Depressed Lonely Quotes Novels & Stories

Na baka mas lalo lang kaming maapektuhan. Lagi pa nilang sinasabi na kesyo hindi lang naman daw kami ang nahihirapan sa buhay. Ayun na nga ang isa sa mga point. Lahat ng tao sa mundo magkakaiba ng problema at kung paano iha-handle ang problema. Pero sila, imbis na makausap ng bukal sa loob at makinig sa amin, mas lalo lang kami nilulubog sa depresyon dahil sa mga masasakit nilang salita. Imbis na bigyan ka ng payo, lalo ka lang pagmu-mukhaing mahina at mangmang.

Zain’s Point of View Akala ko mapapanhid ng alak ang nararamdaman ko, pero hindi pala, kung may nararamdaman man ako ay mas lalo lamang iyong nadidipina ng alak. Everyone’s having a good time in the bar, but here I am feeling so f*ck*ng stupid and lonely. “Miss, need some more drinks?” “May kasama ka ba?” “Are you alone? Need some company?”

kaswal na saad niya ulit. “And besides, you’re precious when you laugh.” That made me live for a week. His words comforted me despite being so close to breaking down when I am alone. I don’t know, but whenever I am lonely, my tears will just automatically fall without any reason. Iiyak lang ako nang iiyak hanggang sa kusa na itong mawala and at the end of the day, I still don’t know the reason why I cry. I don’t find the comfort of being alone the same also of being in a crowd.

Nagkibit balikat ako sakanya at uminom ng frappe na inorder din ni Kuya Vlad kanina. "I know it's hard for you, pero kailangan mo ding samahan si ate hindi magandang maging mag-isa siya baka kung anong mangyari sakanya." tumango-tango ako sa sinabi niya. "Yeah, kaya nga sasamahan ko si ate baka pag nandito lang ako lagi akong mag-aalala sakanya. Wasak ang puso ni ate ngayon kailangan niya na kasama baka mauwi pa siya sa depression at makakasama sakanya iyon." mahinahon kong sabi, napatitig ako sa papalubog na araw. Hapon na at hindi pa ako umuuwi.

Walang ibang masisi kung hindi ako. Kahit naghihimutok ang aking kalooban sa galit at gusto ko na lang banggain ang kotseng lulan ng dalawang nilalang sa loob ay hindi ko maggawa. Nalulunod na ang aking damdamin sa sobrang depresyon kung bakit nangyari ito sa amin ni Eliza.

* Sabrina Pov * Naalimpungatan Ako ng maramdaman ko Ang liwanag ng araw na nggagaling sa bintana napabangon Ako na hawak hawak Ang ulo ko at inilibot Ang paningin sa paligid. " Ouch my head" d***g ko habang naglilibot Ang paningin sa paligid ay Maya Maya ay may naramdaman akong kamay na mahigpit na nakahawak saking kabilang kamay napatingin Ako rito at bumungad sakin si Asher na nakaupo sa bangko at nakalapat Ang ulo sa gilid ng kama ko at mahimbing na natutulog habang hawak hawak Ang kamay ko bahagya Naman akong napangiti at hinawakan Ang ulo nito. Sa tuwing naaalala ko Ang mga araw na depress Ako Hindi nya Ako iniwan palagi syang nanjan sa tabi ko ni Minsan Hindi nya Ako iniwan kahit Isang

The emptiness that has been gnawing since that night slaps me again. Tapos na ang misyon ko kaya wala na akong dahilan pa para magpanggap na matapang ako at walang kinatatakutan. It's exhausting. Niyakap ko ang unan at ibinaon ang mukha rito. I'm looking for his scent. I miss his warmth embrace. Humagulhol ako habang yakap ang sarili sa gitna ng kadiliman. I feel so lonely and sad. It's the truth I have to live from hereon.

) "I don't want to hear anything --" And she throws her phone sa sobrang galit na nararamdaman niya ngayon. She decided to lock herself in her apartment ngunit naiisip parin niya ang kalagayan nang anak niya. For the past few days, she avoids talking to anyone she has no phone kaya wala naring makatawag sakanya. She fell into a depression alone Napahawak siya sa dibdib, she already stopped crying she felt so weak at pakiramdam niya ay nauubos na ang mga luha niya she was sleeping kung saan siya abutin nang antok.

Pero kahit anong gawin ko hindi ko kayang kalimutan. I live my life alone. Without anyone that I can cry on. Without someone comforting me. No thing at all. Just living with my own sadness. (TO BE CONTINUED...)

Nasa sariling kwarto ako habang yakap ang larawan ng aking ina. Kanina lang ay inilibing ang labi nito. Hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwala na wala na ang mahal kong ina. I was alone, and lonely, my heart was full of agony and miseries. Namumugto na ang aking mga mata sa walang-patid kong pagluha. Paano na ngayon ako gayong wala na ang aking ina?