Depressed Lonely Quotes Novels & Stories

Sabihin dito ang lahat ng mga ginawa niyang katangahan pero wala siyang kalas ng loob. "Come on, you can tell me," udyok nito. "Wala ito, just those sudden bouts of depression. Kilala ko naman ako, minsan nagkakaroon ako nito. At ikaw ang laging nagpapasaya sa akin." "Kaya nga ako tumawag, baka kailangan mo ako." Parang gusto niyang maiyak sa kaibigan at magkuwento ng nangyari sa kanya ngunit pinigil niya ang sarili.

Naisip ko na rin na magyayari ‘to, sa dami ng missed calls and text messages na narereive ko kada araw, at sa hindi ko pagrereply ay talagang dadating sa point na pupuntahan na niya ako rito. Pinapasok ko siya sa loob upang makapag-usap kami ng maayos, hindi ko rin naman kasi siya matitiis pa. The past few days for me is so though, and Dreyk is what I needed too. I am lonely and miserable, he is the only one who can be at my side right now.

“Kahit kailan hindi ko ginustong mawala ang anak natin! Naniwala ka sa duktor na ibang tao kaysa sa akin na asawa mo! Sobra akong nalungkot noong namatay ang anak natin na humantong sa depresyon! Nasaan ka ng kailangan kita?!” “At sa tingin mo ay hindi ako na-depress sa pagkawala ng anak natin? Hanna, araw araw kong iniisip na wala akong kwentang ama dahil namatayan ako ng anak! Oo, naglalasing ako para makatakas sa kalungkutan. Ikaw? Nasaan ka ng kailangan kita?” “Ah, kaya ka naghanap ng kaligayahan sa iba? Pinabayaan mo ako!”

“Di ka makakatulog sa kape. Maligamgam na gatas ang inumin mo. May natira pang Swak sa lalagyan.” Tumango siya, “Sige, te. Sorry, nagising ka pa.” “Sus. Nag-aalala kaming lahat sa iyo. Si Nanay, walang tigil ang kakakumusta sa iyo. Baka raw mag-suicide ka.” Nalabi siya, “Si Tiya naman. Wala naman sa isip ko ‘yan.” Aba, di natin alam. Ang tao kapag depressed di nakakapag-isip nang matino. Mahirap na kalaban ang depresyon sa lahat, Ruth Mirabelle.”

I sighed. "Hindi ako inaantok.. May naiisip ako." sabi ko. "Ano na naman?" aniya sa matabang na boses. "May nabasa akong quotes kay pareng g****e. At sa tingin ko bagay iyon sa'yo?" saad ko. Tumango siya. "Then, share it with me." aniya na agad kong sinunod. "Lahat ba ng Single, malungkot na? Bakit lahat ba ng taken masaya?

he prolonged his pronunciation, he's tipsy! She thought he'd chuckle next but it never came. It was the silence that approached her ears, tumuwid siya ng tayo at nagumpisang maglakad pabalik-balik sa balkonahe. Ilang hakbang pa't dinig na niya ang pagsinghot nito. "I'm sad, Rain." He pronounced it in a lonely voice. "A lonely man sailing alone in the depths of his thoughts in the middle of the darkness, I don't think I could survive this but I'm still fighting anyway. Because love, you know it's never meant for me."

Gym is not forever, napaaga lang ang retirement ko. Kailangang mahanap ko si Arzelle. Siya lang ang pangarap ko sa ngayon. Siya lang! "Damn Arzelle, I miss you badly," bulalas ko lumanghap ng hangin mula sa bintana. Hindi ko na napigilan ang mga luha ko. Sabi nila real man don't cry for himself but with this too much pain and loneliness inside me, it's hard to escape and to cry is the only way to lighten my pain.

Dahil ayokong makita nina mama na umiiyak ako ng ganito. I'm so lonely. Sanay na ako pero... iba ngayon. I feel lonelier. Because before, I could hope that someday I will no longer be lonely. I won't be alone once I find a husband. I have a husband now, yet I'm still alone and lonely. I lost hope for that someday. It might never come. I like to be alone but I don't like being lonely. But it seems like, I'll be lonely longer than I thought.

Nakatitig lang siya sa kisame, walang emosyon, walang reaksyon. "Mahal, bumangon ka na. Kakain tayo," malumanay na aya ni Louie, nakaupo sa tabi niya. "Hindi ako gutom." Napabuntong-hininga si Louie. Dalawang araw na siyang halos hindi kumakain ng maayos. Alam niyang hindi ito simpleng lungkot lang—ito ay depresyon. "Mahal, kahit kaunti lang. Para sa’kin?"

Kaya walang parte ng mukha niya ang nakikita ko, matangkad ito at nakapamulsa habang nakatingin sa akin. "Alam ko pero hindi ba pwedeng magdalamhati muna ako ngayon?" Sino ba ito? Alam ko naman na hindi rin matutuwa si nanay kapag nakikita niya ako ngayon pero gusto ko lang munang ibuhos ang lahat ng sakit at lungkot na nararamdaman ko. Baka sakaling mabawasan. "Of course, you lost someone you love. It is normal to mourn, but I am hoping that you will not drown yourself to loneliness." I'm not sure why, but his voice seems both cold and calming at the same time.