Novel & Cerita Dear Mama Letter Tagalog

Hatred "Mama, happy Mother's Day po..." Nanginginig ang boses ko habang inaabot ang isang sulat na ako mismo ang sumulat. "I wrote a letter for you po. I love you, Mama." Saglit lang akong ngumiti, umaasang kahit papaano ay matutuwa siya—baka sakaling sa isang araw tulad nito, maramdaman kong anak din ako. Na tao rin ako sa paningin niya.

Nagulat pa nga ako nang halikan niya ako sa noo. Gosh! Biglang nangilid ang luha ko. “You’re more than a mother to me. Pwede po ba kitang maging mama? Because I have mommy na po eh.” halos deresto na siyang magsalita. Natindi akong napalunok at pinigilang hindi mapaiyak. “Pwede mo akong tawaging mama.”

Pangaral naman ng Papa niya. "Opo, Papa, Mama. Mag-aasawa ako ng isang lalaki na gagalangin at rerespetuhin ako balang araw. Isang lalaki na kaya akong ipagtanggol at hindi ako sasaktan. Magiging masaya kami katulad ng pagiging masaya ng pamilya natin!" Positibong sabi ni Lana. Niyakap naman siya ng mga magulang niya nang mahigpit na mahigpit.

Pasigaw na sabi ni Mommy. "Sana noon ni'yo pa ginawa Mom! Sana noon pa noong hindi pa namin nakita kung gaano mo ka mahal ang Lugar na ito at ang mga taong umaasa sa'yo! This is all yours Mom! Pinaghirapan ito ng mga magulang mo," umiiyak kong sabi rito.

KENT POV Masaya akong umuwi ng bahay. "I'm home." masigla kong bati ng makapasok ako sa bahay. "Hi Mommy, you're so beautiful tonigth." isinayaw ko pa siya saka inikot at hinalikan ang pisngi. "Anong meron anak? Bakit ang saya mo yata?" nakangiti ngunit nagtatakang tanong ni Mommy. "Nanalo lang kami Mommy."

Leon asked. "H-Hindi.” Nabasag ang boses ni Lia. Pilit niyang pinipigilan ang maluha pero kusa na lamang nababasa ang kaniyang mga pisngi. ‘Dàmn! I badly miss you here, mama. Bakit kasi iniwan mo ako agad? Hindi pa rin ako nakaka move on sa pagkamatay mo. Miss na miss na kita. Miss na miss ka na ng Baby Lia mo. H—’

) Kaagad sinagot ni Mama ang tanong ko at napatingin ako sa kanila nakikinig ang manager ko pero kumukunot ang noo nang tignan ko siya. "Jishi ni buzai, wo he ni Papa ye hui zai women jia zhunbei, wo zhishi qingle wo de gongpo, ni jiejie hai meiyou hui dao feilubin," banggit ni Mama napangiti ako sa sinabi niya. (Even if you are not there, your Papa and I will prepare here at our house, I just invited my in-laws and your sister has not yet returned to the Philippines.)

Mama pat my shoulder and smile. "Anak, alam ko naman na sa dami mong pinag daanan, mula sa pamilya natin at hanggang sa pamilya na binuo mo, ang alam ko lang ay deserve mong sumaya, magkatamasa ng katahimikan ang buhay, so please don't hesitate when it comes to your happiness," saglit na tumigil si Mama bago magsalita ulit.

deretsahang sabi nito. Tahimik ang paligid. Si Mama, napatingin sakin, habang ako naman ay napatingin kay Gabriel nang matagal, bago dahan-dahang ngumiti. “Sigurado ka ba, hijo?” tanong ni Mama. Tumango si Gabriel. “Sigurado po ako, siguradong sigurado” sagot niya habang nakatingin sakin Do’n na tumulo ang luha ni Mama. “Ay naku, anak, sige na nga, baka pagtagalin pa namin ‘to eh maiyak pa ako lalo.” patawa tawang sabi ni Mama.

////////////////////////////////////////////// TUMILA NA ANG ULAN AT KINAUMAGAHAN , nasa labas ako habang nakatitig sa ilog , yakap yakap ko ang sarili ko dahil sa lamig ng may pumatong tela sa mga balikat ko lumingon ako si mama , hinawakan ko amg kamay niya "Kamusta kana?"- tanong niya "Medyo masakit pa rin ma , yung taong mahal mo kaya ka palang saktan"- "Amara anak parte nayan ng buhay nasaktan ka man ngayon babangon ka naman , andito ako anak para saksihan yun"- lumingon ako kay mama "Mama babawiin na natin ang palasyo mula sa bruha na si Reyna Carasha"- nagulat si Mama