Divergent Candor Novels & Stories

Sa sobrang lalim ng iniisip ko at sakit ng katawan ko ay hindi ko agad napansin na may tao na pala sa silid. Nang iangat ko ang tingin ko ay isang pares ng berde-kayumanggi na parang mani ng hazel na mga mata ang agad na tumutok sa akin. Nanlamig ang mga kamay ko—paanong hindi ko agad napansin ang gwapong lalaking ito na prenteng nakaupo na sa isa sa mga swivel chairs? May hawak pa itong baso na may lamang alak.

Ayoko nang masisisi pa ulit. Kaya tahimik lang ako. Tahimik kong tinitiis lahat. Lahat ng iyak. Lahat ng pagod. Lahat ng hindi makatulog. Lahat ng pangungutya sa sarili ko. Lahat ng tanong na walang sagot. At sa kabila ng lahat, hindi ko pa rin mapigilang maalala ang mga salitang iniwan ni Calvin. “You don’t exist to me anymore. You’re just a ghost haunting this house.”

Walang kinakausap, walang inaasikaso, tila ba matagal nang walang tumatapak sa panig na iyon ng hall. Ang linya para sa divorce. Nagkatinginan silang dalawa. Maikli. Walang salita. Pero sapat na ang titig na iyon para maramdaman nilang pareho—ito na talaga ang dulo. Walang banda. Walang confetti. Walang palakpakan. Tahimik lang, pero mabigat. Lumapit si Alyssa sa counter. Kinuha niya ang brown envelope na dala, inabot ang ID, at saka nagsalita sa babaeng nasa likod ng lamesa.