. Aba, kung gusto mo ng pera, sundin mo ang utos ng customer. Pwede kang humindi, pero hanggang hindi ka kinakama, sundin mo. May pera kahit na nakaupo ka lang sa tabi ng customer. Baka nga ngayong gabi ay makakuha ka na ng pang-isang session na ng kapatid mo sa hospital, kaya umayos ka at lunukin yang napakataas na pride mo.”

pagtanong ko. "Kailan ka pa nagkaroon ng interest na magtanong tungkol sa mga customer mo? Ah, basta! Pumunta ka na lang mamayang gabi." Halos mabingi ang aking tainga nang putulin ni Ms. Ruby ang kabilang linya. Wala ba talaga akong karapatang magtanong o tumanggi sa magiging customer ko? Sa tingin ko talagang big time ang tinutukoy niya.

Mas maraming cellphone ang nakataas ngayon. “Anong ginagawa mo?” sigaw ng isang customer. “Grabe naman ’yan!” “Ang sama ng babaeng ‘to!” Hindi ako sumagot. Tinitigan ko lang ang staff na nabasa ng kape. “Swerte mo hindi ‘yan mainit,” sabi ko. Lumapit ang guard. “Ma’am, lumabas na po kayo.” “Okay,” sagot ko. “Hindi rin naman na ako babalik dito.”

Alam niyang may gusto sila kay Kei, at matagal na siyang binabantayan na parang mga lawin na naghihintay ng tamang oras para umatake. Ngunit pinanatili niya ang kanyang ngiti. Customer pa rin sila, at kailangan niyang magbigay ng magandang serbisyo. "Hello, ano pong order nila ngayon?" bati niya sa magalang na tono. Tiningnan siya ng tatlo mula ulo hanggang paa, na parang sinusuri siya na tila isa siyang produkto. "Hot chocolate para sa akin."

"Pero maganda ang naging sagot mo. Hindi ka nagpa-under." "Siyempre naman, boss. Sabi ko naman sa'yo, call center agent ako. Kung ang mga kustomer na nagwawala dahil sa maling bill ay kaya kong paamuhin, ’yung modelong ’yun pa kaya?" Proud kong tinapik ang sarili kong balikat. "Pero teka, sasama ba talaga siya sa lunch natin kasama ang lola mo?"

muli nitong pahayag. "Thank you very, Sir, for entertaining me. And I'm sorry for your losses. I'll hang up the phone now. For I know that you are very busy person," aniya. "Your welcome, Mr De Luna. It's my duty to explain to any of the costumer specially now that we are facing such a situation. Thank you as well for understanding. Have a nice day.

“Look, I appreciate your help and I understand that what you are doing right now is just part of your job, but please consider asking your customers if they want to be assisted because most customers like me prefers to shop alone. Kaya sana huwag mong mamasamain if I will ask you na iwan mo ako and if I need help I will ask you for it.” Mukhang na bigla ang sales lady sa sinabi niya at halata iyon sa mukha nito, ngunit lang sandali lamang naman ay nakabawi din ito at mukhang naintindihan naman anng sinabi niya. Nag pilit ito ng ngiti saka marahang tumango.

Minsan nga nakakalimutan ko pa ngitian yung mga customer na nakakaharap ko. “Hoy, ngumiti ka naman. Kanina mo pa sinisimangutan yang mga customer natin” wika ni Tim. Peace sign na lang ang isinagot ko sa kanya. “May problemado ka ba?” alalang tanong niya.