Edgar Allan Poe Annabel Lee Novels & Stories

Puno ng poot at hinanakit ang tinging binigay ng dalaga sa ama bago siya patakbong bumalik ng kaniyang silid. Buong araw nagkulong si Annabelle. Nag-aalala na si Mrs. Cora dahil hindi niya ginagalaw ang mga pagkaing iniiwan nito sa labas ng kuwarto. Tila gripo ang mga mata niyang hindi naubusan ng luha. Sumasakit at namamaga na ang mga ito.

Ang liriko ay naglalaman ng tula na isinulat ni Edgar Allen Poe, habang ang himig ay nilikha niya. Ang pangalan ng kanta ay hango sa huling kumpletong tula ni Edgar Allen Poe na pinamagatang "Annabel Lee." Ang pangalan ay nagmula sa ikalabindalawang siglo na Scotland, at nangangahulugang "ang kagandahan ng biyaya." Ang gayong remix ng luma at bago ay nagbigay ng kakaibang pakiramdam. Napakapamilyar nito, at ito ay banayad at malambing.

Mabilis na inabot ni Lenard ang microphone na inabot sa kanya ng kanyang assistant. Si Annabelle Lee naman ay tahimik lang sa tabi ng anak. Pinigilan niya ang ama sa balak nito gawin kaya lang ay hindi talaga ito nagpaawat at wala siyang magawa kundi sumunod na lamang.

nagtataka niyang tanong. “The manuscript that you’ve sent—” Napasandal si Mr. Lee sa kanyang pagkakaupo at pinagdaop ang mga kamay. “I went through it and finished it. It’s very interesting and intriguing, but it’s also quite frustrating and torturous to read for both the character and the readers.” Nakahinga naman nang maluwag si Anna sa kanyang narinig dahil na-express ng maayos ang kanyang pagsusulat.

“Kailan naman ang ibang pagkakataon? Raven, iniiwasan mo ba ako?” Muling humarang si Edward kay Raven. Sa sandaling iyon, dumating si Annabel, nakasuot ng bathrobe at tsinelas. Lumitaw siya sa likuran ni Raven habang nakatuon ang atensyon kay Edward. Habang ang banyaga sa tabi ni Edward ay nabighani sa nakamamanghang kagandahan ni Annabel. “Sige na, Raven. Umalis ka na. Ako na ang bahala rito,” sabi ni Annabel.