Novel & Cerita Depressed Pain Sad Quotes

napaawang ang bibig ko dahil unti unti ko ng nuunawaan. "Alam mo naman na ang symptoms of depresion its include overwhelming sadness, grief, and and lessening of pleasure in things you ordinarily enjoy. Lahat ng sintomas nangyayari sayo, nihindi ka na talaga makausap at tulala ka nalang." nagtiim ang bagang ko dahil hindi ko akalain na nag suffer ako sa ganoong sakit.

naalala kong rinig na sabi ng doctor no’n sa ospital. "We will wait for you Mom, I miss my strong Mommy. I want to see you. Your smile. Hope you get well soon." narinig kong pumiyok ang boses ni Alyssa pagkasabi no'n. Napatulala ako habang tahimik na umiiyak. I-I'm sorry. I'm trying my best here to be strong pero my anxiety and depression. Bumalik. I can't win this now. I'm losing myself everyday.

Kadalasan ay ayaw ko na pumapasok dito dahil pakiramdam ko ay unti-unti rin na nalalagot ang natitira ko na tapang para sa sarili ko. Hindi ko alam kung kailan matatapos ang sakit na nararamdaman ko o kung mawawala pa nga ba ito. Hindi ko alam kung may buhay pa ba na naghihintay para sa amin ng mga anak ko nang wala si Colton sa amin. I am slowly falling into the pit of despair and darkness. And I am drowning into my own sorrow and pain. And right now, I don’t even know how I can survive this.

Nag-tayo ng isang clothing line business si Serenety at naging maayos ang negosyo namin. Masaya ako at naka-recover na pero akala ko lang pala. Katulad ni Serenety ay may depression rin ako sa mga masasakit namin na naranasan noon. “Mika anong ginagawa mo!? Bakit mo sinasaktan ang sarili mo!“ Galit nitong turan kaya napaiyak ako ng malakas saka ako nito niyakap ng mahigpit. The pain in our heart make us stronger everday at dito ko unti-unting binuksan ang puso ko sa ibang tao.

Tears are covering my eyes that me too hard to see. Patuloy lamang ako sa paghikbi. Binuhos ko na sa lahat ng aking sakit sa pagluha. Masakit ang aking paa ngunit mas masakit ang aking puso. I'm in pain—no. No words can describe what I'm feeling at the moment. “It's too early to cry,” ani ng isang baritono at malalim na tinig. Nag-angat ako ng tingin ngunit hindi man lang halos maaninag ang taong nagsalita. He lend me his hanky.

Kung ano-anong mga karanasan ang ngayon niya lang naramdaman sa talang buhay niya. At masasabi niya na halo-halo ang naging emosyon niya sa mga bagay na iyon. Na hindi naging madali sa kaniya na malampasan ang mga iyon. Dumating siya sa punto na hirap siyang tanggapin ang paglipas ng araw, o ang pagdating nito sa kaniya. Madalas siyang makaramdam ng depression–hindi iyon biro para kay Celine at alam niyang gano’n din sa mga nakakaranas no’n. Gabi-gabi siyang umiiyak, araw-araw siyang nasasaktan, nanawa at tila napapagod.

Chapter 36 "Akala ko mababaliw na ako, actually I did..I fell into depression akala ko malala na ang depression ko when I lost Angel but.." Max stared at her his eyes were shaking in despair..and gloom at pakiramdam niya ay naninikip ang dibdib niya she can feel it,his pain.

Hindi yung ganito na kung kailan napuno na ako. I was in pain for a long time, no one listens, no one asked. Everybody assume that I am strong but deep inside I am dying. If not because of Lola Raquel I would have given up long time. Depression is not a joke, daily I have to fight it. It's slowly consuming my whole being. It's like a shadow that never left me. It's like someone is telling me something I am not. I was depressed because I always try to do everything just to please the people around me. I though if I do that they will learn to love me but that never happened. And then one day I woke up that I already bottled up and exploded.

"Thankyou for being here with me." "You always have me. Everything will be fine, believe me. Pain makes you even tougher," saad ko haplos ang buhok niya. Naiiyak na rin ako. "Hindi ko alam ang gagawin kung wala ka," usal niya. "Listen, when time comes the pain inside you will comes to an end and you'll be happy because without pain, happiness won't exist." "But there is too much pain inside me now." "I feel that pain too."

Napakagat ako ng labi at umiwas ng tingin. "I-isang beses lang yun." Depensa ko. "Kira kapag kailangan mo ng kausap nandito lang naman ako, wag mo namang sarilinin yang bigat na nararamdam mo, kapag hindi mo na kaya wag kang mahiya na umiyak sa akin. Alam kong di pa naalis sa utak mo ang nangyari sayo at alam kong nararamdam mo pa rin ang pandidiri na ginawa sayo kaya naiintindihan kita, so please Kira labanan mo ang lahat nang yan, wag mong hayaan na umabot sa depression o nandun ka na nga?" Napailing ako at pilit na ngumiti.