Dinner Quotes With Family นิยาย & เรื่องราว

sabi ni Sitti habang kumakain ng dessert. "Oo nga, anak. Marami pa tayong gagawin at mararating bilang isang pamilya," sagot ko habang tinitingnan ang bawat isa sa kanila. Pagkatapos ng dinner, nagtipon-tipon kami sa sala at nagkwentuhan pa ng mas mahaba. "Mom, Dad, salamat sa lahat ng suporta at pagmamahal niyo. Kayo ang inspirasyon namin," sabi ni Amara habang tinitingnan kami.

THE PRESENT CHAPTER THIRTEEN LOVE ANDREI LEE “Final na ang desisyon ko, darling,” ani Mommyla habang magkakaharap kami sa pangpamilyang mesa. It was Saturday, our usual family dinner, and this time, we were at a well-known restaurant. Everyone was there—my twin brothers and their wives, Summer, Tita Baby, Mom, Dad, Mommyla and Daddylo.

O nang naniwala ako noong sinabi niyang okay lang? Kagagaling ko lang noon sa opisina at nakatakda ang dinner naming pamilya, kasama rin ang pamilya ni Tanya. Tradisyon na ng mga Tan-Lopez at Razon ang lingguhang family dinners para pagtibayin ang relasyon ng mga pamilya. Bukod sa lingguhang dinner ay may lingguhan din kaming gathering sa church at paminsanang charity events dahil pastor din ang daddy ni Tanya at devoted Christians naman ang mga magulang ko. Pagkatapos batiin ang mga magulang ni Tanya ay sa kaniya naman ako lumapit. Kagaya ng palagi, dinampian ko siya ng halik sa sentido.

"Baka importante ang lakad mo, pwede kong sabihin kay Daddy.." "No, it's okay! Na miss ko na rin namang magkaroon ng family dinner. Alam mo naman, laging si Tita Jackie lang ang kasama ko. Gusto ko muling maramdaman ang may kasamang ina at ama." Pinalungkot ni Jennelyn ang mukha at inalala ang mga magulang ni Jennifer.

Binukas niya ang natirang dessert at nilantakan iyon. "Kamusta ang family dinner niyo?" tanong niya dito. "Riot. Dad came home and my sisters didn't like it. Nagkabalikan na pala sila ni mama ulit," tugon nito sa kanya. "Buti na lang hindi kita sinama kung 'di makikita mo pa ang mga nangyari," Tumango tango lang siya habang patuloy na kumakain. "Gusto mo? Best comfort food ang sweets. Alam mo na iyon bilang ikaw pala ang nagpapadala ng desserts sa bahay lately," she heard him chuckles.

sabi niya. “Mahal na mahal din kita!” sagot ko, sabay halik muli sa kanya at bumuntong-hininga. “Ituloy na natin ang dinner. Hindi sisirain ng taong ‘yon ang first family dinner sa bahay Hinila ako ni Jackie at nanumbalik ang kapayapaan ko ng makarating ako sa dining room at nakita kong lahat ay nakaupo, nakangiti at masiglang nagkukwentuhan.

Ang ibig niyang sabihin ay kapag ang isa sa amin magkakapatid o isa sa aming pamilya ang nawala sa isang family dinner, hindi pinapapunta sa bahay o kaya naman ay hindi pinapasama sa lakad ng pamilya sa loob ng dalawang buwan. Sabi ni Dad, minsan lang naman na raw kami magkaroon ng ganitong dinner o kaya ay minsan lang kami makumpleto, dapat daw ay makapunta na ang lahat kahit ano pa ang gagawin. I have nothing against it naman since may point si Papa. "Fine, fine. I'll free my sched later, is that all? I'm currently driving right now," tanong ko pa sa kapatid ko kasabay ng pagsuko na pupunta mamaya.

Habang hinihintay ang pagkain, nagsimula na namang magpamilosopo si Anchali. “Papa,” bigla niyang sambit, “why do restaurants say family special? Does that mean if you don’t have a family, you can’t eat here?” Nagulat si Aurelia at natawa. “Anak, of course not. It just means the food is good for sharing.” “But what if you don’t have someone to share with? Then the food will be sad,” balik ng bata. Hindi mapigilan ni Aurelia ang halakhak. “Food doesn’t feel sadness, anak!”

Tapos na kaming mag-dinner pero hinihintay pala nila si Rio dahil gusto nilang kasama siyang mag-dinner ngayong unang gabi nila sa mansion. “We're done with our dinner,” malamig niyang sabi nang salubungin kami ng mama niya sa bulwagan. Kita ko kung paano nawala ang ngiti sa labi ng mama niya. “Paano natin maaayos ang pamilyang ito kung kahit sa hapag ay hindi tayo magkakasamang kumain?” she asked matter-of-factly. Nananahimik ako pero nakita kong nang dumako ang tingin niya sa akin ay naging marahas iyon. Kahit hindi pa iyon nagtagal, alam kong ako ang sinisisi niya.

Pero ang totoo, hanggang ngayon ay hindi pa rin kami nagkakaayos. Ang bawat dinner kasama ang pamilya ko ay parang parusa. Nakapalibot kaming lahat sa mesa, nagtatawanan at nagkukuwentuhan ang iba, habang magkalayo naman kaming dalawa ni Vanessa. Ngumingiti kami kapag kailangan, tumatango kapag may nagtatanong, at nagpapanggap na maayos ang lahat. Pero hindi naman talaga.