Deep Sad Quotes About Life Novels & Stories

Para akong nawawala sa sarili dahil hindi ko talaga matanggap ang mga nangyayari sa buhay ko. “I'm so sorry if you're feeling so bad right now… I'm so sorry if I cannot do something to stop your pain, Bellissima… But as I promised, I'll be here for you no matter what...” “N-napapagod na 'ko mabuhay, Xence… Pagod na pagod na 'ko sa p*tanginang buhay na 'to… Gusto ko nang sumuko, gusto ko nang magpahinga...”

malungkot na salita ng sekretarya nito at personal assistant Edmundo Santiago. “If I die,please be happy with your family.Treasure them,cherish every moment with them. If I would be given a chance, I would choose a life where I could see my family happy.Not pressuring them,and allow them to do whatever they want to do. I know that I am heartless,selfish,but I am regretting it all for those years.” mahabang salita nito.

Masaya naman ako sa buhay mang-aawit ko pero siyempre may panahon talagang napapagod at nagdadrama rin ako sa buhay. Well, life is unpredictable. Hindi natin masasabi kung kailan tayo magiging masaya o kailan tayo malulungkot. Kagaya na lang ngayon, mukhang meron na namang taong mabigat ang kalooban dahil sa pag-ibig. Damn love, psss. "Kung broken ka, wala akong pakialam," bungad na saad ko kay Yejin, ang second vocalist ng QQ. Nakabusangot na naman kasi ito habang titig na titig sa sarili niyang reflection sa salamin.

Dumami ang luha sa kanyang mga mata. “But that doesn’t mean I’m less human. May pakiramdam pa rin ako, nasasaktan din. I deserve to live a life too. Kung sa tingin mo, hindi ako karapat-dapat mabuhay. Kung sa tingin mo, ako dapat ang namatay sa aksidenteng iyon sa halip na ang anak mo at si Sandra, I’m sorry Mr. Del Harrio, karapat-dapat din akong mabuhay. Tapos na akong sisihin ang sarili ko.”

Wow, I didn't expect a response from him after a moment of silence. Tumango ako. "Bukod kasi sa pagkakatulog ko ng mahabang panahon, wala akong kahit isang alaala paggising ko." I sighed and lifted my head to look up the sky. "It's really hard and painful...to loose something as valuable as your life. Your memories..." Yes. It felt like I'm dead even though I'm still healthy and living on earth. A moment later.... "It's in the past, Maxine."

pagpapatuloy ko. Nag-smirk muna siya bago niya muling binalik ang tingin sa sunset, “Masyadong maiksi ang buhay para magalit at malungkot. Kailangan lage tayong masaya dahil isang beses lang tayo mabubuhay.” “No,” I calmly responded, “Life is long enough to enjoy it. Be happy and do what you must,” I paused when I sensed his gaze fix at me, “We live everyday and we only die once.”

patuloy niya. Nagkibit balikat ito at tumingin sa makulay na kalangitan dahil sa papalunog na araw. "Because I always believed death has never been the answer to end our suffering. Believe me you can still do great things." tila siguradong sambit nito. "And if ever you feel alone remember me. Remember this one stranger that still believes in you." At that time for some reason… for the first time, I cried. I cried with my soul.

Because in life, there are no replay and rewind, only flashbacks. I love you, Silas. Nahulog ang isang butil kong luha sa gilid ng mata ko. Isang malalim na paghinga ay bumagsak ang kamay kong nasa pisngi niya. We must accept that everything has an end. And sometimes the end will break us into pieces. We feel pain because we're alive but we also feel pain because we lost the person we love.

Pero sabi ko kahit para nalang sa sarili niya. Babalik pa kaya siya? O dun na siya sa America magsstay for good? Damn it! Why would I think about him? When I already have someone else? Paglingon ko sa may pader nandoon nanaman yung quotes na "Life is like a camera. Focus on what's important and you'll capture it perfectly." Napanguso nalang ako sa nabasa. Siniko ako ni Khyla dahilan para mapalingon ako sakanya.

Kadalasan ay ayaw ko na pumapasok dito dahil pakiramdam ko ay unti-unti rin na nalalagot ang natitira ko na tapang para sa sarili ko. Hindi ko alam kung kailan matatapos ang sakit na nararamdaman ko o kung mawawala pa nga ba ito. Hindi ko alam kung may buhay pa ba na naghihintay para sa amin ng mga anak ko nang wala si Colton sa amin. I am slowly falling into the pit of despair and darkness. And I am drowning into my own sorrow and pain. And right now, I don’t even know how I can survive this.