Di Ko Na Mapipigilan の小説・ストーリー

The more na pinipigilan ko ang sarili ko the more naman ang paghihirap ko. "Aghmm....Aghh....Aghhh..." Impit na ungol nito. Mahirap ang ginagawa namin, alam Kong hindi sanay si Andrea dito. Dahil sa tuwing aangkinin ko ito never pa itong nagpigil ng mga ungol niya. Malaya itong nakakaungol sa opisina ko at lalo na kung sa bahay namin gagawin ito

"Bakit hindi ako nagiging bampira o 'di kaya ay namatay nang kagatin mo ako? Hindi ba ganoon kapag nakagat ng bampira ang isang tao?" "May proseso para maging isang ganap na bampira ang taong nakagat nito. At hindi agad mamamatay kapag nakagat ng bampira dahil kinokontrol namin ang paginom ng dugo ng isang tao." "Magiging bampira rin ba ako?" "No! You can't handle the process, so I'll never take that risk." Ayoko rin namang maging bampira. Hinding hindi ako iinom ng dugo. Yuck!

"Hell no. Sino ang nagsabi? Iniisip ko lang din ang mga bata. God knows how much I miss you too. Kung alam mo lang kung paano ko pigilan ang sarili ko huwag ka lang angkinin." Ngumisi ito. "Hindi mo na kailangan pigilan ang sarili mo, Craig. Nagpa-check up ako kay Marisol and I asked her if we can make love? Sinabi niya wala naman siyang nakikitang dahilan na hindi pwede. You can f*ck me, Craig as long as you want." Nasasabik na hinapit niya ito sa baywang at mapusok na inangkin ang mga labi nito.

At ' di ko naiwasan na hindi gumanti. Iniisip ko na kami lang ang tao sa paligid. Delikado na 'to. Mapipigilan ko pa ba?

Akmang pipigilan sana niya at itutulak ang ulo nito ngunit bigla siyang napapikit at napigil ang kaniyang kamay sa gagawin sana dahil sa kiliting dulot ng ginagawa nito sa kaniyang katawan ng mga oras na iyon. Ang gagawin sana niyang pagpigil rito ay tuluyan na nga niyang hindi nagawa dahil kinain na siya ng buong sistema niya lalo pa nang ang kamay nito ay marahan ng humaplos sa pagitan ng kaniyang mga hita. Dahil nga rin walang lakas ang katawan niya ay hindi niya kayang labanan ito. Hindi niya magagawang pigilan ito sa ginagawa sa kaniya kaya ang tanging nagawa niya ay ang mapapikit ng mariin na lamang at hayaan ito sa ginagawa nito sa kaniya.

dagdag ko. "pero..." hindi ko na s'ya pinatapos, dahil bigla ko nalang s'yang hinalikan. Nagpupumiglas s'ya sa umpisa, pero 'di nagtagal ay gumanti na rin s'ya ng halik sa 'kin. Ang sarap palang maranasan ang ganito, 'yung hindi ka na nagpipigil sa tunay mong nararamdaman. Nagtutugma na ang isip at puso ko ngayon.

, saad nito na may kadiinan sa boses. It hits my ego! Sapol na sapol ang sakit sa dibdib ko. Pinipigilan ko na 'wag mapaluha, na 'wag umiyak, pero hindi ko nakaya. Nagsibagsakan ito patungong pisngi ko kaya agad akong umalis sa aking pwesto.

Sa totoo lang, kahit ayoko nang masaktan ay hindi ko naman mapigilan. Paano nga ba mapipigilan ang sakit na nararamdaman? May switch ba na kapag sobra na o hindi mo na kaya ay puwede na lang na i-off? Paano? Is there a way? Lalo na kung tila ba may sarili na yatang isip ang mata na pahamak, na sa halip na umiwas ay iyon pa rin ang gustong tingnan at hinahanap? Nakakasura na madalas ang sarili ko pati na rin itong sitwasyon na kinalalagyan ko, ang komplikado ng pakiramdam ko kahit na ang totoo ay simple lang naman ang dapat kong gawin at maramdaman—ang lumayo rito at hindi na ito mahalin. Pero paano? Paano tuturuan ang puso at isip na makalimot kung sobra itong sutil at ayaw papigil?

Natatakot akong aminin ang katotohanan sa sarili ko dahil alam kong hindi dapat. Hindi ako nagseselos dahil asawa ko siya sa papel. Hindi ako naiinis dahil sa kontrata. Nasasaktan ako dahil unti-unti na akong nahuhulog. At wala akong ideya kung paano pipigilan iyon.

Hindi niya alam kung paano niya nakayanang paglabanan ang init na nararamdaman. Damn. Fuck, bakit ba hindi siya nakapagdala ng condom?