Dead Man Walking Novels & Stories

Tepatnya belum menemukan cara yang tepat. Langkah Nadia sejajar dengan Petra, menyusuri koridor panjang yang membentuk huruf L. Kamar Nadia dan banyak penghuni lain ada di ujung koridor, bersisian tepat dengan mushola dan kantin. Sang caregiver setia mengikuti ke mana langkah pasiennya pergi. “Nadia ...,” Petra ragu melanjutkan, namun langkah ini sepertinya baik. jadi dia membulatkan tekad, “apa boleh saya memanggil Anda begitu?”

Sadness lingered in my heart. I saw the happiness in his eyes earlier ng pumasok siya sa kwarto at iyon ang gusto ko, ang makita siyang masama, ang muli kaming maging masaya–magkatabi sa pagtulog, magkasabay magbreakfast, go shopping together but why now na nandito na siya I'm pushing him away. And why? Because of my fear na malaman niya that I can't stand up … that I was dying.

At lalong nagngingitngit si Aly. Sa isip niya ay naibalibag na niya ang kama, nabugbog na niya si Ramon, at na-karate ang babae. Nasunog na niya ang condo. Pero hanggang sa isip niya lang ang mga iyon. Hindi niya kayang totohanin dahil manipis ang braso niya. Bilang isang De Guia ay namana niya ang mainiting ulo ng angkan at maging ang kabaliwan. Pero wala siya ng lakas ng braso ng pinsan niyang si Erin o ng baril ng pinsan niyang si Sierra. Hindi siya marunong ng Jujutsu gaya ni Liana o Muay Thai gaya ni Arissa. Wala siyang taser gun gaya ni Idris. Gigil, laxative, at lason lang ang puwede niyang gamitin sa tuwing nagbabalak siyang maghiganti. At wala na siya sa posisyong lasunin ang dalawa

Tawa ako nang tawa habang kunwari siyang lumilipad na parang si Superman. My mother was then feeding my baby brother on the bench. Walang duda na napakasaya namin. I was so happy, until the background suddenly shifted to the scene where my father died when I was just twelve, David was seven and Denise was only three. He was killed in a hostage taking incident and was pronounced dead on arrival. My mother fainted as soon as she learned the truth. I, on the other hand, went to the hospital with my father’s friend.

Umiiyak pa rin ito. Konsensya. Sinabi ni Mara na ito ang mahigpit nilang kalaban. Kaya siguro kahit ilang hiwa pa ang nasa kamay ni Thaddeus, nanatili pa rin itong buhay. Awang-awa siya kay Thaddeus. Ramdam niya ang bigat na pinagdadaanan nito. Pinagmasdan niya ito habang nasa kama at patuloy sa paghikbi. Ilang sandali pa, tumigil si Thaddeus. Pumikit ito. Napagod na siguro. Sino ba ang hindi? Nakapapagod talagang maging malungkot o malugmok sa depresyon at wala man lang nakauunawa sa iyo. Minsan, kahit ikaw mismo, hindi mo na maintindihan ang sarili mo. Gumawa muli ng teritoryo si Jehanne.

Sore itu, langkah kakinya membawanya ke sebuah gedung tua, tempat berkumpulnya orang-orang yang seakan sudah tidak dianggap sebagai manusia lagi. Begitu pintu berderit terbuka, aroma busuk menusuk hidungnya. Campuran alkohol basi, keringat, dan sesuatu yang lebih gelap. Di dalam, tubuh-tubuh kurus dengan mata sayu berkeliaran bagai mayat hidup. Bahu mereka membungkuk, tangan terkulai, seakan siap jatuh kapan saja.

Air bening jatuh mengenai pipi tirus milik gadis kecil itu setelah beberapa saat keheningan menyelimuti. Jack hanya dapat membeku di tempatnya, ia bingung harus melakukan apa saat ini. Sejujurnya, ia tidak memilik pengalaman menenangkan orang lain. Jack merasakan sakit di dadanya, seperti diiris sembilu. “Ne-nenek!” pekiknya tiba-tiba, semakin membuat Jack bingung. Sejak tadi Jack memang tidak melihat wanita paruh baya itu dari banyaknya orang yang ia lihat sejak pagi hari.

Pakiramdam ko sa sobrang ingay ko, naririnig kami ng tao sa labas kung meron man. "Fuck!" He groaned. Walang pumasok sa utak ko nang tuluyan niyang ipasok ang sarili sa akin. Nabibingi ako sa sakit. Para akong napunit. Ni hindi ko namalayan na may luhang pumatak na sa aking pisngi. "I'm sorry, baby." Bulong ni Cartier. Pumikit ako at nagkagat-labi. Ni hindi siya gumagalaw sa ibabaw ko. Hinihintay sigurong mawala ang sakit na nararamdaman ko.