Divergent Novels & Stories

Tanong niya at napabuntong hininga ang doctor na umiling. "Such a stubborn." Bulong niya gusto niya makausap ito dahil baka sakali na mabago pa ang isip nito. Alm niya na masasaktan Ang magulang nito once nalaman ang disisyon nito. "I can't talk to his mother dahil ayaw namin na maging cause pa ito ng mas pag bagal ng recovery niya." Sabi ng Doctor naiintindihan nito ang pag disisyon ng mga doctor.

Maagap niya iyong pinahid at taas-noong lumabas ng hotel. She is Margaux Samonte. Margaux doesn’t cry. Taas-noo siyang naglakad. She looked okay pero sa totoo lang, nagpupuyos ang damdamin niya. Dala ng matinding emosyon, ‘di na niya namalayan pa ang malaking bulto ng katawan na nakakasalubong niya sa gilid ng daan. Naramdaman niya na lang ang pagbunggo niya sa isang matigas na bagay. Tumilapon sa semento ang hawak niyang phone at bag pati na ang panyo dala ng malakas na impact. Nasundan niya na lang ng tingin ang pag-landing ng mga gamit sa semento. Kita niya ang pagkabasag ng tempered glass. Parang umakyat ang lahat ng galit niya sa dibdib.

"Alam kong naisip mo ang tungkol sa hindi ko pagtigil sa paghahanap sayo, samantalang mismong pamilya mo ay matagal nang sumuko. Pero alam kong hindi sila basta-bastang tumigil. Your Dad, Ate Sienn, Kuya Zell, and even Dave. May kanya-kanya silang ginawang paraan. Tito David has a good friend whose a detective. Tuloy-tuloy pa rin ang communication niya dito para magbakasakali. Ate Sienn fixed her arrogance side and made a good relationship with their employees and other minor workers. Kahit sa malalayong lugar at kahit yung maliliit na sakop ng company niyo, binibisita niya at nakikipag-usap siya sa mga employees nito. Kinukwento ka niya sakanila, and she's even showing your pictures to them

Naramdaman kong parang may tubig na bumalot sa hita ko. Hindi ito normal na dugo lang. Tubig. Mainit. Sabay ang mas matinding kirot. “Hindi, hindi, hindi…” paulit-ulit kong bulong. “Wag kang aalis sa’kin… wag kang mawawala…”

sigaw ni Hazel. “Hindi ko pananagutan ang pinagbubuntis mo, Scarlett, dahil wala naman akong kasiguraduhan kung akin nga ba talaga yan. Ang kapal ng mukha mong ipaako sa akin ang batang hindi ko naman kaano-ano! Hindi ko akalain na magagawa mo sa akin ‘to pagkatapos ng mga ginagawa ko para sayo. Ayaw ko ng makita pa ang mukha mo, Scarlett. Huwag ka ng uuwi sa bahay ko, kunin mo ang mga gamit mo dun at umalis ka na. Huwag ka ring aasa na may makukuha ka sa akin. I want a divorce.” may diin na saad ni Elijah. Napapayuko na lang si Scarlett habang tahimik na umiiyak hindi niya alam kung ano pang mukha ang ihaharap niya.

Thank you for answering! Gosh, someone's so grumpy right now because of that! I couldn't reply. I just don't know what to say. I'm not dense and I know what she's talking about. Pero ewan ko ba, I keep on ignoring the thought. Minsan lang ako active sa F******k. Wala akong magawa ngayon kasi wala namang assignments or anything tapos hindi pa ako inaantok kasi ang haba ng supposedly ay 'nap' ko lang, kaya hindi ko namalayang magmi-midnight na and I'm still on F******k. I wouldn't know if it weren't for Sir Troy's chat.

Halos maligo sa laway ng ngayo'y higanteng Hamin ang buong katawan ng diwata na may isang pamilyar na tinig ang ginawa: "Yuck!,"pagsasatinig nito sa maliit na boses duwende. Nagduda ang Higanteng Hamin sa narinig subalit tinuloy niya ang pagdila sa katawan ng diwata na napapaloob lang sa kanyang palad. Laking gulat niya na lang nang sa pangatlong hagod ng kanyang dila ay nag-ibang anyo ang diwata na sa katotohanan pala ay ang hunyangong pagpapanggap ni Dennis.

tanong ko hindi naman po , mga 15minutes po base dito sa waze ko. pwede ba wag ka nang mag PO sakin, mukang magkaedad lang naman tayo. natatawa kong sabi. mejo humina na ang ulan sa parteng ito kaya mabilis na ang pagpapatakbo ni kira na tahimik na nagmamaneho. KIRA'S POV

Umuulan. Ito ang unang bagay na napansin ni Lauren Jade Miller habang nakatayo siya sa labas ng pintuan ng Department of Architecture faculty office. The heavy evening rain hit the concrete walls of the university, producing a rhythmic, suffocating sound that echoed through the empty hallway. Inside her pocket, her fingers tightly gripped a piece of paper—isang signed withdrawal form. It was supposed to be her ticket out of the mess she created, an escape from the dangerous gravity pulling her toward a person she was never supposed to love.

Sa sobrang lalim ng iniisip ko at sakit ng katawan ko ay hindi ko agad napansin na may tao na pala sa silid. Nang iangat ko ang tingin ko ay isang pares ng berde-kayumanggi na parang mani ng hazel na mga mata ang agad na tumutok sa akin. Nanlamig ang mga kamay ko—paanong hindi ko agad napansin ang gwapong lalaking ito na prenteng nakaupo na sa isa sa mga swivel chairs? May hawak pa itong baso na may lamang alak. “Your forehead is bleeding.”