Debut Program Script Tagalog Novels & Stories

CHE-CHE POV (AFTER 10 YEARS) “CHEMMARY PELIPA–RODRIGUEZ, C*M LAUDE!” Isang masigabong palakpakan ang naririnig ko mula sa mga tao sa paligid. Kaliwa't-kanan na pagbati mula sa kapwa ko mag-aaral.

sabi ko kay Alaric Hinalikan niya ako sa labi nang walang kasing-init. “You deserve it, and I promise you that I will make you happy all your life.” Sabi pa niya. Niyakap ko siya at nagpaalam na ako para sa opening. Nagsidatingan na ang lahat ng mga bisita at nang maayos na ang lahat ay nagsimula na maikling programa, sinimulan ko ito sa pamamagitan ng aking speech/ Sa aking speech: "Magandang araw sa lahat!

Nag-iba ang hitsura nito, na mas lalo itong gumanda. "Girls... in five minutes, magstart na ang program. Be ready and be yourself. Mga bigatin ang mga judges ngayon,isa na si Mr. Sebastian." sabi ng baklang organizer ng event. Pagkarinig ko palang sa pangalang Luke Sebastian, ay nagsimula ng lumakas agad ang pintig ng puso ko, na parang bang may mga kabayo na nag-uunahan sa pagtatakbuhan sa loob. Dagdag pa na nakatingin ang mga kasamahan ko sa akin.

Hindi ko na napigilang mapangiti, kahit may bahid ng luha ang mga mata ko. “Thank you po, Mommy Cely. This means a lot to me.” Makalipas ang ilang minuto ay nagsimula na ang programa. Isa-isang tinatawag ng host ang mga pangalan ng Dean’s Listers. Malakas ang palakpakan ng mga magulang sa bawat pangalan na binabanggit. Nang marinig ko ang “Asuncion, Sandra,” biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Anyway, sasabihin namin kay Attorney Hidalgo na nagkita kami ulit recently after maghiwalay for many years and that our old feelings came back. Sumasakit ang ulo ko dahil it sounded like a cringe teleserye, yung mga pinakagasgas na script sa balat ng lupa. But I also couldn't think of something else. Mahirap na mag-imbento ng panibagong storya at baka magkamali pa kami. Pero iniimagine ko palang na sasabihin ko ang mga katagang 'highschool sweetheart ko si Declan' ay parang gusto kong masuka.

Pahina 58 Nag-iimpake kami ngayon ng mga pinamili naming mga susuotin at dadalhin sa biyahe naming mamaya ni Greg, madaling araw pa pero maaga kaming nagising ni Greg. Ilang araw lang ang lumipas simula noong kaarawan niya ay nagplano siyang magbakasyon kaming dalawa, malayo rito sa Manila. May napanood kasi kaming palabas kagabi na naisip naming puntahan, maganda ang lugar, sobrang puti ng buhangin sa isla na iyon. Ni-research pa naming dalawa ni Greg para malaman naming kung saan nai-shoot ang palabas na iyon.

Kahihiyan to the highest level. "Ang sunod naman na Eggplant girl, ay walang iba, kundi ang pinaka maganda kong kapatid at Diyosa ng Strawberry Fields Academy! The friendliest, photogenic and talented, Contestant no. 8, Sayuri De Chavez! We'll start the bid in Five Pesos. Five Pesos? I think she's priceless," ngumiti nang nakakaloko sa akin si Yuki. Tinignan ko siya nang masama. Ihanda mo na ang pang-pabiling mong unggoy ka!

bulong naman nito saaken "what the heck! agad ko naman itong sinampal at umalis naman agad ako. »»» "may sinabe bakung halikan niya ko. e kaya ko namang sumagot na wala pakung first kiss maliban sa mommy ko. pero ngayon siya ang first kiss ko. "nevermind laro lang naman yun. it's not a big deal "hey pretty girl. second meet saad nung lalaking medyo familiar saken

Ang ingay ng kalabog ay ang kanilang mga yapak. Nanlaki ang mga mata ng mga estudyante sa pagtataka nang makita ang grupong papalapit sa kanila. Bumaba ang tingin ni Debbie sa phone ni Alex. Ang mensaheng tahimik niyang nai-type at ipinadala ay nakikita pa rin sa screen. Walang nag-text pabalik, ngunit hindi nila kailangan. Ang malaking grupo ng mga tao na lumalabas upang tumulong ay ang kanilang tugon.

Nilabas mula sa kaniyang bag ang cellphone. "Nope, gusto ko sana tayo dalawa lang ang mag celebrate." nakangiti kong sinabi. Imbes na magtanong ito ay ngumiti ito bago tumango lang. Pagkatapos ko magbihis, lumabas na kami para mamasyal. Nag-aya itong manood ng sine. Pinanood namin 'yong "Second chance" Grabe ang iyak niya kay popoy at basha. Ako nama'y hindi mapakali dahil ginagawa na niyang panyolito ang suot kong damit