Di Ko Na Mapipigilan นิยาย & เรื่องราว

Hindi ako mapakali at malamang nito buong magdamag akong gising. I'm not against LGBT, its just that kapatid ko kasi ang involve like ayoko magka jowa siya. Am I being selfish right now? Paano ko ba to makokontrol? Naiinis ako panay ang lakad, upo sa kama then tatayo ulit. Maya't maya din ang sipat ko sa orasan. Sunod sunod na ang pumapasok sa utak ko kung anong mangyayari kapag matutulog na sila.

Hindi ba at nakaka- gago iyong marinig? "Tama na"nasambit ko na lang.Kapag napako ako sa isa pang isipin na ito ,hindi magiging maganda ang resulta alam ko.Masyado lang akong mao- overwhelm at maging sanhi pa ng pagsakit ng ulo ko.Wala pa namang pwedeng magbantay sa akin ngayon kung hindi ang sarili ko.

Mapapansin naman siya ni Darwin na hindi makatulog. Dika makatulog? Hindi eh ang init. Pagbangon ko para tingnan siya na bigla nalang ako dahil naka panty at bra nalang ito at wala pang kumot. Nako Dorothy wag mo naman akong ilapit sa tukso. Baka di ako makapag pigil ngayon mabasag ko na talaga yang pakwan mo. Tanging bulong ng isip ko pero di parin ako nagpapatalo sa isip ko bumangon ako at kinumotan s'ya. Kumoha nalang ako nag pamaypay para hindi na siya maiinitan pa.

Na alam kong kapag hindi ko napigilan ay matatalo na ako ng sarili kong damdamin. Pilit ko siyang pinipigilan. Tinutulak upang bitiwan na niya ako at ang aking mga labi. Anong mangyayari sa amin? Kapag bumigay ako talo ko. Baka mawala siya sa akin? Unti-unti ko nang nararamdaman ang mainit na sensasyong bumabalot sa amin, maging ang pagkalalaki niya ay nararamdaman ko na rin. Paano!? Mapipigilan ko pa ba?

Iniisip din niya? Bahagya kong ipinilig ang aking ulo upang matigil sa mga iniisip ko. Mali ito. Hindi ito makakatulong sa akin. Hindi ko na dapat siya iniisip, dahil masasaktan lang ako. Masasaktan na naman ako.

At doon ko naintindihan kung bakit hindi gumaan ang dibdib ko sa sagot niya. Dahil pareho naming alam na minsan, ang pinakamahirap pigilan ay hindi iyong biglaang pagkakamali. Mas mahirap pigilan ang araw-araw na paglapit na mukhang wala namang kasalanan. Isang alok ng kape. Isang paalala kumain. Isang tinging tumatagal nang kalahating segundo. Mula sa labas, tumawag si Kuya.

Sa edad niya ay ang akala ko ay mayroon na siyang karansan kaya hindi ko na sinubukang maging masuyo sa kanya. Ngunit hindi ko na mapigil ang sarili ko. I can’t pull my cock out . Not now, dahil sa pagkibot ng pwerta niya na parang sinasakal na ang ari ko ay napakasarap sa pakiramdam, at para na nga akong lalabasan pagpasok ko pa lang kung hindi ko napigilan.

Kung talagang responsibilidad lang ako, bakit hindi niya ako matingnan nang diretso? Hindi ko tuloy mapigilang mapangiti. Ano kayang mangyayari kapag hindi niya na mapigilan ang sarili niya? Hindi ako titigil. Hindi hangga't hindi siya tuluyang mawalan ng kontrol.

Maliit lang ang ibinaba, at kaya pa niyang punan, ngunit sapat iyon para hindi siya mapakali. May takot siyang hindi maalis sa dibdib: “Kapag mas tumaas pa ang Qi Condensation ko… baka dumating ang araw na hindi na umeepekto ang Spring Water.” Alam niyang ang pinakamahusay ay ang pag babad ng misteryosong bead sa likidong hamog, kasunod ang spring water. Ngunit napakabagal mangolekta ng hamog — at ngayong taglamig, wala ni isang patak. Ang spring water ang pinakamadaling makuha at halos walang limitasyon… pero kung sakaling mawalan ito ng bisa, kailangan niyang magkaroon ng kapalit.