Earphone In Tagalog Novels & Stories

singhal nito. I'm in deep shit, I thought as I toyed my shirt. "Where's your phone?" "S-sorry?" "Phone." Mula sa madilim nitong mukha bumaba ang mga mata ko sa maugat nitong mga kamay na nakalahad sa harapan ko. I blinked several times then absentmindedly gave him the business phone. "Not this one, Genessia.Your phone," galit na anito emphasizing the word 'your' at ibinalik sa kin ang iPhone 11.

Sinulyapan ito ni Lisora at direktang tinawag si Rael. Matagal itong tumunog bago ito nakakonekta. “Hello.” Isang malamig, mababang boses ang narinig, medyo malayo dahil ang phone ni Rael ay nasa mesa. Natahimik si Lisora ng ilang segundo bago ibinuka ang kanyang bibig. “... Si Lisora ito.” Natahimik sandali si Rael. "Ito ang iyong mobile phone number?"

) Saad nito sabay turo sa malaking bundok na'to. Everytime na maaalala ko ang sinabing 'yon ng ali kanina, di ko mapigilang mapailing-iling na lamang. Still unable to understand that alien language one bit. But one thing is for sure, Bisaya ang mga katagang 'yon. The dialect that Mindanaoan uses here. Good thing the bastard del Fuero had able to understand them so we were able to get this direction. This goddamn direction. Again, a loud exhausted sigh escaped from my mouth when I thought about it.

It's color blue too however it has a mixture of a bunch of other colors such as purple, yellow, red, and others. Ilang sandali pa ay napaigtad ako nang mukha ni Mr. Martino ang pumalit sa glass monitor. They're calling through video call. This is unusual. Madalas kasi ay isang beses lang sila kung tumawag sa amin sa isang araw. Eh tumawag naman na sila kanina. "Searchers, ready yourselves. This is it. Planet HPSAE is approaching."

"Diego... Mahal na mahal kita..." Napadilat ang mabigat na talukap ni Alexa nang maramdaman ang malakas pag-uga. Madilim, masikip at malamig. Nasa loob siya ng kotse, katabi ng mga taong hindi niya kilala. Sa maikling sandali at natatakpan na ng makapal na likido ang mga mata ni Alexa. Panaginip na naman. 'Diego...'

natatawa n'yang tanong na halatang nang-iinis. "Downloaded lahat ng kanta ng Westlife d'yan. Baka nga tapos na ang concert, pero yung cellphone ko tumutunog pa rin." nakangiti kong sagot. Isang ngiti lang ang binigay n'ya bilang tugon. Hanggang sa nagsimula na namang maglabas ng kanta ang string ng earphone ko na nagdudugtong sa magkabila naming tenga.

Muling tawag ko sa pangalan nito, ngunit walang ni isang anino akong nakita. "Cyprian Allaine Ortega!" Tawag ko naman sa buong pangalan nito. Hindi man nakatutok ang flashlight ay napansin ko ang isang anino na nakaupo sa tabi ng dagat sa tapat lang din ng resort. Maybe its Prian. "Prian ano bang--" "Sh*t!" Malutong na mura ko ng tumama ang paa sa maliit na batong nakaharang sa dinadaanan ko.

Hindi niya malaman kung bakit ngunit isang tao lang ang naiisip niya at ang dahilan nang kanyang pagkalungkot. Habang nagmamaneho pauwi, biglang tumunog ang kanyang cellphone. Kaya inilagay niya ang kanyang bluetooth earphone at sinagot ang tawag. "Sir Ronald, napatawag po kayo? May problema po ba?" Tanong niya sa kausap. "Yes, uuwi kami ngayon nang argentina. Kasama ko si joan pati si mark at ang agents niya." Saad ng kausap.

I was near the entrance when a figure bumped harshly into me, dahilan kung bakit tumilapon ang hawak kong cellphone. “S-sorry po, Ma’am! Pasensya na, nagmamadali lang,” bahagya pang yumuko ang unipormadong lalaki sa akin. He apologized one last time before running away quickly and disappearing into the dimly lit beach. Napailing ako bago nagmamadaling pinulot ang telepono. The call was still on-going at mabuti na lang ay wala kahit isang gasgas na natamo ang bagong biling iPhone ko. This was a gift from my Mom when I graduate college!

Na nakapalibot sa 'tin Tila'y merong pahiwatig Ako'y nanabik~" Tumindig ang mga balahibo ko nang marinig ang boses ni Diego nang mapadaan ako sa mini gym. Humiyaw ang mga tao sa loob, pero kahit na mas malakas ang mga hiyawan nila, mas pinakinggan ko ang kanta ni Diego. Dahan-dahan akong lumingon at sumingit sa mga estudyanteng nanonood sa paligid. ~Giliw, 'di mapigil ang bugso ng damdamin ko Mukhang mapapaamin mo, amin mo Giliw, nagpapahiwatig na sa 'yo Ang damdamin ko Napagtanto na, gusto kita~ Akala ko, instrumental lang ang naggigitara sa background galing sa malaking speaker mula sa stage. Siya pala ang tumutugtog. I didn't know that he could also play!