Depressed Lonely Quotes Mga Nobela at Kwento

Gym is not forever, napaaga lang ang retirement ko. Kailangang mahanap ko si Arzelle. Siya lang ang pangarap ko sa ngayon. Siya lang! "Damn Arzelle, I miss you badly," bulalas ko lumanghap ng hangin mula sa bintana. Hindi ko na napigilan ang mga luha ko. Sabi nila real man don't cry for himself but with this too much pain and loneliness inside me, it's hard to escape and to cry is the only way to lighten my pain.

Dahil ayokong makita nina mama na umiiyak ako ng ganito. I'm so lonely. Sanay na ako pero... iba ngayon. I feel lonelier. Because before, I could hope that someday I will no longer be lonely. I won't be alone once I find a husband. I have a husband now, yet I'm still alone and lonely. I lost hope for that someday. It might never come. I like to be alone but I don't like being lonely. But it seems like, I'll be lonely longer than I thought.

Nakatitig lang siya sa kisame, walang emosyon, walang reaksyon. "Mahal, bumangon ka na. Kakain tayo," malumanay na aya ni Louie, nakaupo sa tabi niya. "Hindi ako gutom." Napabuntong-hininga si Louie. Dalawang araw na siyang halos hindi kumakain ng maayos. Alam niyang hindi ito simpleng lungkot lang—ito ay depresyon. "Mahal, kahit kaunti lang. Para sa’kin?"

Kaya walang parte ng mukha niya ang nakikita ko, matangkad ito at nakapamulsa habang nakatingin sa akin. "Alam ko pero hindi ba pwedeng magdalamhati muna ako ngayon?" Sino ba ito? Alam ko naman na hindi rin matutuwa si nanay kapag nakikita niya ako ngayon pero gusto ko lang munang ibuhos ang lahat ng sakit at lungkot na nararamdaman ko. Baka sakaling mabawasan. "Of course, you lost someone you love. It is normal to mourn, but I am hoping that you will not drown yourself to loneliness." I'm not sure why, but his voice seems both cold and calming at the same time.

Pero bakit kailangan ko ito maranasan? Nadedepress ako. OMG! Feeling ko matutunaw ako sa ingit. May nalalaman pa silang pagtigil-tigil tapos hahalikan ng lalaki sa noo yung babae. Magka-holding hands na kala mo di na bibitaw sa isat-isa. Haist. Ano naman sa akin? Huhuhu. Yeah, I am perfectly, lonely. Bwisit kasing Hudas na yan, bakit kasi kailangan pa niya ako ipagpalit?

Biglang naging seryoso at nagsalita gamit ang walang emosyong tinig. "I'm not depressed. Why? Cause I'm not." Muling ngisi nito. "What--" "I'll explain then." putol nito. "Depression is a psychological condition wherein a person feels everything too hard." panimula nito. Natigilan naman siya at napatitig. For a second, bigla niyang naalala ang sitwasyon nila noon sa kung saan nasa gilid lamang siya nito at tinatanaw lang ang pagsasalita nito tungkol dito.

Hindi niya iyon naisip bago ang araw na iyon. Ang mga salita ni Gary ay nagngangalit sa nagtatagal na sama ng loob na namumuo sa kanyang patay na puso. "Kahit kailan hindi ako ganito ka- lonely. "Paano ako nahulog hanggang ngayon? "Kailangan ko bang sayangin ang buhay ko sa walang kwentang buhay?" naisip niya. Hindi niya ito matanggap.

Even when I sometimes threw away or spit out the food she was spoonfeeding at me. By the mercy of God, I have never been hungry because she has been feeding me at the right time for the past three months. Being depressed sometimes feels like, I'm lonely even when I have company. I could be standing in a crowded room and feel like the loneliest person there. Throughout my healing process Alu remained in the care of Lazarus' parents. Sometimes Lazarus takes our son here. Our son understands my condition, at first he was still crying when he came here. He said he misses me and he always asks when I can come home with them. Parang natutunaw ang puso ko kapag naririnig iyon sa kanya.

"I'm here again." I whispered in front of Amaya's grave. I sat beside her. "Alam mo naman na ikaw talaga nilalapitan ko when I'm sad right?" I know she's here, she's listening. "Well I need you right now, Aya." Namamasa nanaman ang mga mata ko. "I'm so lonely na, I don't have anyone to rest my head on their shoulders when I'm sad."

Parang ang lungkot ng buhay ko. I don't feel alive anymore. I feel like I'm just barely breathing. Para akong robot na sumusunod sa utos ng iba nang walang kalayaang magpahayag ng damdamin at nararamdaman. Totoo nga siguro ang sinabi nilang money can't buy someone's happiness. Dahil kahit nag-uumapaw ang pera ng asawa ko, malungkot pa rin ako. Money can't buy a friend. A loyal friend that would be there with you through your lows and highs. It can't. Money isn't everything.