Novel & Cerita Depressed Lonely Quotes

"I got so busy pleasing other people that I almost forgot how to please myself. Hindi ko na nga kilala ang sarili ko noon eh. Para akong puppet. Para akong tuyong disyerto na uhaw na uhaw sa patak ng ulan. Uhaw ako sa atensyon at pagmamahal." Hindi na namalayan ni Freya na umiiyak na siya. Bumuntong hininga si Jackson. "Alam mo bang muntik na akong magpakamatay noon? I suffered from depression for a very long time and I have no one to talk to. My father's busy with his mistresses. My mother's not around because she was abroad… fighting a severe illness. Lunod na lunod ako noon sa kalungkutan at galit hanggang sa mapagtanto ko na wala ng silbi ang mabuhay pa. Salamat dahil dumating ka sa pana

When I visualise All I see is black Throw me to the floor Just a little more Get it on, 'cause I know I've been gone You've been all alone Stoking at the fire for you Set the place alight Call me late at night And I'll be running home to you I didn't know that you were lonely If you'd have just told me, I'd be home with you I didn't know that you were lonely If you'd have just told me, I'd be running down the hills to be with you If you'd had told me, I'd be running down the hills to be with you I'd be running down the hills to be with you I never told you I was lonely too Yes,I am home, itong mansiyon ang naging kanlungan ko sa ilang buwan ngunit hindi ako magiging ganap na masaya kung wala

Kung hindi n'ya tinulongan ang kan'yang sarili na makaahon mula sa pagkakalugmok siguro ay tuloyan na s'yang nabaliw dahil sa sobrang pag-iisip at depression. Mabuti na lang at magaling ang doctor n'ya at may pera ang kan'yang pamilya para ipagamot sa kan'ya. Umabot ng ilang taon ang kan'yang pagiging miserable at kung kailan handa na s'yang mag move at kalimutan ang lahat ng mga mapapait na nangyari sa buhay n'ya ay s'ya namang pagpakita ni Audrey sa kan'ya.

I asked him in a hushed tone. “For saving me from drowning with sadness and loneliness. When you came, you had made me realized that life is still worth living. That there is still to life after the grief, the loneliness, the sadness and the downfall in this lifetime and that is you, Dear. I love you. I may had lost my wife and my daughter but God still love me because He gave you to me.” I felt myself tearing up with his heartwarming words.

tanong niya, halatang naguguluhan. Hinayaan kong lumitaw ang isang mapanuksong ngiti. Gusto kong makita kung gaano siya kadesperada. Kung hanggang saan siya lalaban. "Since I'm lonely now," sabi ko, bahagyang hinahaplos ang labi ko habang nakatingin sa kanya, "make me happy then." Kitang-kita ang pagkalito sa mukha niya. "P-Paano kita papasayahin?"

On the way home after a long day. “My love, if you’re out there send me a sign.” I said. I am a mix of contradictions: sad and entirely unhappy, alone, mourning, tired, drained, unmotivated, loss of will, and a wife with no husband. I feel loved by so many and yet no longer by one in particular.

Hindi ko siya sinagot at hindi ko sinabi kung saan ako pupunta because that's what I want her to think. Her lonely face flashes again on my mind. At hindi ko nagugustuhan because it stirred my emotions. She deserves to be lonely. Maiwan mag-isa. Iyon ang dapat sa kanya. Naupo ako sa side ng pool at muling tumungga sa bote ng wine. Napatingala ako sa kalangitan. It was dark also. There are no stars at all. Ni hindi nga lumabas ang haring buwan ngayon. Making my birthday more lonely.

KARSON'S POINT OF VIEW Without you to hold me And heal my heart To guide me and keep me From falling apart. My life is so empty So hollow and cold Footsteps and echoes Of nowhere to go. Without you, without you I know I'm all alone I can't go on this way Day by day Without you, who am I What am I to do My life's out of focus And so are my views. I need you to give me The strength to go on A reason for hope

"Hindi na niya kinaya ang depression... hindi niya kinaya ang sakit at ang lahat ng gulo. Nagpakamatay siya," malamig na pagpapatuloy ni Lolo George. Ang bawat salita niya ay parang mabibigat na suntok na tumatama sa aking mukha at dibdib. Nagpakamatay siya. Nagpakamatay si Eli. Ang mga salitang iyon ay paulit-ulit na umalingawngaw sa aking isipan, parang mga sumasabog na bomba na nagwasak sa natitirang bahagi ng aking buhay.

Tulad na lang ni Jessica. Nakita nya kung gaano nalugmok ang kaibigan nang hiwalayan sya ng babaeng iyon. Araw-araw itong lasing at madalas mapaaway sa mga bar na pinupuntahan. Kahit pa tila naisantabi sya ni Joaquín noong kasagsagan ng relasyon nito kay Jessica ay hindi sumama ang loob nya. Naroroon sya palagi para damayan ito sa kanyang depression. Pumapagitna sa mga away, taga-alalay, tagalinis ng pinagsukahan, tagaluto, tagasubo kapag ayaw kumain, tagahatid at taga-pickup ng mga kailangan sa opisina, at kung anu-ano pa. Ngayon kahit papaano ay nakakabawi na rin ang kaibigan at ikinatutuwa nya iyon, kaso, nasobrahan naman sa pagka-palikero.