Di Ko Na Mapipigilan นิยาย & เรื่องราว

"Di ah! Di ko tiningnan!" "Echos! MJ nak." Nakangising umalis ang mama niya. Ang gago kaya naman pala, ang ganda ng ngiti dahil may kalandian na naman, siguro bagong fling niya yun or baka girlfriend niya na ito. Tse! Wala siyang pakialam! Gago. Mabulunan ka sanang yawa ka! Bwesit! Nakakainis! MJ pigilan mo yang luha mo! Umayos ka! Pigilan mo! Gaga! Paano ba mapipigilan? Parang pinukpok ng martilyo ang puso niya??

Let me know your thoughts po. Ingat po kayo lagi. Stay away from crowded places and don’t forget to use mask when you’re going out. Covid is real. Gusto ko na ngang gawan ng story itong si Covid eh, tipong Dark fantasy Romance. Iyong si Covid ay isang napakaguwapo, napakakisig ngunit mapanganib na nilalang—napadpad sa lupa upang ibigin ang isa sainyo. Yay! Pero dahil busy na busy ako, eh malabong magkaroon ng katuparan iyan.

Halos mapugto ang aking hininga sa bulong nito. "N-No.." "Why?" Tanong nito. "Kuya naman!" Ngumiwi nalang ako. Pinigilan ko ang kamay nitong naglulumikot sa gilid ng panty ko. "Shit! W-Wag muna.." "Fuck.." Pumikit ako ng mariin ng mahawakan ito doon. "What's this?" May galit at pagkalito sa mga mata nito. Uminit nalang ang pisngi ko.

That endearnment was too hard to ignore. "Here's the thing. You know... I am mad..." "S-sa'kin?" "No." Sagot nito. "Just someone. Huwag ka nalang magtanong. Basta galit ako. Kaya kailangan ko ng makauwi para makagawa ako ng Plano."

inis niyang sabi. Tumawa ng bahagya si Kenneth. "Anong gagawin mo? Anong plano mo? May naiisip ka ba na alternative way para diyan sa sitwasyon mo? You know, I can't help you. Paano na?" Napahilamos siya ng mukha. Parang sasabog na ang utak niya kakaisip kong ano ang gagawin niya. Hindi naman puwedeng manghiram siya ng baby dahil malamang sa malamang ay ipapa-DNA test ito ng ama niya. Wala siyang kawala rito. Nahihirapan na siyang mag-isip.

Sa oras na iyon, isa pang text ang dumating galing kay Vanda sa phone ko: “Dadating ako dyan sa loob ng 15 minuto!” Dahil sa takot, ininom ko ang tubig at inubos ng isang bagsakan. “Paano ang baby ko?” tanong ko, nanginginig ang aking boses. “Paano ko ibabalik ang baby ko?” Nagdilim ang ekspresyon ng matandang babae. “Ang espirito ng hindi pa naisisilang na sanggol ay kontrolado pa din niya, kaya hindi pa natin ito maibabalik. Kailangan mo kunin ang insektong kumokontrol muna mula sa kanya at dalhin ito sa akin.”

please huwag"pleaseeeee donnnnt. Pakiusap sakin ng matanda bago ko siya mapatay ngunit hindi ko makontrol ang aking sarili. Yan sige patayin mo yan sige saksakin mo pa huwag mong tigilan sige yan wag kang matakot sige pa. diba ansarap pumatay? Ahhhhhh hahahahah pinatay ko siya pinatay ko siya papatayin ko sila dapat silang lahat mamatay dapat na akong makaalis dito. Takbo bilis bilis pa Nabalik ako sa ulirat ko sumakit ng subra ang aking ulo.

Minsan kasi, iniisip ko na baka may gusto siya sa akin dahil sa mga ginagawa niya pero pinipigilan ko ang sarili ko at hindi ko nalang iniisip iyon. Pinipigilan ko ang sarili ko dahil alam ko na mali. Alam ko na masasaktan lang ako pero mapipigilan ba ang sariling umibig? Madidiktahan ba ang puso? Dahil kung oo, gagawin ko kaagad para lang makatawid sa pag-ibig na 'to.

Ramdam ko ang pagpipigil niya sa sarili na gawin ang bagay na ito. "Kahit na gawin natin 'to, hindi ko maipapangako na lalayuan ko kayo." Hindi ko na inisip ang mga sinabi niya, sinakop kong muli ang labi niya upang hindi na siya makapagsalita. Kung ano man ang magiging resulta ng pagiging mapusok ko ngayong gabi ay ayaw ko na munang isipin, isasantabi ko na lang muna.

Hindi ko naman mapigilan ang mapaismid “Well, hindi ako seryoso sa usapin na ito lalo na at para sa akin, walang dahilan para magpatali ako sa kasal. Now, kung hindi naman masyadong nakakahiya sa akin, pwede bang ibaba mo na ako? Naiisturbo mo ang mga lakad ko eh.” Yamot ko ding sagot dito. “NO!” bigkas nito. Salubong ang kilay na tinitigan ko ito