Dinner Quotes With Family の小説・ストーリー

"Thank you, ma’am. I really appreciate that." The dinner conversation continued to flow gently, anecdotes and laughter creating a tapestry of shared memories. As the meal drew to a close, Summer savored the connection that enveloped them. She surveyed the table, her heart brimming with affection for her family and the unbreakable bonds that united them. With a contented sigh, she leaned back in her chair, her gaze sweeping over the scene before her. "This has been a wonderful dinner, hasn't it?" Osiris nodded in agreement, his gaze tender as it met Summer's. "Absolutely, it truly has."

masayang bungad ko sa malambing na bata. "Okay lang po," nakangiti na tugon nito. Nakabuntot rito ay ang ina nito na si Noelle at si Davis na hindi maitago ang pagkainis. "This should be a family dinner," pagmamaktol ng lalaki. "Zip your mouth Davis if you have nothing good to say. This is my house and I have my rules," maanghang na pakli ng matandang lalaki.

Pagkatapos ay tumingin siya sa anak niya. "Let's have dinner." Wala man lang bakas ng init sa boses niya. Wala ring bakas ng pagtanggap. Pero pilit kong inisip na baka ganoon lang talaga siya. Sa dining hall ay halos hindi ako makapagsalita. Napakahaba ng mesa. Parang kasya ang sampung pamilya. Habang kumakain ay puro negosyo ang pinag-uusapan nila.

Katahimikan ang bumalot sa amin hanggang sumirado ang pinto. "Hija, can we have dinner tonight?" mahina niyang tanong. "Kung nandoon ang pamilya mo, Dad. Mas mabuting hindi ako pupunta para hindi ako makapagsalita na hindi ninyo gusto," sagot ko. Umiling siya agad. "No, it's just us. Dalhin mo rin si Evron." Tumingin na lamang ako sa pintuan ng elevator. "Time and place, Dad."

Matapos ng makabagbag damdamin na tagpong iyon ay nagtungo na ang lahat ng kusina upang kumain. Nakahain na doon ang simpleng dinner na ginawa ng mga maid. Maliban na lang kay Geoff na nawala ang gutom at kalam ng sikmura na nakaupo lang sa sofa sa living room habang ang triplets ay nakalambitin pa rin at hindi mapuknat sa katawan niya. Patuloy na sinusulit ang mga nawalang taon na bonding nila. Panaka-naka ang sulyap ng mga nasa dining area sa lalake. Hindi na nila inungkat pa ang masaklap nilang nakaraan upang isa-isahing pag-usapan sa hapagkainan kagaya ng nakaugalian nila noon sa iba’t-ibang problema. Ngayon, hanggat maaari ay ayaw nilang pangunahan ang dalawa lalo pa at alam naman na ni

Pinigilan ko rin ang sariling mag-reply, pakipot naman kahit kaunti lang. "Fix that mess, Baby. I-ready na natin ang dinner. Pauwi na ang Daddy mo." Nagthumbs up ito at inayos ang mga laruan niya. Hindi ko tuloy maiwasang malawak na ngumiti. Ganito pala ang pakiramdam na magkaroon ng pamilya. Ang sarap sa puso na may pinaghahandaan, may hinihintay, at may makakasalo sa hapagkainan.

pabirong turan ni, Kuya Mateo rito saka tumawa " Mga kalokohan mo, Quinlan ah."may babalang sambit ni, Mommy rito " Mamaya totoo na yan at dinadaanan mo lang sa biro."dagdag pa nito na kina ngiwi niya natawa tuloy kaming lahat dahil sa reaction nito Masaya kaming nag salo salong kumain ng Dinner na minsan lang mangyari minsan kasi ay tahimik lang minsan ay parang casual lang ganun..

Though, mom and dad assured me that everything will be okay. I'm just so glad that everything turned out well from that dinner kahit medyo may sama ng loob ang ate sa'kin This is the most genuine family dinner I attended after years. There's nothing I could ask for.

Para itong tahimik na selebrasyon ng lahat ng pinagdaanan namin, lahat ng sakit na nalampasan namin, at lalo na, yung bagong bukas na darating. “Tomorrow we’re getting our son,” sabi niya, puno ng saya ang boses. “Tomorrow, complete na ang pamilya natin,” sagot ko, humarap sa kanya at hinalikan siya nang marahan. Naging sobrang intimate ng dinner. May pinili siyang wine na galing pa sa special na family vintage nila. Bawat higop, parang history at future na pinagsama. Nag-usap kami tungkol sa kahit ano, kahit wala, halos pabulong lang, parang ayaw naming sirain ang moment.

May mga nurse na mabilis na umiwas ng tingin at dumiretso sa paglalakad. “Huwag mong isingit iyang family dinner na iyan,” malamig na sabi ni Dashiel. “Mas gugustuhin ko pang magtrabaho kaysa umupo nang dalawang oras para sa puro plastik na usapan. At isa pa, isang beses lang akong hindi sumama sa dinner ng pamilya mo. Ikaw? Nabilang mo ba kung ilang beses mong iniwasan ang pamilya ko?”