Novel & Cerita Depression Quotes

"I got so busy pleasing other people that I almost forgot how to please myself. Hindi ko na nga kilala ang sarili ko noon eh. Para akong puppet. Para akong tuyong disyerto na uhaw na uhaw sa patak ng ulan. Uhaw ako sa atensyon at pagmamahal." Hindi na namalayan ni Freya na umiiyak na siya. Bumuntong hininga si Jackson. "Alam mo bang muntik na akong magpakamatay noon? I suffered from depression for a very long time and I have no one to talk to. My father's busy with his mistresses. My mother's not around because she was abroad… fighting a severe illness. Lunod na lunod ako noon sa kalungkutan at galit hanggang sa mapagtanto ko na wala ng silbi ang mabuhay pa. Salamat dahil dumating ka sa pana

“Baka naman nasa stage pa siya ng despair. Hindi naman pare-pareho ang coping mechanism ng mga tao.” “Iyon din ang hinala namin.” “Depression can make a person lose the will to fight.” Tumango siya. “Pero ang hirap lang paniwalaan kapag siya ang pinag-uusapan.” “Bakit?” Bahagya siyang napailing bago ngumiti. “He's Jared Alba.” “Tapos?” “Gwapo.” “Tapos?” “Matangkad.” “Tapos?” “May magandang katawan—well, before the accident.”

Bilang matalik na kaibigan ni Dexter, hindi niya kayang panoorin itong magkamali nang husto at magsisi sa huli. Nasa malalim na kawalan ng pag-asa si Sapphire. Unti-unting nawawala ang epekto ng pampamanhid sa kanyang katawan, kaya humina rin ang kanyang paglalaban. Ang pagkapagod sa mundo, dulot ng depresyon at ipinagbabawal na gamot, ay unti-unting lumalamon sa kanyang isipan. Pakiramdam niya, wala nang halaga ang anumang bagay sa mundo.

“Nakausap ko si Owen…narinig ko ang boses niya.” Patuloy ang pagluha ni Cassandra habang sinasabi niya ang mga salitang iyon. Napailing na lamang si Christopher dahil maaaring dala lamang ito ng kaniyang depression katulad nang sinasabi ng Doctor. Makakaranas ng mga kakaibang bagay ang taong nasa ilalim ng depression katulad na lamang ng mga kakaibang nakikita o naririnig, katulad nang nangyayari ngayon kay Cassandra. Mahigpit niyang hinawakan ang mga kamay ni Cassandra at napayuko na lamang dahil hindi niya kayang tingnan kung gaano nahihirapan si Cassandra sa pagkawala ng kanilang anak. “Cass.”

mabilis na sabi nito rito. Agad naman na napairap si Vena at pagkatapos ay sinamaan pa ng tingin si Lily. “Pwede ba, huwag niyang gamitin ang depresyon niya para magdahilan dahil marami na akong nakita na may mga depresyon dahil sa pag-ibig, dahil sa problema at sa marami pang ibang dahilan. Ang katulad ng babaeng iyan hindi nababagay ang sakit na iyon sa kaniya dahil isa siyang makasarili!” matalim na sabi ni Vena rito.

Minsan, pinipilit kong iwasan ang mga luha pero kusa itong kumakawala sa aking mga mata "Minsan naiisip ko, paano kung hindi ka na bumalik? Paano kung ang lahat ng ito ay isang masakit na katotohanan? Hindi ko kayang isipin na wala ka na… na wala ang ngiti mo, ang tawa mo na puno ng buhay." Habang hawak ang kamay ni Madie, umaabot ako sa pagkakataong sobra akong nade-depress. "Naiwan akong nag-iisa, Madie. Ang sakit, sobrang sakit. Pero pinapangako ko sayo na lagi lang akong nandito para sayo, at hindi ko kayang isuko ang laban na ito."

SHONEE'S POINT OF VIEW Lately, i feel like the world is going against me. Araw-araw, pinipilit kong palakasin ang loob ko sa mga bagay na talagang pilit akong pinanghihina. I must say na hindi na talaga ako masaya at hindi ko na nakikitang sasaya pa ako. Sobrang lungkot ko. Kahit na sabihin na nandiyan pa si Third ay hindi niya kayang tanggalin ang lungkot na nararamdaman ko ngayon. This is depression. It kills me every minute, every second of my life and the pain is going deeper and deeper.

“She’s strong, Mr. Almeradez. One of a kind. To tell you frankly, may mga taong hindi kinakaya ang anxiety na nauuwi sa depression. Hindi nila nagagawang lumaban sa buhay. Depression is not a joke.” “It can kill you if you will not let yourself free from it. In Ms. Mijares’ case, she’s a brave one. Lumalaban siya, unconsciously. Wala akong ideya kung ano ang dahilan kung bakit siya lumalaban. Pero ang dahilan na iyon, ang nagpapanatili sa kanya upang hindi siya mauwi sa depression.” “How about the medicine that she’s trying to get before she lost her consciousness?”

Tulad ng mga buang na tindera sa quiapo pero pinipigilan niya ang sarili sa mga ganitong uri kase ng sakit na walang gamot. PASENSYA AT PAGMAMAHAL DAW ANG DAPAT IBIGAY DITO DAHIL ANG GAMUT SA SARILI MONG DEPRESSION AY SARILI MO RING KAGUSTUHANG GUMALING. Alam niya ang mga iyon dahil yun ang payo sa kanya ng DSWD ng kunin sa kanya ang kapatid dahil hindi niya kayang alagaan at ulila na sila noon.

At doon lang nag sink in sa akin lahat…na sa loob ng ilang taon na masama kong karanasan, halos bumigay na pala ako. I almost gave up until I couldn't feel anything at all.I didn’t even realize that I had depression until that day when the doctor told me to take out all of my burdens inside me. Napagtanto ko na lang na nasa ganoong kalagayan na ako noong tinanong niya kung kailan ako huling sumaya nang hindi iniisip ang mga tao sa paligid ko. She asked me if I was ever filled with joy whenever I’m just by myself and my answer is no, because being alone gives me time to break down and release all of my pain. Hindi ko kailanman naramdaman na naging masaya ako sa mga araw na mag-isa lang ako. A