Novel & Cerita Depressed Lonely Quotes

Akala ko ay tapos na ang pag-uusap namin nang magsalita siya. "I wonder why... Why do you always feel lonely even if you’re not?" I stared at him and smiled. "Because there are monsters I tried to drown. Sadly, they know how to swim. But somehow... being alone doesn’t make me sad because in isolation, sometimes, I found peace."

Imbes na pumasok sa loob at matulog ay naupo ako sa lapag sa may pintuan ng terrace. "Dito lang ako," ani ko at niyakap ang sarili ko saka ipinatong ang baba ko sa aking tuhod. I heard Jax sighed heavily. "Leave me alone-" "Alam ko kung para saan ang gamot na nakita ko. You have depression at alam kong hindi lang 'yon ang sakit mo. Huwag kang mag-alala, hindi ako magsasalita. Sasamahan lang kita. Hindi pa naman ako inaantok," I insisted and glanced at him.

“May mga bagay pa ring kahit anong yaman mo na, hindi mo pa rin makuha-kuha.” “Parang si Ruby Lane, gano’n?” I teased. I know that I should be acting and speaking seriously when he was this sad and all that, but I just cannot. Pakiramdam ko kasi kapag malungkot iyong usually ball of sunshine sa isang team, pamilya, o barkada, you suddenly felt this urge to make them smile and happy again.

LUMIPAS pa ang ilang mga araw na pilit kong sinasanay ang sarili ko na mag isa at hindi naging madali ang lahat, I suffered depression na walang kahit na sino ang nakakaalam at tanging sarili ko lang ang naging sandalan ko sa lahat sa mga panahon na pakiramdam ko ay ako na lang muli mag isa. Nagtungo ako sa Cemetery kung nasaan ngayon si Zia, habang palapit ako sa lugar kung saan siya inilibing ay para akong lalong nanghihina, hindi ko alam bakit hanggang ngayon ay ganito pa rin ang nararamdaman ko. Nakatayo na ako ngayon sa harap ng puntod nito habang nakalusot ang dalawang kamay ko sa magkabilang bulsa ko, sandali ko lang itong tinignan at umalis na rin ako. Hanggang ngayon ay hindi ko pa

Bagsak ang balikat na ipininid ko na lang ang pinto ng silid ko. Humilata ako sa kama. Maganda ang kabuuan ng kuwarto pero dahil feeling ko depressed ako, hindi ko ma-appreciate. Bakit ba ako nagkakaganito? Para akong pinagsasakluban ng langit at lupa kahit alam ko namang saglit lang siyang mawawala sa tabi ko. Feeling ko aagawin siya ng mundo sa akin.

Sobrang dami nang pinagdaanan ni Ada at hindi naging madali bago niya narating ang tuktok kung nasaan man siya ngayon. "And the last one," dagdag ni Ada, sabay ininom ang laman ng baso niya, "is the loneliness. You’re surrounded by so many people, but it’s rare to find someone who truly understands you. It’s like you’re always performing, even when the cameras aren’t rolling."

“Alam kong saglit lang kami nagkakilala, pero feeling ko, pure-hearted sweetheart siya, alam mo ba? Oh Diyos, isang lalaking ganito kalinis at mabuti at mabait... nawala sa mundong ito nang ganoon. Nagbibigay ito sa akin ng depresyon, okay? And then there’s the fact na childhood friend siya ni Melanie! Siguradong naghihirap siya ngayon, ha? “Like, imagine a person, alive and well, nandyan lang kasama mo kanina tapos biglang patay at wala. Hindi mo na makikita ‘yun sa isang kisap-mata, ganoon na lang. Hesukristo, hindi ba iyan ang pinakanakakatakot na bagay kailanman? Parang biglang tumalon si Robin sa building noon. Kahit ngayon, sa tuwing bumabalik ang isipan ko, pakiramdam ko ay wala akong

Ng makaupo nako ay agad kong kinuha yung earphone at pina-power on yung cellphone at sinaksak ang earphone at sinalpak sa tenga ko at pinelay ang song na worthless. 🎶I'm always so alone Even when surrounded By people that I know I'm always so astounded By my ability to ruin everything Losing friends and starting fires Everyone thinks I'm a liar🎶 Habang pinapakingan ko ay unti unti ng tumutulo ang mga luha ko. Feeling ko lagi ay para akong nag-iisa kahit andyan naman ang mga taong laging naka suporta sakin , ang pamilya ko at ang quadro pero pakiramdam ko laging may kulang.

Two years later... “How is she?” “She's not okay. She's experiencing depression.” “Is there a cure? Can she make it” “I don't think so. There's no cure in depression. The only way para ma-realize niya na nag e-exist pa siya sa mundong ‘to is to make her feel that she's not alone. That you're with her.” “Paano ko magagawa iyon? Hindi ko siya makausap ng maayos. She's always out of her mind. Para siyang baliw. What if, ipa-rehab ko siya? Maybe, it works.”

“I’m not blaming you.” “I know…” Napayuko ang babae. Nanginginig ang boses nito. “I just don’t understand. Why does my depression make me so unbearable?” Pumikit ito. “I hate myself like this.” Mahina itong tumawa nang mapait. “Maybe I should go back overseas.” Bahagyang nagsalubong ang kilay ni Daniel. “What about your job?” “I can’t work like this.” Muli itong napaluha. “Liam doesn’t accept me. And I’m not in the right state either.”