Depressed Pain Sad Quotes Novels & Stories

Chapter 36 "Akala ko mababaliw na ako, actually I did..I fell into depression akala ko malala na ang depression ko when I lost Angel but.." Max stared at her his eyes were shaking in despair..and gloom at pakiramdam niya ay naninikip ang dibdib niya she can feel it,his pain.

Biglang naging seryoso at nagsalita gamit ang walang emosyong tinig. "I'm not depressed. Why? Cause I'm not." Muling ngisi nito. "What--" "I'll explain then." putol nito. "Depression is a psychological condition wherein a person feels everything too hard." panimula nito. Natigilan naman siya at napatitig. For a second, bigla niyang naalala ang sitwasyon nila noon sa kung saan nasa gilid lamang siya nito at tinatanaw lang ang pagsasalita nito tungkol dito.

"Nakaligtas ka ng ilang beses sa kamatayan at gusto mong kitilin ang sarili mong buhay? Instead of doing that why don't y--" "What do you know about depression? Dumating ka na ba sa point na hindi mo na kayang pasanin lahat ng hirap sa buhay? Kung naranasan mo na ang maghirap kagaya ko ay baka hindi mo masyadong dinibdib dahil wala ka namang pakialam sa ibang bagay bukod sa sarili mo. Not everyone is like you. Not everyone can endure so much pain and pretend that everything is fine."

Depression. Nang marinig ang salitang ito, biglang nagbago ang mukha ni Felipe. "Sinasabi mo na namatay ang mga magulang ko dahil sa depression?" "Tama." Tumango si Old Master Whitman. "Noon pa mukhang mapagkumbaba, magalang, at mabait ang pakikitungo niya sa iba, ngunit sa katotohanan, may depression na siya noong mga oras na iyon. Kahit ang pag-inom ng gamot ay hindi nakatulong sa kondisyon niya. Matagal nang alam ito ng nanay mo. Pero hindi nila ito sinabi sa tatay namin para hindi siya madismaya. Hanggang sa isang araw, di na makumbinsi ng tatay mo ang sarili niya. Habang papunta sa kompanya, dinala niya ang nanay mo at ibinangga ang kotse sa gusali, kaya nagkaroon ng car crash na ikinam

Hindi yung ganito na kung kailan napuno na ako. I was in pain for a long time, no one listens, no one asked. Everybody assume that I am strong but deep inside I am dying. If not because of Lola Raquel I would have given up long time. Depression is not a joke, daily I have to fight it. It's slowly consuming my whole being. It's like a shadow that never left me. It's like someone is telling me something I am not. I was depressed because I always try to do everything just to please the people around me. I though if I do that they will learn to love me but that never happened. And then one day I woke up that I already bottled up and exploded.

"Thankyou for being here with me." "You always have me. Everything will be fine, believe me. Pain makes you even tougher," saad ko haplos ang buhok niya. Naiiyak na rin ako. "Hindi ko alam ang gagawin kung wala ka," usal niya. "Listen, when time comes the pain inside you will comes to an end and you'll be happy because without pain, happiness won't exist." "But there is too much pain inside me now." "I feel that pain too."

Napakagat ako ng labi at umiwas ng tingin. "I-isang beses lang yun." Depensa ko. "Kira kapag kailangan mo ng kausap nandito lang naman ako, wag mo namang sarilinin yang bigat na nararamdam mo, kapag hindi mo na kaya wag kang mahiya na umiyak sa akin. Alam kong di pa naalis sa utak mo ang nangyari sayo at alam kong nararamdam mo pa rin ang pandidiri na ginawa sayo kaya naiintindihan kita, so please Kira labanan mo ang lahat nang yan, wag mong hayaan na umabot sa depression o nandun ka na nga?" Napailing ako at pilit na ngumiti.

Siguro ay iyon na ang araw na dapat na niyang sabihin na huwag na itong magpapakapagod sa kanya dahil wala itong mapapala. Sa sobrang higpit ng yakap nito ay tila naririnig niya ang tibok ng puso nito. Pumikit siya upang pakinggan ng maayos iyon. It was like music to her ears. Bibigyan lang niya ng pagkakataon ang sariling angkinin at damhin sandali ang mainit na yakap ni Ashton. He will always be the reason for her to revive from these feelings of sadness, feelings of lost, feelings of dejection and hopelessness. Kumbaga, nagiging revival niya ito sa depression. Hindi siya sigurado kung depression nga ba iyon. Basta ang alam niya ay hindi siya okey.

“Hanggang ngayon ba naman kailangan pa rin niyang pilitin ang sarili niyang magtrabaho kahit may sakit?” Lalong pumangit ang ekspresyon ni Daniel. Mabilis na hinila ni Vanessa ang kanyang kamay mula rito. Malamig na malamig ang kanyang tingin. “Kung ipagtatanggol mo siya, mag-isip ka man lang ng mas magandang dahilan.” Diretso siyang tumingin dito. “Huwag mong gawing panangga ang depression.” Mariin ang kanyang tono.

“Di ka makakatulog sa kape. Maligamgam na gatas ang inumin mo. May natira pang Swak sa lalagyan.” Tumango siya, “Sige, te. Sorry, nagising ka pa.” “Sus. Nag-aalala kaming lahat sa iyo. Si Nanay, walang tigil ang kakakumusta sa iyo. Baka raw mag-suicide ka.” Nalabi siya, “Si Tiya naman. Wala naman sa isip ko ‘yan.” Aba, di natin alam. Ang tao kapag depressed di nakakapag-isip nang matino. Mahirap na kalaban ang depresyon sa lahat, Ruth Mirabelle.”