Di Ko Na Mapipigilan นิยาย & เรื่องราว

hindi ko na mapigilan ang sarili ko? Napailing ako habang marahas na kinuskos ang sarili kong balat na parang may natitirang dumi kahit wala naman. Hindi ko kailangang isipin si Zain. Hindi ko kailangang intindihin ang kakulitan niya. After all, ginagawa ko lang naman ito para sa mana ko. Kapag nakuha ko na iyon, tapos na ang papel niya sa buhay ko.

No one can't stop me kahit si satanas pa iyan ay hinding-hindi niya ko mapipigilan. Mahirap sumugal lalo na't hindi mo naman alam kung anong maaaring ipusta o bawiin sa'yo sa larangan ng laro ng pag-ibig. Nagiging mahina nanaman ako na dapat ay hindi. Papaano na ang mga planong pagwasak sa buhay nila. Kakalimutan ko nalang ba ang mga nangyari sa'kin ng nakaraan? Syempre hindi, kung kinakailangan bukas na bukas ay gagawin ko na ang next traget ko. At sisiguraduhin ko na maraming magluluksa.

HIndi ko naman mapigilan ang mapangiwi! Hindi nila ako matatakot sa mga ganiyang salita dahil hindi ako nangingimi na maglayas kapag ipilit nila ang nais nila! Hindi na uso ang fixed marriage noh at wala na din akong balak na mag-asawa! TAma na sa akin na minsan akong umibig at nabigo! Tama na ang minsan akong umiyak dahil lang sa walang kwentang Kenzo na iyun!

Sana nga. Kung mali itong naiisip ko hindi ko na alam ang gagawin ko. Hindi ko na alam kung paano mapipigilan ito.

O napagod na rin ako kahit hindi ko aminin? “Kung hindi mo kayang sumubok ulit, hayaan mong ako na lang muna. Basta ‘wag na muna tayong mag-divorce.” Napapikit ako, pinipigilan ang sariling mapailing. Ganito na lang ba lagi? Ako ang laging nagpaparaya?

seryosong sagot nito Hindi ko naman mapigilan ang mapakunot noo dahil hindi ko alam kung ano ang ibig nitong sabihin. Paanong isusuko? Ano ako, isang bagay na kung gusto ng isang tao, basta na lang makuha? Hindi...hindi din naman ako papayag na diktahan ako ng kahit na sino eh. Oo, wala akong maalala pero hindi ibig sabihin noon na inutil ako.

Sisiguraduhin kong maghihirap ka! Hindi naman galit si Brayan. Ikinumpas niya ang kanyang kamay upang pigilan ang kanyang anak na gawin ang anumang bagay. Ang isang kilalang tao na tulad niya ay walang punto sa pakikipaglaban sa isang walang tao. Hindi malalaman ng mga kabataan kung sino ang kanilang makakalaban hangga't hindi sila tinuturuan ng malaking leksyon.

“Hindi ako tatahimik hanggat hindi ka umaalis sa laban na ’to.” “Wala kang kinalaman sa laban na ito kaya huwag mo akong pipigilan.” “Lahat ng may kinalaman sa ’yo ay kasali ako, Gaia. Hindi mo ako mapipigilan sa gusto kong gawin maging ligtas ka lang.” “Kung ganoon, hindi mo rin ako mapipigilan sa gagawin ko. Walang sinuman ang maaaring pumigil sa akin.”

sagot ko "Sa boarding house ko?" tanong niya. Nagboboard siya dahil malayo ang bahay niya. Halos dalawang oras pa ang byahe. Hindi pa ako nakakapunta sa boarding house niya dahil iniiwasan ko rin yun dahil alam niyo na. If you let a man and woman alone inside the room, sa tingin niyo maglalaro lang sila dun o kaya magkukwentuhan? Syempre, something will happen more than they think pero for me, it's just a matter of self-control. Kapag kaya mong pigilan ang sarili mo, mapoprotektahan mo ang iyong pinakaiingatan. I am no boyfriend since birth and I want my V to give after our marriage.

Drake Napaluha ako. Hindi ko mapigilan. Sa loob ng tatlong linggo, pilit kong kinumbinsi ang sarili ko na kaya kong mag-isa. Na mas madali kung walang iisipin kundi trabaho. Na mas safe kung walang ibang tao na may kakayahang manakit sa akin. Pero bakit ganito kasakit? Bakit parang may kulang? Bakit parang kahit anong gawin kong pagtakbo, hindi ko siya mailabas sa sistema ko?