Novelas y relatos de Defend Me Attorney

Napangisi si Clarisse, “Ang laki naman! She’s so greedy. Huwag kang mag-alala, hindi ako natatakot sa lawsuit. Siguradong illegal ang perang pinagkunan niya.” Tumingin sa kaniya si Clarisse. “Pwede nating kunin si Atty. De Rossi bilang abogado. Kilala siya dahil sa reputasyon niya at sa pagiging cold-faced judge sa legal profession. Isa rin siyang kilalang public servant.” “Kilala ko siya,” ani Matteo. “Kung siya ang kukunin nating lawyer, siguradong panalo tayo!” Niyakap niya si Clarisse. “Ang swerte ko na nakilala kita.”

"The Private Prosecution is ready, Atty. Anselmo Hinapay- your honor," pagpapakilala ng abogado ng panig ng pamilya ni Ellena. "Ready for defense, Your honor. Attorney Liza Mia Imperial." My head turned to her as she said those phrases. I am ready to defense my lawyer nakatitig ako sa kanya habang sinasabi ang mga katagang iyon. She is so damn badass. As if she was ready to fight for me in this battle.

Aba, defend na defend ako ni Attorney! Kaso, bigla akong tinawag ng judge. "Miss Santos, do you have anything to say for yourself?" Napakagat ako sa labi. Dapat smart ako ngayon! Tumayo ako nang confident. "Your Honor," nagsimula ako, tapos tumingin ako kay Attorney Caelius for approval. Napapikit siya at parang huminga nang malalim. Aba, ba't parang kinakabahan siya?

At sa maliit na ilaw na mula sa labas kita ko ang aliw sa mga mata niya habang nakatingin sa akin. "Ano bang problema mo Attorney? Bitawan mo ako kundi kakasuhan kita. Sisigaw ako dito." Panakot ko lang sa kanya pero wala naman talaga akong balak mag-eskandalo. Sigurado akong malaking gulo kapag nagising ang mga magulang ko at baka ito pa ang dahilan na hindi ako matutuloy sa Italy. "I'm a lawyer, baby, I can defend myself."

Sigurado akong mahal ang lahat ng ito. "Wow, hindi ka lang mayaman. Ubod pa ng yaman," saad ko at binigyan siya ng thumbs up. Natawa naman ito sa reaksyon ko. "Kinupit ko lang 'yan kay dad." Inirapan ko siya. "H'wag mo akong pinagloloko, Attorney Klirk Galvez." "Stop calling me attorney, we are not in the court," reklamo nito. Sumimangot pa ito.

Ang tanging tao lamang na pinagsabihan ko noon ay si Tiya Chona at malabong ipagtanggol niya ako. "Ang nakikita kong depensa nang kabilang panig dito ay naghihiganti ka dahil hindi mo nagustuhan ang ginawang pagtrato sa'yo noon," ani Attorney Battala. Pinag-isapan naming mabuti kung paano ang mga susunod na hakbang. Nanatili pa din na nakakulong ang tiyuhin ko dahil wala nang balak pang i-atras ni Zid ang kaso.

"Kapag itinuloy natin ito hanggang sa hearing, ipatawag ka bilang pangunahing testigo. Kakaharapin mo si Marissa sa loob ng courtroom. Maraming personal na tanong ang ibabato ng defense attorney niya sa 'yo." Inayos ko ang upo ko at humarap din sa kanya. Hinawakan ko ang laylayan ng suot kong light blue na shirt para pigilan ang kaunting panginginig ng mga daliri ko. "Sigurado na ako, Damian. Pagod na akong magtago at matakot. Kung hindi ko sila haharapin ngayon, habang-buhay kong iisipin na may kapangyarihan pa rin silang guluhin ang buhay ko."

“Ayoko dito! Gusto ko na umuwi! Natatae na ako! Mama! Papa! Huhuhu!” Narinig ko ang ilang bulungan sa paligid. Tumayo ang abogado ni Belle. “Your Honor, malinaw po na ang aking kliyente ay hindi nasa tamang pag-iisip. Nais po naming mag-file ng insanity defense.” Agad tumayo ang abogado namin. “Your Honor, hindi po maaaring basta na lang tanggapin ang ganyang depensa. Hindi sapat ang pagpapanggap para sabihing may sakit sa isip ang akusado.”

Mahabang paliwanag nito na ikinaawang ko. I don't know what to feel. I'm feeling hopeless pero binibigyan niya ako ng pag- asa ngayon. "Paano ko naman gagawin yun attorney? Dr. Mendez will testify. Isisiwalat nun ang ginawa kong mali." Nanghihinang salaysay ko. "Don't worry. Ako na mismo ang gagawa ng paraan." Puno ng kumpyansang sagot nito kaya saglit akong napatanga bago napailing ng ilang beses.

"It’s okay. I handled it." ​He looked at me, searching my face. "Did you change your mind? Did he convince you to run back to your... humble life?" ​I looked at him. I remembered Jason’s sweat, his lies, his selfishness. Then I looked at Atticus. The man who defended me. The man who drank coffee he hated just to stay awake. The man who, despite his cold exterior, was here right now because he was worried. ​"No," I said firmly. "I’m not running back. I’m moving forward."