Lonely Quotes Short Novels & Stories

Parehong hinahabol nila ang paghinga at nakatingala lang sa langit na may kanya-kanyang iniisip. Maya-maya ay yumakap ito sa kanya saka bumulong. "Thanks for staying with me tonight. I'm tired of calling myself Mr. Lonely." Agad na napatingin siya rito. "Ikaw si Mr. Lonely?" Hindi makapaniwalang tanong niya. Tumawa lang ito saka siya hinalikan uli sa mga labi. Pagkatapos ay umungol ito at inilayo ang bibig sa kanya.

"It's like I'm a cracked tiles that are forced to be placed on tiles that are intact." "Umaalis silang tatlo ng walang ako, magkakasama silang tatlo ng wala ako pero nandyan sila kapag ako na ang kailangan nila." I said coldly, bitter in the tongue while saying those words. Napahilamos ako ng mukha at nag isip ng maaring gawin. Maybe, it's time for me to stay away, maybe it's time for me to think about myself. There's no other people who would be with me in the end. There's no forever because you will die alone.

Gym is not forever, napaaga lang ang retirement ko. Kailangang mahanap ko si Arzelle. Siya lang ang pangarap ko sa ngayon. Siya lang! "Damn Arzelle, I miss you badly," bulalas ko lumanghap ng hangin mula sa bintana. Hindi ko na napigilan ang mga luha ko. Sabi nila real man don't cry for himself but with this too much pain and loneliness inside me, it's hard to escape and to cry is the only way to lighten my pain.

Tumingin ako sa mata niya, nagmamakaawa na sana ay naiintindihan niya ako. He nodded, smiling a little while wiping my tears with his thumb. “I understand, it’s hard, isn’t it?” Tumango ako at nilagay ulit ang mukha ko sa balikat niya. “It’s okay to feel lonely, hmm? Hurting is part of our lives, no matter how much you don’t want it. Kahit ilang beses mo na gustong sumuko, darating at darating pa rin, lalo na sa mga oras na hindi mo inaasahan.” Pumikit ako at nanatiling tahimik.

“Everytime I see you alone I’m happy because I want you to be alone. I don’t want to see someone with you because I’m jealous!” “Pero Ansel, hindi mo ba alam kung gaano kasakit sa akin ‘yon? Ang hirap mag-isa, ang hirap dahil wala akong kaibigan, lahat sila takot..takot na madamay sa galit mo sa akin,”

“It’s the only one I know.” “But do you like it?” Saglit siyang nag-alinlangan, at parang may bitak sa kumpiyansa niya. “It has its moments.” Tinitigan niya ako, at sa unang pagkakataon, ramdam kong totoo ang tingin niya. “But it can be… lonely.” Lonely. Yun ang huling salitang inaasahan kong maririnig mula sa isang tulad niya. Someone who seemed to have everything.

Minsan, may mga pause na parang nag-iisip. "Does it ever get lonely?" tanong ko out of nowhere. "Being the guy everyone wants something from?" Tumigil siya, tumingin sa langit, at napakipot ang kanyang mga labi. "Yes," sagot niya. "But loneliness is expensive in my world. It has price tags and expectations. So I keep busy." "Then why keep me?" sabi ko, diretso. "Why waste time if you're lonely?"

"Same feels, girl." "Are you okay? DM mo ko if you need to vent." Mga strangers, oo. Pero bakit parang mas naiintindihan nila ako kaysa sa mismong pamilya ko? May isang gabi, habang nasa dorm ako, nagpost ako ng isang quote na nakita ko. "You can’t keep a bird in a cage forever and expect it not to dream of the sky."

"Masyadong malawak ang mundo, para habulin ang isang bagay na hindi naman para sa'yo." Bahagyang kumunot ang noo ko. Pamilyar sa akin ang Patama Quotes na sinabi niya, sapagkat minsan ko nang nabasa iyon noong dumaan sa wall ng Fezmuk ko. Hindi ko nga lang inaasahan na siya pa ang magsasabi ng mga katagang 'yon sa akin.

"I'm here again." I whispered in front of Amaya's grave. I sat beside her. "Alam mo naman na ikaw talaga nilalapitan ko when I'm sad right?" I know she's here, she's listening. "Well I need you right now, Aya." Namamasa nanaman ang mga mata ko. "I'm so lonely na, I don't have anyone to rest my head on their shoulders when I'm sad."